[Διαστάσεις] Ελλάς – Γαλλία απελπισία

Συμβαίνει το εξής παράδοξο. Σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του γάλλου πρωθυπουργού, ο νόμος για τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας είναι αντιγραφή του Jobs Act του Ματέο Ρέντσι. Ο ιταλικός νόμος πέρασε χωρίς αντιδράσεις. Στη Γαλλία, αντίθετα, γίνεται χαμός. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρωταγωνιστές στις καθημερινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας είναι οι ιταλοί φοιτητές που σπουδάζουν στη Γαλλία! Οπως γράφει η χθεσινή «Ρεπούμπλικα», «les italiens» είναι η πολυπληθέστερη κοινότητα ξένων στις «Ορθιες Νύχτες». Ακολουθούν οι Ισπανοί και οι Γερμανοί.

«Οι νέοι είναι οι μεγάλοι αποκλεισμένοι του ιταλικού συστήματος» λέει στην ανταποκρίτρια της ιταλικής εφημερίδας ο 26χρονος Μικέλε, που κάνει μεταπτυχιακό στη Φυσική. «Στη Γαλλία βρίσκουμε παραδόξως τον πολιτικό πρωταγωνισμό που μας έλειπε» συμπληρώνει ο 27χρονος Ματία που σπουδάζει Μαθηματικά στη Σορβόννη. Να ζουν άραγε οι νέοι της Ευρώπης, μισό σχεδόν αιώνα μετά, τον δικό τους Μάη ή μάλλον αντι-Μάη, αφού έχουν απέναντί τους μια σοσιαλιστική κυβέρνηση; Η μήπως εκμεταλλεύονται μια αδύναμη κυβέρνηση και μια κοινωνία εχθρική προς τις μεταρρυθμίσεις για να εκτονωθούν αναπαράγοντας τα αδιέξοδα;

Η συμμετοχή ξένων υπηκόων στα επεισόδια που συνοδεύουν όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό τις διαδηλώσεις στη Γαλλία είναι άγνωστη – και ενδεχομένως μηδενική. Για την Ελλάδα, πάλι, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο. Από τα 14 άτομα που συνελήφθησαν τις προάλλες για επεισόδια στο Σύνταγμα και στα Εξάρχεια, μόνο τρεις ήταν Ελληνες. Οι υπόλοιποι ήταν Ιρανοί, Γάλλοι, Ελβετοί. Το ίδιο έχει συμβεί και σε πολλές ακόμη περιπτώσεις, ενώ δεν αποκλείεται να επιβεβαιωθεί και στις χθεσινές επιθέσεις εναντίον της Νομικής και του Παντείου. Να έρχονται άραγε εδώ οι εξεγερμένοι νέοι του πλανήτη για να διαμαρτυρηθούν εμπράκτως εναντίον των εγκλημάτων του νεοφιλελευθερισμού; Ή μήπως εκμεταλλεύονται μια κυνική κυβέρνηση και μια κοινωνία που δεν έχει λύσει τους λογαριασμούς της με τη βία για να εκτονωθούν διαιωνίζοντας την κρίση;

Η Γαλλία και η Ελλάδα έχουν μυριάδες διαφορές. Εχουν όμως και ένα κοινό σημείο: απομακρύνονται βιαίως από το Κέντρο. Στη μία περίπτωση, κερδισμένη είναι μια ακροδεξιά πολιτικός. Στην άλλη, ένα απίστευτης συνοχής εθνικολαϊκιστικό κυβερνητικό σχήμα. Απελπισία.