ΔΥΣΑΝΕΞΙΑ

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα; Μόνο ειρωνικά μπορεί κανείς να το αποδώσει – παρ’ όλ’ αυτά, σύμφωνα με την κυβέρνηση, ένα αίσθημα αγαλλίασης έχει διαχυθεί μεταξύ των πολιτών μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης. Προφανώς, είναι η χαρά των φόρων. Αν τα πράγματα πάνε τόσο καλά όσο λένε, είναι να απορεί κανείς γιατί οι κυβερνώντες εξακολουθούν να εμφανίζουν συμπτώματα πολιτικής δυσανεξίας σε θέματα ατομικών ελευθεριών. 
Είδε κι έπαθε η κυβέρνηση να προσαρμοστεί στην ιδέα ότι μπορεί η πλατεία να γεμίσει από διαδηλωτές που δεν είναι υπέρ της. Μέχρι να μετρηθεί ο κόσμος του «Παραιτηθείτε», κατεβλήθη κάθε προσπάθεια να υπονομευθεί η κινητοποίηση. Οι τοποθετήσεις των κυβερνητικών στελεχών ήταν στα όρια της συνταγματικότητας και της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η διαμαρτυρία στο πεζοδρόμιο συκοφαντήθηκε προκαταβολικά ως «ακροδεξιά» εκδήλωση. Ανάλογα ισχύουν με δημοσκοπήσεις που δεν αρέσουν ή με ΜΜΕ που δεν είναι στη γραμμή. Η πολιτική ενοχοποίηση συνδυάζεται με διαρκή πίεση από ελεγκτικούς μηχανισμούς, αλλά και με τη συνεχή υποκίνηση της Δικαιοσύνης να παρέμβει κατασταλτικά. 
Τι φοβάται όμως η κυβέρνηση; Η πλειοψηφία της στη Βουλή είναι μικρή αλλά συμπαγής. Το φύλλο πορείας της φθάνει ώς το 2019. Και οι φίλοι εξ Εσπερίας είναι πολλοί, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει η καλύτερη διαφήμιση της λιτότητας στην ευρωζώνη. Η απάντηση είναι, βεβαίως, προφανής. Η αναστροφή της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία κατέληξε να αγκαλιάσει το Μνημόνιο, πρέπει με κάθε τρόπο να χαθεί μέσα σε ένα προπέτασμα καπνού. Και ο καπνός προκύπτει μόνο αν ανάψει κανείς φωτιές. 
Το ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ καίει δημοκρατικά κεκτημένα σαράντα ετών όχι για να σωθεί, αλλά για να κερδίσει χρόνο. Διότι τις εκλογές φυγείν αδύνατον. Εξού και η άλλη πτυχή της ίδιας στρατηγικής είναι μια συνταγματική αναθεώρηση χωρίς ταμπού και με τοτέμ την εξουσία. Αλλά και ένα μεγάλο παζάρι που βάζει στο τραπέζι από την απευθείας εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας ώς την αναλογικοποίηση του εκλογικού συστήματος. 
Ολα αυτά όμως είναι αμφίβολο αν θα βοηθήσουν την κυβέρνηση το φθινόπωρο. Είναι τότε που μέτρα, περικοπές και ραβασάκια της Εφορίας θα έχουν γίνει βίωμα των πολιτών που θα επιστρέψουν στην καθημερινότητα. Στην πραγματικότητα, μόνο τα περίφημα μπάνια του λαού, που ξεκινούν το πρώτο θερινό Σαββατοκύριακο – και δη τριήμερο – με καύσωνα, μπορούν να εξασφαλίσουν κάποια ανάπαυλα στην κυβέρνηση. Αυτή όμως είναι εποχική και άσχετη με θεσμικές πρωτοβουλίες χωρίς θεσμικό έρμα.