[Κραυγές και ψίθυροι] Λα(ϊ)κισμός

Πριν από μήνες, γράφοντας για τον Λάκη Λαζόπουλο, είχα αναφέρει ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν αθώοι έρωτες. Δεν σε χρειάζονται επειδή σε αγαπάνε. Σε «αγαπάνε» επειδή – ή όσο – σε χρειάζονται. Και εκτιμούσα πως όταν ερχόταν η ώρα του το διαζύγιο με τον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν τραυματικό και για τις δύο πλευρές. Επεσα έξω. Αφενός γιατί το διαζύγιο ήρθε πολύ πιο γρήγορα και αφετέρου γιατί φαίνεται ότι δεν τραυμάτισε κανέναν. (Αν βέβαια το άδειασμα της κυβέρνησης στο προχθεσινό τελευταίο «Αλ Τσαντίρι» ήταν αυθεντικό και όχι πόζα.) Κι αυτό γιατί αρκετά πλέον στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, υπό το κράτος της μέθης της εξουσίας ή του φόβου απώλειάς της, διατυπώνουν έναν λόγο που προσομοιάζει απόλυτα σε επιθεωρησιακό. Οπότε δεν χρειάζονται πια τον Λάκη. Από την άλλη ο Λαζόπουλος, ως βιρτουόζος του είδους, όταν τερματίζει τον λαϊκισμό μπορεί να τον επανεφεύρει.

Διότι ο λαϊκισμός – και ο Λάκης – είναι κατά κάποιον τρόπο η κοινωνική ανάγνωση του μελό. Η κυριαρχία του θυμικού επί της λογικής. Και διαμορφώνεται από το ότι ενώ σε κανονικές συνθήκες τις αποφάσεις τις παίρνει η λογική, σε συνθήκες λαϊκισμού τις παίρνει το θυμικό και επιστρατεύει εκ των υστέρων τη λογική για να τις δικαιολογήσει. «Τελειώσατε!» αναφώνησε ο Λαζόπουλος απευθυνόμενος στην κυβέρνηση, εκτιμώντας ότι έχει στραγγίξει το πολιτικό της κεφάλαιο. Ακριβώς όπως κάποτε, έτσι ξαφνικά, είχε «τελειώσει» τον Γιώργο Παπανδρέου. Αργότερα θα βρει τα επιχειρήματα. Που μπορεί και να μην τα έχει ανάγκη. Διότι, είπαμε, με τον Λάκη ο λαϊκισμός πάει ένα βήμα μπροστά. Γίνεται η κυριαρχία της σκοπιμότητας επί του θυμικού.