[Αγιογραφίες] Παοκτσής

This is very good news. Η ώρα είχε πάει τρεις, αλλά ο πρόεδρος του Eurogroup προσπαθούσε να χαμογελάσει. Το μήνυμα έπρεπε να σταλεί σε όλους τους τόνους. Αυτό το καλοκαίρι θα το περάσουμε χωρίς το κακό σπυρί της Ελλάδας.

Η ανάγκη του Γερούν Ντεϊσελμπλούμ να πουλήσει καλές ειδήσεις απηχούσε – όπως πάντα – τις αγωνίες των κεντροευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Πρώτον, να μην επιτραπεί η διασταύρωση της απειλής του Brexit με μια υποτροπή του Grexit. Και, δεύτερον, να μείνει το ΔΝΤ ως επιτηρητής πολιτικά απαραίτητος για τα εκλογικά ακροατήρια των Βορείων.

Προχθές, όπως και στο προηγούμενο Eurogroup, το θέμα δεν ήταν πια οι αντιστάσεις της Αθήνας. Το δράμα μετατοπίστηκε μεταξύ Σόιμπλε και Τόμσεν – που, σε μια κίνηση υψηλού συμβολικού φορτίου, αποσύρθηκαν για να λύσουν ιδιωτικώς τις διαφορές τους για το ελληνικό χρέος. Ιδιωτικώς και ερήμην της Ελλάδας.

Η συγκατάθεση της Ελλάδας ήταν ήδη δεδομένη. Εκ των υστέρων φαίνεται ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δοκίμασε το τελευταίο βαρουφακικού τύπου παίγνιο με τη χρήση της υποκλαπείσας συνομιλίας Τόμσεν – Βελκουλέσκου. Εκτοτε, και ενώπιον της σκλήρυνσης που προκάλεσαν οι υποκλοπές, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν αμφιταλαντεύτηκαν. Εδειξαν ότι θα έκαναν – και έκαναν – τα πάντα για να επουλώσουν τα τραύματα που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει, προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση: ο μονόδρομος για την πολιτική τους επιβίωση.

Τα τραύματα δεν είναι μόνο τα νωπά. Είχαν μείνει ανοιχτά από την ημέρα που ο Ντεϊσελμπλούμ πέταξε τα ακουστικά του στη συνέντευξη Τύπου με τον Βαρουφάκη. Η μορφή του Μνημονίου Τσίπρα – με τους ενισχυμένους θεσμούς ελέγχου σε δημοσιονομικά και ιδιωτικοποιήσεις – είναι αποκρυστάλλωση της δεκαεξάμηνης διαπραγμάτευσης που ξεκίνησε με εκείνο το θερμό επεισόδιο. Ο συνδικαλισμός αμφιθεάτρου, που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δοκίμασαν σαν «διαπραγμάτευση» με τους δανειστές, ήταν τελικώς το έναυσμα για να θεσπιστούν οι νέοι θεσμοί εποπτείας. Θεσμοί επιτροπείας ανηλίκου.

Το εύρος τής (για να το πούμε συμπαθητικά) «προσαρμογής» του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλάται και στη σχέση του με τον Ολλανδό. Από τους βαρουφακισμούς φθάσαμε στους φλογερούς επαίνους του υπουργού Οικονομικών στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Γερούν, είχε πει στους συναδέλφους του ο Τσακαλώτος, «παίζει» την Ελλάδα όπως οι διαιτητές τον Ολυμπιακό.

Αν ο Ντεϊσελμπλούμ σφύριξε σαν έλληνας «κόρακας», ο Τσακαλώτος έπαιξε σύμφωνα με τη δεδηλωμένη οπαδική του προτίμηση, σαν Παοκτσής. Επαιξε με τον τρόπο που περιγράφει εκείνο το παλιό σύνθημα – μνημείο παοκτσίδικου σουρεαλισμού – με το οποίο η Τούμπα νεκρολογούσε τον βασιλιά της ποπ: Μισή ζωή μαύρος, μισή ζωή λευκός, Μάικλ Τζάκσον ζεις, για πάντα Παοκτσής.

Μισή ζωή αντιμνημονιακός, μισή μνημονιακός, ο ΣΥΡΙΖΑ εγχειρίστηκε, ξαναεγχειρίστηκε κι επιζεί.