Θυμήθηκα μια ιστορία από το δημοτικό. Τσακωνόμουν (όπως πάντα) με κάποιον συμμαθητή. Την εποχή που δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το bullying, o σχολικός καβγάς ήταν συνήθως μια ανταλλαγή κοροϊδευτικών και απαξιωτικών εκφράσεων.
Κάποια στιγμή κι ενώ φαινόταν ότι έπαιρνα το πάνω χέρι, ο αντίδικος με κοίταξε με βλέμμα – φωτιά, σούφρωσε τα χείλη και ανέσυρε ένα απρόσμενο όπλο από τη θήκη του:
– Είσαι… υποχείριο!
Ουδείς στο ακροατήριο γνώριζε τι είναι αυτό, υποθέσαμε ότι ήταν κάτι πολύ τρομακτικό, τόσο τρομακτικό που δεν σηκώνει αντίλογο και η αναμέτρηση χάθηκε μαρς.
[Αργότερα έμαθα πως ούτε ο συμμαθητής ήξερε τη λέξη αλλά του φάνηκε εντυπωσιακή και την εκστόμισε την κατάλληλη στιγμή.]
Θυμήθηκα την ιστορία ακούγοντας την ομιλία του Πρωθυπουργού στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Τι είπε ο άνθρωπος;
«Η αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης της κρίσης έχει αποδειχθεί. Με την αποτυχία της η νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης τροφοδότησε το τέρας του εθνικισμού και του ακροδεξιού και φασιστικού λαϊκισμού».
Μπα; «Νεοφιλελεύθερη διαχείριση»;
Τι σόι νεοφιλελεύθερη διαχείριση αποτελεί η δανειοδότηση μιας χώρας που έχει αποκλειστεί από τις αγορές με πάνω από 240 δισ. από άλλες χώρες;
Πόσο νεοφιλελεύθερη είναι μια διαχείριση που στηρίζεται σε δημόσιες δαπάνες πάνω από το 40% του ΑΕΠ;
Πόσος νεοφιλελευθερισμός κυκλοφορεί σε μια χώρα όπου για να ανοίξεις μια επιχείρηση χρειάζεσαι καμιά τριανταριά κρατικές άδειες και όπου οι επιχειρήσεις πληρώνουν την ακριβότερη φορολογία της Ευρώπης;
Αν αυτά λέγονται «νεοφιλελεύθερη διαχείριση» τότε ο νεοφιλελευθερισμός είναι μάλλον το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Σοβιετικής Ενωσης.
Εκτός κι αν πρόκειται απλώς για άγνοια.
Αν δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο «νεοφιλελευθερισμός» χρησιμοποιείται από τον Πρωθυπουργό περίπου όπως το «υποχείριο» στον σχολικό καβγά. Δεν ξέρουμε τι είναι, δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αλλά ακούγεται τρομακτικός.
Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αριστερά βαφτίζει «νεοφιλελεύθερο» ό,τι δεν γουστάρει.
Το ΔΝΤ, την τρόικα, τον Μητσοτάκη, το Μνημόνιο, το ΠΑΣΟΚ, εσχάτως διάβασα ότι και ο Φίλης είναι αντίθετος με κάτι που ονόμασε «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» στην εκπαίδευση – άντε γύρευε τι εννοεί ο ποιητής!..
Αν όμως η εξήγηση είναι η άγνοια τότε ο μόνος που δεν φταίει για τη διαχείριση της κρίσης, τους φασισμούς, τους λαϊκισμούς κ.λπ. είναι ο δύσμοιρος νεοφιλελευθερισμός.
Οχι επειδή είναι καλό πράγμα, ούτε επειδή είναι κακό πράγμα, αλλά επειδή είναι εντελώς άλλο πράγμα από αυτά που συζητάμε.
Ή, για να το πω διαφορετικά, επειδή όταν μιλάς για νεοφιλελευθερισμό στη σημερινή Ελλάδα και Ευρώπη είναι σαν να ψάχνεις πλημμυροπαθείς βεδουίνους στη Σαχάρα!