ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η βδομάδα που πέρασε ήταν αρκετά καλή για το διεθνές προφίλ της κυβέρνησης. Τη στήριξαν, πατώντας επί ελληνικού εδάφους, τόσο ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν όσο και ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς. 
Ο πρώτος δεν έχει πρόβλημα με τον Καμμένο και του αρέσει να ανάβει κεριά και να φιλάει εικόνες. 
Ο δεύτερος δεν έχει πρόβλημα με τον παλαιοαριστερό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ αν μπορεί να μπει στο ίδιο φωτογραφικό κάδρο με τον Αλέξη Τσίπρα. Η Ορθοδοξία συγκινεί στη Ρωσία όσο συνεχίζει να αρέσει η Αριστερά στη Γαλλία. Και μέχρι εκεί. 
Η εβδομάδα όμως που πέρασε ήταν πολύ κακή για τη λειτουργία της ελληνικής δημοκρατίας. Η διάταξη για τις οφσόρ σκανδάλισε τη ελληνική δημόσια ζωή, μπήκε όμως και βγήκε από τη νομοθεσία χωρίς ουδείς να αναλάβει την πολιτική ευθύνη ή να υποστεί την παραμικρή συνέπεια. Κι ας άπτεται των θεμάτων της διαφάνειας και της διαφθοράς, για τα οποία κόπτεται η κυβέρνηση. Αντικαταστάθηκε από μια ρύθμιση που απαγορεύει αδιακρίτως σε πολιτικούς και οικείους τους τη συμμετοχή σε εταιρείες στο εξωτερικό. Ολα αυτά σε ένα σόου υπεραυστηροποίησης του νομοθετικού πλαισίου για λόγους εντυπώσεων – αφού ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής Νομικής γνωρίζει ότι πρόκειται για μεθόδευση που δεν είναι σύννομη και έχει ορατό πρόβλημα συνταγματικότητας. 
Ηταν γνωστό ότι οι κυβερνώντες δεν θεωρούν πως δεσμεύονται από τη διάκριση των εξουσιών. Υπουργοί – ακόμη και ο Πρωθυπουργός – προεξοφλούσαν σε πολιτικές ομιλίες τις εισαγγελικές αποφάσεις πολύ πριν η δημόσια ζωή βρεθεί ενώπιον αλλεπάλληλων και πρωτοφανών καταγγελιών για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Καταγγελιών που ακόμη εκκρεμούν. Ωστόσο, η κατ’ εξακολούθησιν νομοθέτηση παράνομων ρυθμίσεων επιβεβαιώνει τις πρακτικές μιας διακυβέρνησης που ποδοπατά το κράτος δικαίου. Και θεωρεί ότι η εκτελεστική εξουσία δεν έχει όρια. Αλλά και ότι δουλειά των υπουργών είναι να ασχολούνται με το πότε θα κλείσει ένας τηλεοπτικός σταθμός ή με το ποια ιδιωτική εταιρεία δίνει διαφήμιση σε ποιο ΜΜΕ. 
Γίνεται επίσης φανερό ότι η κυβέρνηση αυτή είναι εχθρός της ενημέρωσης εν γένει και των δημοσιογράφων ατομικά αλλά και συλλογικά. Η απόπειρα ποδηγέτησης του κλάδου πάει χέρι χέρι με τη φανερή διάθεση να οδηγηθεί στην ανεργία μεγάλο μέρος των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Εκεί συντείνει ένα πλέγμα ρυθμίσεων και κινήσεων, από την κατάργηση του αγγελιοσήμου και τον τρόπο αδειοδότησης των καναλιών ώς τη διαρκή περιμετρική πίεση προκειμένου να επέλθει χρηματοδοτική ασφυξία στα ΜΜΕ και την πρωτοφανή προσπάθεια για έλεγχο του Διαδικτύου. Θιασώτες του κοινωνικού αυτοματισμού, οι κυβερνώντες υποδαυλίζουν κάθε προσπάθεια διχασμού του κλάδου και κατασυκοφάντησης των παραδοσιακών Μέσων, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 
Ο,τι ξεκίνησε πριν από ενάμιση χρόνο ως αντίδραση του εκλογικού σώματος στην υπερλιτότητα των Μνημονίων έφερε στην εξουσία δυνάμεις που κάνουν να λιγοστεύει η δημοκρατία στη χώρα.