[Θεωρείο] Με την προσθήκη του κόφτη

^«Είναι ώρα αφύπνισης, αποτίμησης και πράξης αντίστασης και ανυπακοής σε κάθε μνημονιακό μέτρο». Θα μπορούσε να το είχε πει οποιαδήποτε στιγμή πριν από τη συμφωνία του Αυγούστου ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά το είπε χθες σε κάποια εκδήλωση η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Για να ακουστεί σαν ηχώ από το μακρινό παρελθόν, σαν μια ασθενική φωνή η δύναμη της οποίας είναι αδύνατον να ξεπεράσει τα όρια του ακροατηρίου μεγεθυσμένη από τα άλλοτε «αντιμνημονιακά» μέσα ενημέρωσης. Το Μνημόνιο υπάρχει ακόμη – ή μάλλον υπάρχει ένα άλλο Μνημόνιο. Αλλά εκείνη η πρόθεση – το «αντί» -, που δίχασε όσο τίποτε άλλο την ελληνική κοινωνία μετά τον εμφύλιο πόλεμο, έχει εξαφανιστεί από το καθημερινό λεξιλόγιο.

Σήμερα αποδεικνύεται ότι αυτός ο τελευταίος διχασμός ήταν τεχνητός. Οτι καλλιεργήθηκε επί έξι χρόνια από ένα μέρος του πολιτικού συστήματος στην πορεία του προς την εξουσία και ότι ο μοναδικός του γνώμονας ήταν η κατάκτησή της. Σε αυτήν την πορεία συγκεντρώθηκαν γύρω από έναν φωτογενή αρχηγό και τις υποτιθέμενες αυταπάτες του τυχάρπαστα πρόσωπα, πολιτικοί απατεώνες όλων των ειδών, αλλά και αλεξιπτωτιστές της πολιτικής, καθηγητές που φαντασιώνονται ότι είναι στωικοί φιλόσοφοι, τηλεοπτικοί δημοσιολογούντες, δικηγόροι καριέρας και εργολάβοι παντός πολιτικού καιρού.

Αν σήμερα ξαναβλέπουμε το ίδιο έργο των τελευταίων έξι χρόνων με μοναδική διαφορά την προσθήκη ενός κόφτη, είναι επειδή ο νέος κόσμος που γεννήθηκε από τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου φτιάχτηκε με τα πιο παλιά υλικά της Μεταπολίτευσης. Κι αν το παλαιό πολιτικό σύστημα μετανόησε και τιμωρήθηκε για τις αμαρτίες του, το νέο δεν ήρθε για να αλλάξει τα πράγματα αλλά για να ασκήσει το κληρονομικό δικαίωμα της επανάληψης των ίδιων λαθών. Αυτό που ζούμε είναι η επανάληψη των αμαρτιών της Μεταπολίτευσης. Ως φάρσα ή ως τραγωδία; Οπως και να ‘ναι, ο λογαριασμός είναι πολύ βαρύς.