ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Πολιτική δεν κάνεις αν δεν κάνεις κινήσεις. Μόνο που οι κινήσεις μπορεί να μην έχουν τα αποτελέσματα που περιμένεις. Είτε γιατί αυτά επηρεάζονται από αφανείς παράγοντες. Είτε γιατί εγγράφονται σε ένα τοπίο που δεν είναι πάντοτε φανερό στο σύνολό του.

Πριν από μερικούς μήνες, η Φώφη Γεννηματά έκανε μια κίνηση. Κάλεσε τα κόμματα, τους σχηματισμούς και τις φυλές εν γένει του πολιτικού χώρου ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτα σε μια προγραμματική συνδιάσκεψη για τη συγκρότηση νέου προοδευτικού φορέα και ύστερα σε μια εκλογή νέου αρχηγού από τη βάση. Στη συνέχεια ο Σταύρος Θεοδωράκης έκανε πρόταση να εξετάσουν τις «συγγένειες» σε κοινή Επιτροπή Διαλόγου.

Εκτοτε το εγχείρημα χάθηκε στη μετάφραση των διαδικασιών που, στην πολιτική, μετρούν συχνά περισσότερο από την ουσία. Κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν εκκρεμή: Θα διατηρήσουν την αυτοτέλειά τους τα κόμματα που θα μπουν στον νέο προοδευτικό πόλο;  Ο νέος φορέας θα είναι συνομοσπονδία των υπαρχόντων κομμάτων ή θα είναι κάτι εντελώς νέο; Με νέα σύμβολα και με νέο αρχηγό που να είναι άλλο πρόσωπο;

Κακά τα ψέματα. Πολιτική – δεξιά, αριστερά ή στη μέση – δεν γίνεται χωρίς αρχηγό που να ασκεί πραγματική εξουσία. Αυτή, στην παρούσα φάση, δεν μπορεί να προκύψει από διαδικαστικές διαπραγματεύσεις. Ούτε από συνεννοήσεις μεταξύ δελφίνων και παραγόντων. Μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από προκριματική εκλογή με ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση. Κάτι που δεν σημαίνει μόνο ότι αυτή πρέπει να είναι ανοιχτή σε όσους θέλουν να εγγραφούν στον νέο φορέα. Αλλά και ότι έχει νόημα μόνο αν συμφωνηθεί ένας ελάχιστος αριθμός συμμετοχής. Αλλο αρχηγός των σαράντα ή των εξήντα χιλιάδων και άλλο των διακοσίων ή των τριακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων.

Εφόσον ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη τον Ιανουάριο με συμμετοχή τετρακοσίων χιλιάδων, η εκλογή του νέου αρχηγού ενός προοδευτικού μετώπου πρέπει να προκύψει από ένα μίνιμουμ διακοσίων χιλιάδων ψηφοφόρων. Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να τους βρουν και να τους φέρουν στην κάλπη. Οχι μόνο γιατί η επανασύνδεση με τους πολλούς είναι αναγκαίο στοιχείο επανεκκίνησης. Αλλά γιατί αν δεν μπορούν να τους φέρουν, δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε.

Μόλις λοιπόν τελειώσουν τα μπάνια του λαού θα μπορούσε να αρχίσει μια σοβαρά οργανωμένη προκριματική διαδικασία που να έχει χαρακτήρα επιστροφής στην κοινωνία. Θα μπορούσαν να στήνονται κάλπες για πέντε ή περισσότερες Κυριακές με απόσταση μηνός, σε πέντε ή περισσότερα διαφορετικά τμήματα της επικράτειας, ύστερα από εκδηλώσεις, συζητήσεις και εκστρατεία εν γένει. Με στόχο να προσέλθουν πάνω από διακόσιες χιλιάδες πολίτες. Μόνο έτσι μπορεί το εγχείρημα να είναι ζωντανό και νεωτερικό – όλα τα άλλα είναι παζάρια για καρέκλες που δεν συγκινούν παρά μόνο αυτούς που ενδιαφέρονται να καθήσουν σε αυτές.