[Εμπιστευτικά] «Το γαρ πολύ…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τόσο καιρό προσπαθούσα να βρω τι μου θυμίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και το βρήκα. Μου θυμίζει ένα ανέκδοτο.
Η σύζυγος, λέει, εξαφανίζεται από το σπίτι και ο σύζυγος ψάχνει να την βρει.
Στο τέλος της δεύτερης μέρας η εξαφανισμένη επανεμφανίζεται σεινάμενη και κουνάμενη.
– Τι έγινες, βρε παιδί μου; Τρελάθηκα από την ανησυχία, της λέει ο σύζυγος.
– Ασ’ τα, άντρα μου, του απαντάει αυτή. Με απήγαγαν κάτι τύποι, με πήγαν σε ένα σπίτι και με βίαζαν επί τρεις ολόκληρες μέρες!
– Τρεις μέρες; Αφού λείπεις δύο!
– Ε, ναι. Θα πάω και αύριο.
Ετσι ακριβώς κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα έφταιγε το σχέδιο ασφυξίας. Υστερα έπαθαν αυταπάτες. Μετά τους γονάτισαν οι κακοί με ένα πραξικόπημα. Στη συνέχεια δέχτηκαν τα πάντα αλλά με βαριά καρδιά, σύμφωνα με τον Σπίρτζη.
Τώρα έπεσαν θύματα «άγριου εκβιασμού» – λέει ο Σκουρλέτης. Ψηφίζουν «με το μαχαίρι στον λαιμό» – κλαίει ο Πολάκης. Θρηνούν. Δακρύζουν. Πίνουν μέχρι σταγόνας ένα «πικρό ποτήρι» που (υπόσχεται το Μαξίμου ότι) θα είναι το «τελευταίο».
Απτόητοι, όμως. Δεν καταλαβαίνουν ούτε από πραξικοπήματα, ούτε από εκβιασμούς, ούτε από μαχαίρια. Σκουπίζονται κι επιστρέφουν την επομένη!
Προφανώς ζουν ένα δράμα – ωραίο πράγμα η καρέκλα, μόνο που κανείς δεν την έχει πληρώσει τόσο ακριβά. Αλλά όπως είναι φυσιολογικό, το δράμα οδηγεί σε θλίψη κι η πολλή θλίψη ξέρετε πού οδηγεί…
Στην παραφροσύνη. Διότι μόνο παραφροσύνη είναι να διαλύεσαι, να έχεις πάθει ναυτία από τις κωλοτούμπες, να σε χλευάζει η κοινωνία όταν δεν σε βρίζει και να δηλώνεις ότι ο άλλος που είναι δέκα μονάδες μπροστά στις δημοσκοπήσεις έχει «στρατηγικό αδιέξοδο».
Απλώς κι η παραφροσύνη έχει τα όριά της: δεν βλέπω πολλούς γενναίους στην κυβέρνηση έτοιμους να διαπιστώσουν το αδιέξοδο (του άλλου!) στις κάλπες.
Ξέρετε γιατί; Επειδή τη στρατηγική της «αριστερής παρένθεσης» που (υποτίθεται) προωθούσε η Δεξιά την υλοποίησε μεγαλοπρεπώς η ίδια η Αριστερά.
Εφεξής είναι θέμα χρόνου πότε θα φύγουν, αλλά πλέον δεν είναι θέμα χρόνου πότε θα επιστρέψουν. Και το έχουν καταλάβει.
Ψηφίζοντας όσα ψήφισε, ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε και τον τελευταίο δρόμο διαφυγής που είχε στη διάθεσή του. Απέτυχε να ψαρέψει συνενόχους. Δεν βρήκε στηρίγματα. Κι έκαψε όλα τα άλλα σενάρια.
Ετσι, κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο μόνος θα σηκώνει ένα όλο και πιο αφόρητο κόστος πολιτικής διάψευσης, οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής δυσφορίας.
Μοναδική ελπίδα είναι να μη γίνει μεγαλύτερη ζημιά. Εως ότου η παρένθεση κλείσει οριστικά ένα εκλογικό βράδυ.
Αν, όταν και όποτε τολμήσουν ή υποχρεωθούν να κάνουν εκλογές!..
Google news
