[Αγιογραφίες] Κομπανιέρος

Θα ήταν φάρσα. Ο πρόεδρος να ανακοινώνει εξάμηνη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και οι υπουργοί του να ξεσπούν σε φρενήρη χειροκροτήματα – ακολουθώντας τον ίδιο που χειροκροτούσε τον εαυτό του.

Θα μπορούσε να δει κανείς σαν πολιτική φάρσα αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα του Νικολάς Μαδούρο, αν δεν ήταν τραγωδία. Αν η χώρα δεν αναγκαζόταν να επιβιώνει για μεγάλα διαστήματα χωρίς φάρμακα, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς πρόσβαση σε βασικά είδη διατροφής. Αν, ας πούμε, οι γιατροί δεν αναγκάζονταν στο επαρχιακό νοσοκομείο της Μπαρσελόνα να κρατούν στη ζωή τα νεογνά με χειροκίνητες αντλίες οξυγόνου – αφού οι θερμοκοιτίδες, φευ, δεν λειτουργούν δίχως ρεύμα.

Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τους κομπανιέρος της μπολιβαριανής δημοκρατίας μόνο κρυφή δεν ήταν. Δεν χρειαζόταν κανείς να διαβάσει την άγνωστη μέχρι σήμερα επιστολή Τσίπρα προς τον Μαδούρο, με την οποία του ζητούσε τον Μάρτιο του 2013 να συνετίσει τον πρέσβη του στην Αθήνα. (Τον πρέσβη που δοκίμαζε, με τις σεξουαλικές του επιθέσεις, τα όρια της – κατά Τσίπρα – «δημοκρατικής ωριμότητας» των σιωπηλών θυμάτων του.)

Αν έχει σήμερα κάποια αξία αυτή η επιστολή δεν είναι γιατί αποδεικνύει το βάθος της ήδη γνωστής σχέσης που είχε η Κουμουνδούρου με το Καράκας – σχέσης που επέτρεπε στο κόμμα να βολεύει δικούς του ανθρώπους στην πρεσβεία. Ούτε γιατί αποκαλύπτει πώς στάθμιζε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ την προστασία της Αριστεράς από τα «συστημικά Μέσα Ενημέρωσης» έναντι της αξιοπρέπειας των συντροφισσών του. Εκείνη η επιστολή αξίζει να διαβαστεί ως μέτρο για την απόσταση που έχει διανύσει μέσα στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο πολιτικός αρχηγός που τότε διατυμπάνιζε τον θαυμασμό του για τα πειράματα του Τσάβες και του Λούλα, σήμερα επιχειρεί να προσκολληθεί στο κάδρο των ευρωσοσιαλιστών. Ο επίδοξος πρωθυπουργός που το 2013 πανηγύριζε την εκλογή του Μαδούρο, σήμερα δυσκολεύεται να κρύψει πόσο απολαμβάνει τη σκηνή στο Νταβός ή τη Νέα Υόρκη.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι δεν πρόκειται για ωρίμαση. Πρόκειται μάλλον για μετάλλαξη. Ο Τσίπρας εξωθήθηκε προς μια μίνιμουμ ευρωπαϊκή προσαρμογή, όχι γιατί δέχτηκε τάχα κάποια επιφοίτηση, αλλά γιατί αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να μείνει στην εξουσία. Γι’ αυτό και ύστερα από ενάμιση χρόνο στα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θυμίζει τόσο ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, όσο τους νεοπερονιστές της Αργεντινής.

Ο επίλογος δεν έχει ακόμη γραφτεί. Ομως ήδη η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι, παρά τις αβυσσαλέες ασυνέχειες, το ιστορικό κεκτημένο της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρώπη παραμένει πιο ισχυρό από τις παρορμήσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Ακόμη κι όταν δεν τους αφομοιώνει, η Ευρώπη καταφέρνει τουλάχιστον να τιθασεύει τους αρνητές της. Σαν κόφτης της Ιστορίας.