[Διαστάσεις] Ενα άλλο τέλος είναι δυνατό

Ενας άνδρας πεθαίνει άδικα και βίαια και γύρω από τη σορό του μαζεύονται γυναίκες για να κλάψουν και να θρηνήσουν. Πολύ γρήγορα θα ενωθεί μαζί τους ένας ολόκληρος λαός, θρηνώντας για την απώλεια και επαναστατώντας για την αδικία. Είναι μια σκηνή που έχει συμβεί πολλές φορές στην Ιστορία, αλλά εκείνος που την έχει αναπαραστήσει καλύτερα είναι χωρίς αμφιβολία ο Σεργκέι Αϊζενστάιν στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925). Οι γυναίκες της Οδησσού πενθούν γύρω από τη σορό του ναύτη Γκριγκόρι Βακουλίντσουκ που εκτελέστηκε επειδή διαμαρτυρήθηκε για το συσσίτιο: η επανάσταση του 1905 μπορεί να ξεκινήσει.

Στο καινούργιο του βιβλίο με τίτλο «Peuples en larmes, peuples en armes» (Λαοί δακρυσμένοι, λαοί ξεσηκωμένοι), ο γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός της τέχνης Ζορζ Ντιντί-Ιμπερμάν αναφέρεται τόσο σε αυτή την αναπαράσταση όσο και στις πολλαπλές της αναγνώσεις. Διαφωνεί, ας πούμε, με τον Ρολάν Μπαρτ, που έχει χαρακτηρίσει αυτή την εικόνα χυδαία, θλιβερή και εν τέλει ανύπαρκτη. Το κλάμα, γράφει, μπορεί να γίνει μια πολιτική χειρονομία. Το να ζητάς τον σεβασμό των δακρύων σημαίνει να αρνείσαι τόσο τη φιλοφροσύνη με το σταγονόμετρο όσο και την αφ’ υψηλού περιφρόνηση. Σημαίνει να προσπαθείς να αναγνωρίσεις, ακόμη και στον λυγμό, την επιστροφή της αξιοπρέπειας.

Τα δάκρυα μερικών πολιτευτών του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κατ’ ανάγκη κροκοδείλια. Μπορεί και να είναι ειλικρινή. Ισως οι άνθρωποι να είναι πράγματι ρομαντικοί και αφελείς, να πίστευαν πράγματι ότι θα άλλαζαν πρώτα την Ελλάδα κι ύστερα την Ευρώπη ή ότι θα άλλαζαν ταυτόχρονα την Ελλάδα και την Ευρώπη, και να συνειδητοποίησαν ξαφνικά ότι η μόνη τους χρησιμότητα είναι να ψηφίζουν Μνημόνια. Το πρόβλημα είναι η πολιτική εκμετάλλευση αυτών των δακρύων από μια ηγεσία υποκριτική και αδίστακτη, που ο μόνος της στόχος είναι να παραμείνει με κάθε τρόπο στην εξουσία. Ο Τσίπρας, αντίθετα με κάποιους ιδεολόγους του κόμματός του, δεν ήταν ποτέ αριστερός. Ενας άνθρωπος που εντάσσεται στην ΚΝΕ την ημέρα που πέφτει το Τείχος δεν μπορεί να είναι αριστερός. Ενας άνθρωπος που συγκυβερνά με τον Καμμένο δεν μπορεί να είναι αριστερός. Αλλους στόχους έχει. Αλλες φιλοδοξίες. Γι’ αυτό και είναι άδικο να απαξιώνονται συλλήβδην οι αξίες της Αριστεράς με αφορμή τη σκανδαλώδη πορεία αυτής της κυβέρνησης. Γι’ αυτό και είναι κωμικό οι ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες να επαινούν τον συριζαϊκό κυνισμό, με τον τελευταίο εκπρόσωπό τους, τον πρωθυπουργό του «Ολαντρέου», να υπογράφει με τον έλληνα συνάδελφό του έναν «οδικό χάρτη στρατηγικής εταιρικής σχέσης».

Σ’ έναν τοίχο του Πανεπιστημίου Ναντέρ έγραψε πρόσφατα κάποιος: «Ενα άλλο τέλος του κόσμου είναι δυνατό». Παραφράζοντας το ήδη παραφρασμένο σύνθημα, θα μπορούσαμε να πούμε: «Ενα άλλο τέλος της Ελλάδας είναι δυνατό». Αν είναι δηλαδή να έλθει το τέλος, ας είναι τουλάχιστον διαφορετικό από αυτό που μας ετοιμάζουν, κλαίγοντας, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ας είναι ένα τέλος με αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Ετσι κι αλλιώς, η επανάσταση δεν θα γίνει. Ευτυχώς.