[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Πολιτική συμφωνία

Αριστοτέλης, Πολιτικά, Γ4, 29-32

Πολλοί αισθάνονται σήμερα ελευθερόδουλοι. Ενα μέρος του εαυτού τους ελεύθερο κι ένα άλλο εξανδραποδισμένο. Φύσει ελεύθεροι και θέσει υποτελείς [μεταφερόμενοι από δω/από κει σαν αποκτήματα κάποιας δεσποτικής εξουσίας, χρήσιμοι μόνο ως ανταλλακτική ύλη].

Ακόμα κι αν η Δημοκρατία «δεν ανήκει» εξίσου σε όλους [στον λαό και στους άρχοντες, στους δίκαιους και στους άδικους], ακόμα κι αν η Εριθεία [η σκόπιμη κολακεία των ψηφοφόρων από τους πονηρούς πολιτικούς] συχνά δεν στερείται απάτης, το πολίτευμά μας έχει κάποια όρια ισοελευθερίας που δεν επιτρέπεται να παραβιάζουμε. Ορια που αφορούν τόσο τους πολιτικούς όσο και τους πολίτες, καθότι η μεταξύ τους συμπαιγνία είναι αυτή που τραυματίζει τους θεσμούς.

Οι πολιτικοί, ιδιαίτερα οι αριστεροί, οφείλουν να καταθέσουν τα όπλα της εκδίκησης, αφού η όποια δικαιολόγηση της οργισμένης βίας και ανομίας θα καταλήξει νομοτελειακά σε καταστροφική και διχαστική διακυβέρνηση.

Επίσης οι κυβερνώντες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι εξελέγησαν για να δημιουργήσουν νέα αγαθά για τους πολίτες κι όχι για να καταργούν τα υφιστάμενα δικαιώματα.

Από την άλλη, οι πολίτες αν δεν μπορούν να έχουν φρόνηση, τουλάχιστον να εμπιστεύονται περισσότερο τους θεσμούς από τα πάθη τους. Επίσης να μπορούν μέσα στον όχλο να κρατάνε σαν φυλαχτό τις αξίες τους.

Αν και στο ερώτημα «ποιος διαφθείρεται περισσότερο: η ομάδα ή το άτομο;» δεν έχουμε ακόμα δώσει απάντηση, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι είναι αδύνατο να λειτουργήσει μια πολιτεία και μια κοινωνία όταν κάποιοι βιώνουν λάθρα εις βάρος των υπολοίπων.

Ολα αυτά βέβαια με την υπόθεση εργασίας ότι εξακολουθούμε να θέλουμε να ζούμε μαζί και μάλιστα ειρηνικά και ως Ελληνες.

Η ελληνική ταυτότητα [ατομική, συλλογική] προϋποθέτει αναγνώριση ορίων και συμβόλων, σεβασμό στις κοινές μνήμες και αναπαραστάσεις που διαμορφώνονται μέσα στο διάβα της Ιστορίας. Η εθνική μας ταυτότητα περιλαμβάνει και μια ιστορικο-ηθική πτυχή που, πέραν της αίσθησης του συν-ανήκειν, υπενθυμίζει αδιάκοπα το χρέος του συν-επικουρείν αλληλεγγύως και εξ αδιαιρέτου.

Ανάμεσα στον αιμοδιψή εθνικισμό και τον αφελή διεθνισμό υπάρχει ο γνήσιος πατριωτισμός ως εθνική συνείδηση και ευθύνη.

Εχουν άραγε όλοι οι κυβερνώντες στο μυαλό τους και στην ψυχή τους μια τέτοια  αντίληψη;

ΥΓ: Πόσοι είναι αυτοί που θέλουν τη μεταβολή του πολιτεύματος [τύποις ή ουσία] και πόσοι προτιμούν τη διατήρησή του [με αναγκαίες βελτιώσεις]; Μια τέτοια έρευνα δεν θα διέλυε μύθους και δεν θ’ απονομιμοποιούσε κάποιες υπόγειες τάσεις;