[Κραυγές και ψίθυροι] Η δίκη

Ισως φταίει η επέτειος του περσινού τραυματικού εμπαιγμού που η κυβέρνηση τον βάφτισε δημοψήφισμα. Ισως και η εποχή. Ή οι αποκαλύψεις για το πολιτικό θρίλερ που εξελισσόταν ενώ εμείς κοιμόμασταν. Μπορεί να φταίει ο μεγαλοϊδεατισμός μας. Ή ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Ή ένα αίσθημα σε στυλ τουρκομπαρόκ. Ο,τι και να φταίει φλομώσαμε στην ποίηση τον τελευταίο καιρό. Και δη διαδικτυακά. Γιατί, ως γνωστόν, οι άνθρωποι όταν είναι αμήχανοι ή δεν έχουν κάτι να πουν μιλούν με στίχους. Ετσι και πολύ Καβάφη διαβάσαμε, με κορωνίδα το «Il gran rifiuto» και άμεση αναγωγή στο δημοψήφισμα, λες και ο Αλεξανδρινός το έγραψε μόλις γύρισε από τον Τσίπρα και τον Καμμένο (ντροπή μου!), και άφθονο Μανόλη Αναγνωστάκη και Τάσο Λειβαδίτη, και ολίγη από Κάλβο. Διότι την αγαπάμε εμείς την ποίηση.

Την ποίηση και τη λογοτεχνία την αγαπάμε. Τους ποιητές και τους λογοτέχνες δεν αγαπάμε. Εμπλεοι θαυμασμού για το έργο τους, παντελώς αδιάφοροι όμως για το ότι ένας συγγραφέας, ενάμιση χρόνο μετά τη δολοφονία του, «δολοφονήθηκε» για δεύτερη φορά στη δίκη των δολοφόνων του από τα παραληρήματα και τις εμμονές του φοβικού μικροαστισμού. Αναφέρομαι στον Μένη Κουμανταρέα. Ελάχιστοι από αυτούς που παρακαλούσαμε για μια συνέντευξή του, που θεωρούσαμε τιμή μας να παρευρεθεί σε μια εκδήλωση, παρακολουθήσαμε αυτό το μυθιστόρημα τρόμου και αθλιότητας που γράφτηκε ερήμην του αλλά με κεντρικό ήρωα τον ίδιο. Ο Κουμανταρέας όμως δεν ζει. Και τι να τον κάνουμε έναν λογοτέχνη όταν δεν μπορούμε καν να φωτογραφιστούμε μαζί του;