[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Η επόμενη μέρα

Ο Τσίπρας στο φινάλε του χρόνου – όπως ο ίδιος απέδειξε το 2015 – θα μπορούσε να αποδεχθεί τη σκληρή συνταγή του ΔΝΤ για να κλείσει το πακέτο, αν μπορούσε να το επιβάλει στη Βουλή. Ο Τσακαλώτος, όμως, όχι.

Η επόμενη μέρα είναι που διαφοροποιεί τον υπουργό Οικονομικών απ’ τον Πρωθυπουργό. Αλλη για τον έναν και άλλη για τον άλλον. Αλλη για τον Πρωθυπουργό που, αν περάσει τον γολγοθά της διαπραγμάτευσης, αγοράζει πολιτικό χρόνο για την κυβέρνησή του ελπίζοντας ότι λίγο οι δόσεις του δανείου, λίγο η βοήθεια Ντράγκι και (ποιος ξέρει) ένα μικρό θαύμα στην οικονομία, θα μπορούσαν να αλλάξουν τον ρου των δημοσκοπήσεων.

Αλλη για τον υπουργό Οικονομικών ο οποίος, αν αποδεχθεί τη μείωση του αφορολογήτου και τα άλλα σκληρά μέτρα σε μισθούς και συντάξεις που προτείνει το Ταμείο, δύσκολα στο μέλλον θα μπορεί να σηκώνει τη σημαία των 53 στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλες είναι και οι κόκκινες γραμμές τους. Το επιβεβαιώνει, άλλωστε, η πρόθεση του Τσακαλώτου να παραιτηθεί από υπουργός Οικονομικών αν οι δανειστές επιμείνουν στα αυτόματα έκτακτα μέτρα των 3,5 δισ. ευρώ που ζητούν για να κλείσουν την αξιολόγηση. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας δεν μπορεί να «λογαριάσει» χωρίς τον Τσακαλώτο.

Την επόμενη μέρα φαίνεται να έχουν στο μυαλό τους και οι δανειστές. Κανείς τους δεν πιστεύει ότι το πρώτο πακέτο μέτρων 5,4 δισ. ευρώ περιλαμβάνει τη σωστή συνταγή για να βγει η χώρα από την κρίση. Ούτε το Ασφαλιστικό – που στέλνει ολόκληρο τον λογαριασμό στους νέους συνταξιούχους, αλλά αφήνει αμετάβλητα τα ποσά που θα εξακολουθήσει να καταβάλλει το σύστημα για τους σημερινούς συνταξιούχους – ούτε το Φορολογικό – που τσακίζει τη μεσαία τάξη στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης αναδιανομής βαρών – πείθουν Ευρώπη και Ουάσιγκτον για την αποτελεσματικότητά τους. Γι’ αυτό και η απαίτησή τους για ένα εφεδρικό πακέτο μέτρων με αυτόματες περικοπές δαπανών σε μισθούς και συντάξεις αν δεν εκπληρώνονται οι στόχοι. Ενα πακέτο το οποίο, είναι αλήθεια – μόνο ως προς τον τρόπο θεσμοθέτησής του και όχι ως προς το περιεχόμενό του -, διχάζει τους δανειστές που γνωρίζουν καλά ότι αν επιμείνουν στη σκληρή εκδοχή του (που εκπορεύεται από Σόιμπλε και ΔΝΤ), δοκιμάζουν σοβαρά τα όρια της πολιτικής ευθανασίας αυτής της κυβέρνησης.

Η επόμενη μέρα στοιχειώνει την ελληνική οικονομία. Με βάση αυτήν έχουν στοιχηθεί όλοι οι παράγοντες του παζλ της ελληνικής αξιολόγησης. Και αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα. Η ηγεσία της κυβέρνησης παίζει πάλι το παιχνίδι της «σκληρής» διαπραγμάτευσης, ώστε στο τέλος του χρόνου να εκβιάσει καταστάσεις εντός ΣΥΡΙΖΑ και εκτός, ευρύτερα στην Κεντροαριστερά, μπροστά στον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας. Οι 53 του ΣΥΡΙΖΑ έχουν και αυτοί τον νου τους την επόμενη μέρα, αρνούμενοι να αναλάβουν το υψηλό κόστος της διαχείρισης του σήμερα. Και οι δανειστές, απλά, κρατούν τον αναπνευστήρα του ασθενούς. Ετοιμοι να αυξομοιώσουν το οξυγόνο ανάλογα με το πώς οι ίδιοι προσδοκούν να διαμορφωθεί η επόμενη μέρα.