Τα πρώτα στοιχεία που έχω υπόψη μου από δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η επικοινωνιακή καταιγίδα για «την επιτυχία των Βρυξελλών» πέρασε και δεν ακούμπησε.
Λογικό, θα μου πείτε. Περισσότερο μετράει το σοκ από το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό που ψηφίστηκαν μία ημέρα νωρίτερα.
Ακολουθούν τα υπόλοιπα μέτρα και τα εκκαθαριστικά της Εφορίας. Ποιον νοιάζει τι θα γίνει με το χρέος μετά το 2018 όταν δεν έχει να πληρώσει τον άλλο μήνα!
Η τσέπη όμως δεν είναι η μόνη εξήγηση. Υπάρχει κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο που ακυρώνει εκ προοιμίου κάθε κυβερνητικό αφήγημα: η εδραία πλέον πεποίθηση ενός όλο και μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας ότι έχει να κάνει με ασύστολους ψεύτες.
Δεν τους πιστεύουν ό,τι και να πουν. Χάσαμε, κερδίσαμε ή φέραμε ισοπαλία. Είναι μια πεποίθηση που πλήττει την κυβέρνηση συνολικά αλλά και προσωπικά τον Πρωθυπουργό.
Δεν είναι τυχαίο ότι στο στόμα της αντιπολίτευσης τα «ψέματα της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού» αποτελούν πλέον τη μόνιμη επωδό. Το έπιασαν το νόημα.
Ούτε είναι συμπτωματικό ότι γνώστης της κατάστασης ο Πρωθυπουργός επιχείρησε στη Βουλή να αντικρούσει την κατηγορία τού «κατά συρροήν ψεύτη» (όπως τον αποκάλεσε ο Μητσοτάκης) με τη διευκρίνιση ότι δεν είναι ψεύτης αλλά απλώς είχε αυταπάτες.
Η διαφοροποίηση των δύο δεν είναι πάντα εύκολη. Πώς μπορείς να δηλώνεις από αυταπάτη αν έχεις δικό σου σπίτι ή αν μένεις στο νοίκι; Ποιον ενδιαφέρει και ποια διαφορά κάνει το ένα ή το άλλο; Υπάρχουν ψηφοφόροι που προτιμούν τους ενοικιαστές;
Από την άλλη πλευρά, είναι ψέμα ή αυταπάτη να δηλώνει η Γεροβασίλη (όπως δήλωσε χθες) ότι σε περίπτωση ενεργοποίησης του διορθωτικού μηχανισμού «η κυβέρνηση – σε συμφωνία και με τους θεσμούς – νομοθετεί αυτό το μείγμα που εκτιμά εκείνη ότι είναι ισορροπημένο»;
Διότι ο Ντεϊσελμπλούμ δήλωσε προχθές το ακριβώς αντίθετο: «Ο μηχανισμός των επιπλέον μέτρων υπό αίρεση πρέπει να νομοθετηθεί προκαταβολικά, να είναι αυτόματος σε περίπτωση απώλειας στόχων, να επικεντρώνεται σε πρώτη φάση στην οριζόντια περικοπή δαπανών και χωρίς να υπάρχει η διακριτική ευχέρεια επιλογής από την κυβέρνηση».
Λέει λοιπόν ψέματα η Γεροβασίλη ή έχει αυταπάτες; Διότι δεν πιστεύω να νομίζει κανείς ότι λέει ψέματα ο Ντεϊσελμπλούμ.
Αν έχει αυταπάτες, τότε μάλλον δεν κατάλαβε τι συνέβη, ούτε τι αποφασίστηκε – πράγμα επικίνδυνο για κάποια που εκπροσωπεί μια κυβέρνηση.
Αν λέει ψέματα, τότε δεν πρέπει να έχει παράπονο όταν σε λίγο δεν θα τους ρωτούν ούτε την ώρα.
Ποιος θα πιστέψει έναν υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ αν του απαντήσει ότι «τώρα είναι έξι και τέταρτο»;