[Μικροπολιτκός] O «ταξικός αποστάτης» και ο Ζακ Ζιλιάρ

Είχε πάρει φόρα, φαίνεται, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, από τις χιλιάδες σελίδες του νέου Μνημονίου που έπρεπε να διαβάσει –λέμε τώρα… – και είπε να συνεχίσει και με ένα βιβλίο άλλων χιλίων σελίδων σχεδόν, για τις Αριστερές της Γαλλίας, μπας και βρει τι μπορεί να συνδέει τα άρθρα που ψηφίζει με τις αριστερές πολιτικές. Το βιβλίο του Ζακ Ζιλιάρ, όπως δείχνει να εξηγεί ο υπουργός Εργασίας στο συνάδελφό του αναπληρωτή υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Χριστόφορο Βερναρδάκη (στον οποίο τό δάνεισε μάλλον προς μελέτη), πιάνει το νήμα της Ιστορίας της Αριστεράς από το ιδρυτικό της έτος 1789, της Γαλλικής Επανάστασης, εξετάζοντας τις διάφορες εκδοχές της μέχρι σήμερα. Ο Ζιλιάρ, βέβαια, είναι θεωρητικός της λεγόμενης Δεύτερης Αριστεράς (δηλαδή όχι του Μιτεράν αλλά του Ροκάρ), όμως το βασικό πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το βασικό πρόβλημα είναι η «σχιζοφρένεια» του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, από την οποία φαίνεται να περνάει σύριζα και η ελληνική Αριστερά. Λ.χ., η μία πλευρά του Σ.Κ. Γαλλίας, ήδη στις αρχές του 20ού αιώνα, υποστήριζε πως ο σοσιαλισμός συμβαδίζει με τη συνέχεια της δημοκρατίας ενώ μια άλλη απαιτούσε απόλυτη, βίαιη ρήξη με την αστική δημοκρατία. Η ανάμειξη των δύο πλευρών οδήγησε εντέλει σε ένα κόμμα που παραήταν μετριοπαθές για επαναστάσεις και παραήταν ριζοσπαστικό για να μη φωνάζει διαρκώς εναντίον του συστήματος. Αυτά τα πράγματα, βέβαια, μπορεί να οδηγήσουν σε τρελές καταστάσεις. Π.χ. πότε να βρίζεις τη Λαγκάρντ, και πότε να την εκθειάζεις. Σε δε προσωπικό επίπεδο, για τούτη τη σύγχρονη σχιζοφρένεια ο ίδιος ο υπουργός επινόησε νέο όρο: ταξική αποστασία. Ο Ζιλιάρ τον ξέρει;