[Εμπιστευτικά] Παραμύθι Νο 2
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τώρα που το παραμύθι «σκληρή διαπραγμάτευση» δεν πουλάει πια, κυκλοφόρησε καινούργιο: κάποιοι θέλουν να πέσει η κυβέρνηση!..
Δεν υπάρχει Ασφαλιστικό, ούτε Φορολογικό ούτε Προσφυγικό ούτε Πολλάκης ούτε διορισμοί αστοιχείωτων κολλητών.
Δεν υπάρχουν δανειστές, ούτε τρόικα ούτε ύφεση ούτε υπερφορολόγηση ούτε προληπτικά μέτρα ούτε εισφορές ούτε επιχειρήσεις που κλείνουν κι επενδύσεις που δεν έρχονται.
Ολα αυτά είναι μια εικονική πραγματικότητα. Μια προπαγάνδα. Μια κατασκευή.
Τι υπάρχει; Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να πέσει η κυβέρνηση!..
Ε, λοιπόν, να το δεχτώ – για την οικονομία της συζήτησης…
Αλλά σιγά την είδηση! Σε κάθε δημοκρατία, κάθε στιγμή, υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να πέσει η εκάστοτε κυβέρνηση. Είτε επειδή δεν τους αρέσει είτε επειδή δεν τους συμφέρει είτε επειδή είναι κακοί άνθρωποι.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν κάποιοι θέλουν να πέσει η κυβέρνηση. Αλλά πώς πέφτει μια κυβέρνηση. Τη σπρώχνουν; Της βάζουν τρικλοποδιά; Κατεβάζουν τα τανκς;
Στη δημοκρατία τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Οι κυβερνήσεις πέφτουν μέσα από συνταγματικές και πολιτικές διαδικασίες.
Είτε επειδή στερούνται πλειοψηφίας – ο Σαμαράς, ας πούμε, έπεσε επειδή δεν βρήκε πλειοψηφία για να βγάλει πρόεδρο…
Είτε επειδή επιλέγουν να παραιτηθούν – όπως ο Τσίπρας το περσινό καλοκαίρι…
Είτε επειδή δεν μπορούν πια να κυβερνήσουν – όπως ο Παπανδρέου το 2011…
Ελλειψη πλειοψηφίας, παραίτηση, αδυναμία διακυβέρνησης. Και οι τρεις αυτοί λόγοι που οδηγούν στην πτώση μιας κυβέρνησης είναι συνταγματικά νόμιμοι και πολιτικά θεμιτοί, εφόσον με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταλήγουν τελικά σε εκλογές.
Συνταγματικά επικίνδυνο και πολιτικά αθέμιτο είναι να θεωρούν κάποιοι ότι μπορούν να κυβερνούν ανεμπόδιστα, ανενόχλητα κι ανεξέλεγκτα. Να καμώνονται δηλαδή ότι μονοπωλούν τον λαό και το έθνος.
Κι ως εκ τούτου είναι άξιο ιατρικού ενδιαφέροντος το μένος της κυβέρνησης και των βαστάζων της εναντίον όσων δεν συντάσσονται εκ προοιμίου μαζί τους στις εκάστοτε ασυνάρτητες διαμάχες τους με το ΔΝΤ, την Ακροδεξιά ή τη διαπλοκή.
Αυτό, ομολογώ, δεν το έχω ξαναδεί. Κινείται εκτός δημοκρατικής κουλτούρας, τουλάχιστον όπως την ξέρουμε στη χώρα μας.
Είναι η πρώτη φορά από το 1974 που διατυπώνεται ανοιχτά το αίτημα, αν όχι η απαίτηση, μιας διακυβέρνησης χωρίς αντίλογο και χωρίς αντιπολίτευση.
Είναι η πρώτη φορά που αμφισβητείται το δικαίωμα της αντιπολίτευσης ή του Τύπου να αμφισβητεί την κυβέρνηση.
Είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση υποδύεται το δημόσιο συμφέρον και αναδεικνύει σε εθνική επιταγή την παραμονή της στην εξουσία.
Αυτό όμως κι αν είναι παραμύθι. Αποκρουστικό παραμύθι. Από εκείνα που αρέσουν στον Ερντογάν και τον Πούτιν!..
Google news
