[Αγιογραφίες] Πνιγμός

Συνήθως την έβρισκες στα ορεινά – μ’ ένα μπεγλέρι και αγκυλωμένο το γνωστό λοξό μειδίαμα της ειρωνείας. Οχι πια. Η Ντόρα Μπακογιάννη κάθεται τώρα στην πρώτη σειρά των κοινοβουλευτικών εδράνων. Συμπαρακάθεται στον προεδρεύοντα αδελφό της.

Δεν θα άξιζε κανείς να ασχολείται με την ταξιθεσία αν αυτή δεν αντανακλούσε μια νέα φάση όχι μόνο στη σταδιοδρομία της Μπακογιάννη, αλλά και συνολικά στην εσωκομματική ζωή.

Η Ντόρα κατατασσόταν στους χαμένους της εσωκομματικής αναμέτρησης του περασμένου Ιανουαρίου. Δεν είχε στηρίξει τον νικητή και επιπλέον ανήκε στη χορεία των στελεχών τα οποία η ατζέντα και το προφίλ του νικητή έβαζε αντικειμενικά σε δεύτερο πλάνο. Η επινίκια εντύπωση ήταν ότι με τον νέο της πρόεδρο η ΝΔ είχε αλλάξει γενιά.

Αυτή την εντύπωση τροφοδότησε άθελά της πρώτη η ίδια η Μπακογιάννη. Με την οικογενειακή της αποστασία είχε προστατεύσει τον Κυριάκο από την κατηγορία ότι διεκδικούσε το κόμμα για να παλινορθώσει τη δυναστεία. Τώρα η υπερδραστηριοποίηση της Ντόρας φαίνεται να προκαλεί το αντίθετο. Επανατοποθετεί σημειολογικά τον Μητσοτάκη στο κάδρο της οικογενειοκρατίας.

Την ευκαιρία για ένα τέτοιο καδράρισμα άρπαξαν προχθές αμφότεροι οι κυβερνητικοί συνεταίροι, ανεβάζοντας την Μπακογιάννη στη σκηνή. Τόσο ο Καμμένος όσο και ο Τσίπρας άνοιξαν απευθείας διάλογο μαζί της. Ηταν πολύ αποδοτικό, για να είναι συμπτωματικό. Εμοιαζε σαν να είχε στηθεί για να μπορέσει ο Πρωθυπουργός να πετάξει εκείνο το σαρκαστικό «εντάξει, αν χρειαστεί, θα απαντήσει ο αδελφός σας».

Τι θα έπρεπε δηλαδή να κάνει η Μπακογιάννη; Να εξαφανιστεί επειδή ο αδελφός της έγινε πρόεδρος, για να μη συνωστίζονται οι Μητσοτάκηδες στη βιτρίνα; Θα ήταν μια αλτρουιστική απόσυρση ασύμβατη με το πολιτικό της μέταλλο. Αλλωστε δεν είναι η μόνη. Είναι κι άλλοι που διαψεύδουν στην πράξη όσους πίστευαν σε μια αυτόματη διαδοχή νεοδημοκρατικού δαρβινισμού.

Είναι αλήθεια ότι ο Μητσοτάκης έχει το σπάνιο για πρόεδρο της ΝΔ προνόμιο να μην αμφισβητείται. Δεν έχει δελφίνους. Εχει όμως προστάτες. Ο Σαμαράς δεν εμφανίζεται στη Βουλή, αλλά βγαίνει στο ξέφωτο σαν παιδαγωγός, όποτε ανησυχεί ότι μπορεί να ατονήσουν τα αντισυριζαϊκά ρεφλέξ του κόμματος. Ο Καραμανλής δεν εμφανίζεται πουθενά, αλλά ούτε και μαζεύει τους ατάκτους του νεοκαραμανλισμού που είναι πηγές διαρκούς μουρμούρας. Η Ντόρα εμφανίζεται παντού, καταλήγοντας να υπερακοντίζει το αντιπολιτευτικό βεληνεκές του νέου αρχηγού, ακόμη και με αντιμνημονιακού ύφους απειλές για ειδικά δικαστήρια.

Πρόκειται για ένα μάλλον αναμενόμενο σκηνικό. Το σπίτι δεν θα άλλαζε μέσα σε πέντε μήνες. Ο κλονισμός της απροσδόκητης επικράτησης του Μητσοτάκη δεν θα ήταν δυνατό να ρίξει όλα τα ντουβάρια.

Οντως. Ο Μητσοτάκης έχει πετύχει να μην τον υπονομεύει κανείς στο σπίτι. Τον πνίγουν όλοι στις αγκαλιές τους.