[Εμπιστευτικά] Παράπονα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η (εκάστοτε) κυβέρνηση έχει παράπονα από την (εκάστοτε) αντιπολίτευση.
Ο Καραμανλής είχε παράπονο που ο Παπανδρέου δεν τον στήριξε τον Μάρτιο 2009, όταν ξέφευγε η κατάσταση κι έπρεπε να παρθούν δύσκολα μέτρα – αντιθέτως τον απειλούσε με εκλογές.
Μετά ο Παπανδρέου παραπονιόταν που, όταν έφερε το Μνημόνιο, δεν τον στήριξε αυτοβούλως και εθελοντικά ο Σαμαράς για λόγους πατριωτικής υποχρέωσης.
Ο Σαμαράς προσάπτει στον Τσίπρα ότι τον ανέτρεψε με την προεδρική εκλογή και δεν τον άφησε να βγάλει τη χώρα από την κρίση.
Και ο Τσίπρας τώρα κατηγορεί τον Μητσοτάκη ότι ζητά εκλογές και θέλει να διώξει την κυβέρνηση αντί να την αφήσει να κυβερνά με την ησυχία της.
Γενικώς κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με την αντιπολίτευση που έχει. Ενώ κι η κάθε αντιπολίτευση, μόλις γίνει κυβέρνηση, δηλώνει δυσαρεστημένη από την αντιπολίτευση που θα αποκτήσει.
Θα μου πείτε ότι αυτό είναι το παιχνίδι της δημοκρατίας. Σωστό αλλά προσχηματικό.
Διότι αν μια κυβέρνηση θέλει πραγματικά τη βοήθεια της αντιπολίτευσης σε μια κρίσιμη περίοδο, υπάρχει μια απλή και εύκολη μέθοδος: την καλεί να συνεργαστούν.
Αν, για παράδειγμα, ο Παπανδρέου αισθανόταν την άνοιξη του 2010 ότι είχε πραγματικά ανάγκη από την αντιπολίτευση για να βγάλει τη χώρα από την κρίση, μπορούσε θαυμάσια να φωνάξει του Σαμαρά και να του ζητήσει να κυβερνήσουν μαζί.
Δεν ξέρω τι θα απαντούσε ο Σαμαράς. Αλλά μια και μιλάμε για πατριωτισμό, ο τότε Πρωθυπουργός θα είχε δώσει ένα υπέροχο δείγμα πατριωτισμού.
Και ρεαλισμού. Αντί γι’ αυτό όμως προτίμησε να κυβερνήσει με τον Ραγκούση, τον Καστανίδη και τον Ρέππα – τη συνέχεια δυστυχώς την ξέρουμε…
Υποθέτω ότι κάπως έτσι λειτουργούν όλοι οι πρωθυπουργοί και όλες οι κυβερνήσεις. Θέλουν να παίρνουν χωρίς να μοιράζονται. Κι αυτό επειδή πέφτουν εύκολα θύματα μια διαχρονικής και διακομματικής ψευδαίσθησης ισχύος.
Παραγνωρίζουν ότι στην πολιτική η ισχύς είναι πάντα παροδικό φαινόμενο. Κι ότι όλοι αποτελούν παρένθεση μεταξύ του προηγούμενου και του επόμενου.
Είναι η ίδια ψευδαίσθηση που έφερε τον Τσίπρα στη σημερινή κατάσταση. Oταν μπορούσε, δεν οικοδόμησε τις συναινέσεις που θα χρειαζόταν στη συνέχεια. Βάραγε νταούλια κι άλλα μουσικά όργανα.
Και τώρα χωρίς συμμάχους, στηρίγματα, εφεδρείες και με εξαντλημένο πολιτικό κεφάλαιο, μετρά μέρες και καταριέται τον Μητσοτάκη που θέλει να τον ρίξει – όπως αυτός πέρυσι έριξε τον Σαμαρά…
Λες και δουλειά του Μητσοτάκη είναι να μην πέσει η κυβέρνηση του Τσίπρα κι όχι να γίνει κυβέρνηση ο ίδιος!
Google news
