[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Δεν είναι οι φόροι, ανόητε

Μπορεί να κατηγορήσει κανείς το ΔΝΤ ότι υποτιμά τις κοινωνικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που επιβάλλει. Οτι στην ελληνική περίπτωση υποτίμησε το μέγεθος της ύφεσης από το σοκ λιτότητας του πρώτου Μνημονίου. Δεν μπορεί όμως να χρεώνεται στο Ταμείο ασυνέπεια στη φιλοσοφία των μέτρων που προτείνει. Αλλωστε, ούτε τώρα στο τρίτο Μνημόνιο το ΔΝΤ έχει μεταβάλει το μείγμα και τη στόχευση της πολιτικής του. «Να βγαίνουν τα νούμερα» του ελληνικού προγράμματος διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους η Κριστίν Λαγκάρντ, βάζοντας επιτακτικά στο τραπέζι (παρά τις γερμανικές αντιστάσεις) το αίτημα νέας ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Να βγαίνουν τα νούμερα λέει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Με τη διαφορά ότι εννοεί να «βγαίνουν» οι 150+1 ψήφοι των βουλευτών της, για να περάσουν τα μέτρα από τη Βουλή.  Στο Ασφαλιστικό, στη Φορολογία, στα κόκκινα δάνεια, τα ανοιχτά μέτωπα της διαπραγμάτευσης, ο γνώμονας των κυβερνητικών προτάσεων είναι ένας: το πακέτο να είναι πολιτικά διαχειρίσιμο εξασφαλίζοντας την επιβίωση της κυβέρνησης. Και εδώ ακριβώς έχει κολλήσει η αξιολόγηση, όπως επισημαίνουν παράγοντες με γνώση του παρασκηνίου των διαπραγματεύσεων.

Στο Ασφαλιστικό, το σχέδιο Κατρούγκαλου επιφυλάσσει συντάξεις φτώχειας στους νέους συνταξιούχους. Αυξάνει τις ασφαλιστικές εισφορές σε εργαζομένους και επιχειρήσεις για να διασωθούν οι υφιστάμενες συντάξεις. Και μαζί τους, όλες οι υπερβολές και οι αδικίες του σημερινού πλαισίου που εντοπίζονται κυρίως στα ευγενή ταμεία του Δημοσίου – ψηφοφόρους, κατά το πλείστον, του κυβερνώντος κόμματος.  

Οχι λέει το Ταμείο στην αύξηση των εισφορών με το επιχείρημα ότι θα πληγεί η ανάπτυξη, ενώ ζητά περικοπές στις επικουρικές συντάξεις για να συνεισφέρουν στον λογαριασμό και οι σημερινοί συνταξιούχοι.

Στο Φορολογικό, το ΔΝΤ απορρίπτει ως επικίνδυνα για την οικονομία τα σχέδια της κυβέρνησης να πληρώσουν τον λογαριασμό και πάλι τα μεσαία εισοδήματα, τα οποία ήδη υπερφορολογούνται. Αντί για υπερφόρους σε λίγους και σε μεγάλο βαθμό συνεπείς μισθωτούς, που δηλώνουν εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ (και δεν είναι πλούσιοι όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ), το ΔΝΤ ζητά μείωση του αφορολογήτου. Και μέσω αυτής, μικρότερη αύξηση φόρων στους πολλούς. Η λογική του ΔΝΤ είναι ότι στη ζώνη αυτή έχει προσαρμοστεί το δηλωθέν εισόδημα μιας ευρείας ομάδας ελλήνων φοροφυγάδων, αλλά βεβαίως πληρώνουν τη νύφη και πολλοί χαμηλόμισθοι ειλικρινείς φορολογούμενοι.

Στα κόκκινα δάνεια, η απαίτηση του Ταμείου να επιτραπεί η πώλησή τους – με εξαίρεση τα στεγαστικά οικονομικά αδύνατων ομάδων – σε funds, για να απαλλαγούν οι τράπεζες από το βάρος τους και να μην κινδυνέψουν με νέα ανακεφαλαιοποίηση, προσκρούει στο αριστερό αφήγημα της κυβέρνησης. Και αυτό, παρά τις διαβεβαιώσεις της Τραπέζης της Ελλάδος ότι το ίδιο πλαίσιο κανόνων που ισχύει για τις τράπεζες θα ισχύει και για τα funds στην αξιοποίηση των δανείων αυτών.

Είναι σωστό το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι μια κυρίαρχη χώρα είναι η ίδια υπεύθυνη για τα μέσα με τα οποία επιτυγχάνει τους στόχους της. Το ερώτημα όμως είναι: Πόσο κυρίαρχη είναι μια χώρα που βρίσκεται σε τρίτο κατά σειρά Μνημόνιο με τους δανειστές της; Και πόσο υπεύθυνη είναι μια κυβέρνηση που βάζει μόνο φόρους;