ΓΗΡΑΝΣΗ

Στον κόσμο της πολιτικής υπάρχει μια στιγμή που ο χρόνος για λίγο ακινητεί. Είναι όταν διασταυρώνονται, όπως λένε, οι γραμμές. Η γραμμή της κυβέρνησης που πέφτει τέμνεται με τη γραμμή της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ανεβαίνει. Η τομή αποτυπώνεται στους πίνακες δημοσκοπήσεων που αναπαριστούν ξαφνικά το γράμμα Χ – με το ψαλίδι πιο ανοιχτό αν η πτώση είναι ήπια και πιο κλειστό αν η πτώση είναι απότομη. Το σημείο τομής γίνεται αντιληπτό από τους έμπειρους παρατηρητές της πολιτικής και χωρίς προσφυγή σε αριθμούς. Είναι το σημείο από το οποίο ο χρόνος για μια κυβέρνηση αρχίζει να τρέχει αντίστροφα.

Ολα αυτά δεν είναι καθόλου άσχετα με την απότομη σπουδή των κυβερνώντων να βγάλουν από το χρονοντούλαπο της πολιτικής την απλή αναλογική. Ούτε και με το ότι οι τρεις συνιστώσες του δημοκρατικού αντιπολιτευτικού τόξου μαζί με δύο ανεξάρτητους άθροισαν – παρά τις επιμέρους διαφορές τους – εκατόν τρεις βουλευτές. Και έτσι απέτρεψαν την άμεση εφαρμογή του εκλογικού νόμου που έφερε η κυβέρνηση – η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν μπορεί να τον περάσει ούτε καν με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής. Οι κυβερνώντες δεν μπορούν πλέον να εκβιάσουν συναινέσεις. Ο,τι δεν έγινε στο Ασφαλιστικό και τα άλλα μέτρα του πακέτου των 5,4 δισ. ευρώ δεν μπορεί να γίνει ούτε στον εκλογικό νόμο. Οπως δεν θα μπορέσει να γίνει και σε άλλα πεδία όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει τη θέλησή της, ταλαιπωρώντας τους θεσμούς.

Στην πολιτική η λέξη που ομοιοκαταληκτεί με τον εκβιασμό είναι ο συμβιβασμός. Ετσι όπως συμβιβάστηκε ωραία και γλυκά με τους Κινέζους η κυβέρνηση – πριν αλλά και κατά το ταξίδι στην Κίνα – διανθίζοντας τον συμβιβασμό με ωραία λόγια σαν τους προκατόχους της, έτσι θα συμβιβαστεί και σε άλλα θέματα. Οχι για να αλλάξει τη φορά των πραγμάτων, αλλά για να κάνει να κυλήσει λίγο πιο αργά ο πολιτικός χρόνος που έτσι όπως τρέχει οδηγεί τους κυβερνώντες σε ταχεία γήρανση.