[Εμπιστευτικά] Αβάντα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οταν μια επαγγελματική κατηγορία πλήττεται από μια κυβερνητική πολιτική εναντίον ποιου πρέπει να στραφεί; Προφανώς εναντίον της κυβέρνησης που ασκεί αυτήν την πολιτική.
Λογικό; Λογικό. Για όλους; Για όλους.
Πλην δημοσιογράφων. Οι δημοσιογράφοι αποφάσισαν ότι μπορεί να πλήττονται από την κυβερνητική πολιτική στο Ασφαλιστικό αλλά θα αντιδράσουν κλείνοντας τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις, οι οποίες ουδόλως ευθύνονται για τη συγκεκριμένη κυβερνητική πολιτική. Κατά κανόνα μάλιστα την επικρίνουν.
Με άλλα λόγια, αποφάσισαν να αβαντάρουν (εξ αντικειμένου, θέλω να ελπίζω, και όχι σκοπίμως) την κυβέρνηση εναντίον της οποίας στρέφονται.
Ο συλλογισμός μοιάζει εξωφρενικός για κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη λογική. Γι’ αυτό αναρωτιέμαι αν είναι ουσιαστικός ή προσχηματικός.
Αν είναι ουσιαστικός τότε κάποιοι απλώς παραλογίζονται. Ακυρώνουν το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που θέλουν να αποτρέψουν. Και επιτρέπουν στην κυβέρνηση να διαπραγματευθεί και να περάσει τα μέτρα χωρίς αντίλογο, ανεμπόδιστα και στη ζούλα. Της μειώνουν το κόστος.
Αν είναι προσχηματικός τότε εκθέτει όσους κομματικούς συνδικαλιστές οδηγούν έναν κλάδο στον Καιάδα για να βάλουν πλάτη στην κυβέρνησή τους.
Και ίσως ρωτήσετε: μα υπάρχουν τέτοιοι συνδικαλιστές;
Εύχομαι να μην υπάρχουν. Προτιμώ τον παραλογισμό από τη σκοπιμότητα.
Αλλά δυστυχώς ζούμε στην Ελλάδα κι από κομματάρχες να φάνε κι οι κότες. Σε όλους τους χώρους. Μηδέ της δημοσιογραφίας εξαιρουμένης.
Αλλωστε (και για να είμαι ειλικρινής) μόνο στην ελληνική δημοσιογραφία υπάρχουν μέσα και δημοσιογράφοι που υπονομεύουν ευθέως άλλα μέσα και άλλους δημοσιογράφους λειτουργώντας ως το «μακρύ χέρι» της κυβέρνησης.
Μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν δημοσιογράφοι που ακούν έναν υπουργό να μιλάει για «βοθροκάναλα της διαπλοκής» ή την πρόεδρο του Αρείου Πάγου να καμαρώνει ότι «εμποδίζει μεγάλα διαπλεκόμενα συμφέροντα» ή τον Παππά να υπόσχεται «δημοκρατικό τοπίο στα ΜΜΕ» και αντί να φρίξουν χειροκροτούν.
Και τελικά το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό. Οτι μεταξύ μας σέρνεται ένας Δούρειος Ιππος που στο όνομα κάποιας «αριστερής δημοσιογραφίας» αβαντάρει ένα επικίνδυνο κομματικό σχέδιο.
Με το αζημίωτο, υποθέτω.
Το αποτέλεσμα αυτής της αρρωστημένης κατάστασης στον Τύπο είναι ότι αντί οι πληττόμενοι από την κυβερνητική πολιτική στο Ασφαλιστικό να αναζητήσουν μεθόδους αντίδρασης που θα πλήξουν ευθέως την κυβέρνηση, προκρίνουν μια αντίδραση που μόνο την κυβέρνηση ευνοεί.
Και ίσως ρωτήσετε πάλι: μα να μην αντιδράσουν;
Προφανώς να αντιδράσουν. Αλλά αποτελεσματικά. Μέθοδοι υπάρχουν πολλές, μπορούν να επινοηθούν και άλλες.
Λίγη εξυπνάδα χρειάζεται. Λίγη πολιτική ανιδιοτέλεια. Και κάμποση συνδικαλιστική ανεξαρτησία. Μόνο που φοβάμαι ότι είναι αυτά ακριβώς που λείπουν περισσότερο.
Google news
