Χθες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τα capital controls. Ανακοινώθηκε ότι το κόστος ανήλθε μόνο για το Χρηματιστήριο σε 9,1 δισ. ευρώ.
Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που κατέστη στη συνέχεια αναγκαία από την κυβερνητική πολιτική κόστισε 5,6 δισ. στο Δημόσιο και ανυπολόγιστα (έως τώρα) δισ. σε ιδιώτες.
Ταυτοχρόνως απαξίωσε τη συμμετοχή του Δημοσίου στις τράπεζες από την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση – μένει να αποτιμηθεί το ακριβές ποσό.
Σύμφωνα με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και τον επικεφαλής του ESM, η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου 2015 στοίχισε στη χώρα 100 δισ. – πάνω από το 50% του ΑΕΠ.
Λυπάμαι αλλά το κόστος είναι τεράστιο για να μείνει ακαταλόγιστο.
Υπενθυμίζω ότι τα δάνεια όλων των κομμάτων και όλων των ΜΜΕ με τα οποία ασχολείται κοτζάμ εξεταστική επιτροπή της Βουλής με το ζόρι προσεγγίζουν το 1 δισ. και χωρίς να είναι όλα επισφαλή.
Είναι προφανές ότι στοιχειώδες αίσθημα εντιμότητας επιβάλλει να ελεγχθούν οι πολιτικές ευθύνες μιας τέτοιας οικονομικής καταστροφής. Το θέμα δεν λύνεται με καλαμπούρια του τύπου «ο λαός ψήφισε τον Σεπτέμβριο».
Είναι εξίσου προφανές όμως ότι επιβάλλεται να διερευνηθούν και ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις υπουργών κι άλλων κυβερνητικών παραγόντων.
«Είναι πολλά τα λεφτά, Αρη!».
Κι ακριβώς επειδή τα λεφτά είναι πάρα πολλά, ίσως η αριστερή ιδεοληψία, οι πολιτικές αυταπάτες και η ανθρώπινη ανικανότητα να μην επαρκούν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
Στο κάτω κάτω κανείς δεν δικαιούται να παίζει με την τσέπη του άλλου, ακόμη λιγότερο να παίζει με δημόσιο χρήμα.
Πάμε παρακάτω. Προφανώς η κυβέρνηση δεν έχει καμία διάθεση να διερευνήσει τις ευθύνες της. Ψάχνει το σχεδόν 1 δισ. και σφυρίζει αδιάφορα για τα πάνω από 100 δισ.
Η αντιπολίτευση όμως; Γιατί δεν λέει κουβέντα;
Ακόμη περισσότερο όταν μια ενδεχόμενη διάλυση της Βουλής θα παραγράψει πολλές από τις υπουργικές ευθύνες του 2015.
Αντιλαμβάνομαι και πιστεύω ειλικρινά ότι η αποτίμηση μιας πολιτικής και η αναζήτηση ευθυνών δεν μπορεί να είναι δουλειά των πολιτικών αντιπάλων εκείνων που ελέγχονται.
Γι’ αυτό και η κοινοβουλευτική διαδικασία των εξεταστικών επιτροπών είναι συνήθως ατελέσφορη και γελοία, όπως τώρα με την επιτροπή για τα δάνεια.
Η αντιπολίτευση όμως ή οι παραγωγικές τάξεις και φορείς θα μπορούσαν να συγκροτήσουν μια επιτροπή ανεξάρτητων και αμερόληπτων οικονομικών εμπειρογνωμόνων με ένα διπλό ερώτημα: κόστισε η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα; Κι αν ναι, πόσο;
Από εκεί και πέρα, ό,τι ήθελε προκύψει.
Αν διαπιστωθεί κόστος να αποδοθούν ευθύνες – πολιτικές και ποινικές. Αν όχι, να ανακηρύξουμε τον Βαρουφάκη οικονομολόγο.