[Γνώμη] Ακόμη πιο υπερήφανοι μετά το Ορλάντο

Ξύπνησα την Κυριακή το πρωί και άκουσα μια συνηθισμένη είδηση για επίθεση με όπλα και για τρομοκρατία. Ομως τελικά ήταν διαφορετική: Ο στόχος του ενόπλου ήταν η κοινότητα των ομοφυλοφίλων. Εμαθα για το περιστατικό καθώς ετοιμαζόμουν να πάρω μέρος στην παρέλαση του Gay Pride στη Φιλαδέλφεια. Δεν αναρωτήθηκα ούτε μια στιγμή για το εάν θα κατέβαινα στον δρόμο, όμως μου χρειάστηκαν κάποιες ώρες να καταλάβω το γιατί.

Τα χιλιάδες άτομα που συγκεντρώθηκαν στην παρέλαση ήταν χαρούμενα, όχι λυπημένα, ακόμα και όταν οι ειδήσεις έγιναν γνωστές: 50 νεκροί και 53 τραυματίες στη χειρότερη μαζική δολοφονία της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας.

Καθώς περπατούσαμε στους δρόμους, θυμήθηκα εικόνες από το παρελθόν, από την πρώτη πορεία ομοφυλοφιλικής περηφάνιας, στις 28 Ιουνίου 1970 στη Νέα Υόρκη. Ημουν 18 ετών και ήμουν εκεί. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε καθώς μέχρι τότε δεν είχε ποτέ συγκεντρωθεί και βαδίσει οργανωμένα στο Μανχάταν καμία άλλη ομάδα «γνωστών ομοφυλοφίλων», προκειμένου να δηλώσει την περηφάνια για το ποιοι είμαστε. Αρχικά, ο δήμος δεν μας έδινε άδεια να διαδηλώσουμε, όμως ήμασταν αποφασισμένοι να το κάνουμε ούτως ή άλλως. Επειδή τα άτομα της ΛΟΑΔ κοινότητας συνήθως δεν βγαίναμε οργανωμένα από την περιοχή του Γκρίνουις, περιμέναμε βία και ήμασταν προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουμε με παθητική αντίσταση.

Εως τις 28 Ιουνίου όποιες πορείες είχαν οργανώσει οι ομοφυλόφιλοι δεν συγκέντρωσαν ποτέ περισσότερα από 100 άτομα. Ομως τότε βρισκόμασταν έναν χρόνο μετά τις εξεγέρσεις στο Stonewall και θέλαμε να γιορτάσουμε τις οργανώσεις που είχαν φτιαχτεί – τα πρώτα συστήματα νομικής και ιατρικής υποστήριξης και το πρώτο κοινοτικό κέντρο ομοφυλοφίλων.

Δεν ξέραμε αν θα κατορθώναμε να συγκεντρωθούμε περισσότεροι από 100 – τελικά φθάσαμε τους 10.000.

Οπως και τότε, έτσι και τώρα το Gay Pride της περασμένης Κυριακής δεν ήταν απλά εορτασμός, αλλά μια πορεία διαμαρτυρίας. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν σημειωθεί μεγάλες επιτυχίες για την κοινότητά μας, όμως ακόμα θυμόμαστε τα περιστατικά βίας: την εξέγερση στο Κόμπτον του Σαν Φρανσίσκο, τον εμπρησμό εκκλησιών μας, τις συλλήψεις, τις φυλακίσεις, τον Μάθιου Σέπαρντ που ξυλοκοπήθηκε και πέθανε στον δρόμο στο Ουαϊόμινγκ επειδή ήταν γκέι. Θυμόμαστε τους δεκάδες χιλιάδες που υπέστησαν λοβοτομές. Θυμόμαστε έναν πρόεδρο να καλεί το έθνος να γυρίσει την πλάτη του στους εκατοντάδες χιλιάδες που επλήγησαν από τη μάστιγα του AIDS. Αυτή η βίαιη ιστορία εναντίον της κοινότητάς μας αγνοείται για χάρη των εορτασμών.

Το Ορλάντο αποτελεί απόδειξη ότι όσα ξεκινήσαμε το 1969 ισχύουν ακόμα. Δεν πολεμάμε μόνο για τις ζωές μας. Αγωνιζόμαστε να έχουμε μια ζωή πέραν της σιωπής, πέραν των όσων περίμεναν από εμάς πριν ξεκινήσει το κίνημά μας. Η κοινότητά μας έχει ζήσει με τη βία επί δεκαετίες. Χρειάστηκε όμως μια μαζική δολοφονία για να στραφεί η προσοχή των ΜΜΕ πίσω, στο ουσιαστικό θέμα: το μίσος για το ποιοι είμαστε και πώς ζούμε, τις προσπάθειές μας να φτιάξουμε έναν κόσμο που να περιλαμβάνει κι εμάς.

Τίποτα δεν θα αποκαταστήσει τις ζωές που χάθηκαν στο Ορλάντο. Ομως εμείς υποσχόμαστε πως θα συνεχίσουμε να διαλαλούμε το ποιοι είμαστε με θάρρος και υπερηφάνεια. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μας εξαναγκάσει στη σιωπή.

Ο Μαρκ Σιγκάλ είναι πρώην πρόεδρος της Εθνικής Ενωσης Τύπου Ομοφυλοφίλων των ΗΠΑ