[Αριστερά της Εδέμ] Λιμάνι της αγωνίας

Η Παρασκευή στον Πειραιά αν απομονωνόταν εικαστικά θα έμοιαζε με το πιο αντιπροσωπευτικό κάδρο της πολιτικής συγκυρίας. Κάδρο δραματικό, αντιφατικό, σκληρό. Κάδρο που οριοθετεί τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Που αποτυπώνει τον βαθμό εξάρτησης της μεταπρατικής – ρημαγμένης οικονομικής μας σύστασης. Κάδρο που εικονοποιεί το προσφυγικό δράμα. Και βέβαια κάδρο που στο βάθος του έχει ως φόντο την επανεμφάνιση με δυναμικό τρόπο της Ακροδεξιάς του δρόμου, της πιο επικίνδυνης εκδοχής της.

Κατ’ αρχάς είδαμε τον μισό ΣΥΡΙΖΑ να δίνει τα χέρια για τη δρομολογημένη ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Χαμόγελα με τον αέρα του νεοφώτιστου νεοφιλελεύθερου από τη μία – που μέσα του καραδοκεί ο τακτικισμός. Και φωνές από  την άλλη για τον χαμένο αγώνα του προμνημονιακού κόμματος. Για το γεγονός πως η πύρινη πραγματικότητα της διαχείρισης του καπιταλισμού γράφεται με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Κοινώς: ή θα πεις πως οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ιδιωτικοποιήσεις κάνοντας μια εφ’ όλης της ύλης αυτοκριτική για τα νταούλια που μείνανε άπραγα. Ή θα τις ανακόψεις με όλο το κόστος της ρήξης. Λυρικές περφόρμανς δεν χωρούν.

Από την άλλη, πρόσφυγες στοιβαγμένοι στις πύλες του λιμανιού. Μια μετακίνηση πληθυσμών χωρίς όρια, χωρίς σχέδιο. Και μια συμφωνία που πια μετασχηματίζει την Ευρώπη, δυναμιτίζει τη Συνθήκη της Γενεύης. Το πρώτο κύμα συμπαράστασης έδωσε τον χώρο του σε ένα κύμα καχυποψίας που τροφοδοτήθηκε από ένα κλίμα φόβου που πριμοδότησε μέρος των τηλεοπτικών ΜΜΕ.

Και πάνω σε αυτό το δεύτερο υπέδαφος, ήλθε και η τρίτη λεπτομέρεια του κάδρου. Η κινηματική Ακροδεξιά επανεμφανίστηκε σε ρόλο guest. Με δυναμική συγκέντρωση στο λιμάνι, επιχείρησε να εισβάλει από την πύλη Ε8 στο μέρος όπου είναι συγκεντρωμένοι οι πρόσφυγες. Η εικόνα καταγράφει φανερά τους ακροδεξιούς, πολλούς εξ αυτών υπόδικους ή με περιοριστικούς όρους για τη δολοφονία Παύλου Φύσσα. Απροκάλυπτα οι ίδιοι χτύπησαν δημοσιογράφους και αντιφασίστες διαδηλωτές.

Οχι, δεν παλινορθώνεται η Ακροδεξιά. Κι αυτό αφού ποτέ δεν γκρεμίστηκε. Οχι, δεν είχε εξαφανιστεί η ίδια. Ρωτήστε τις λαϊκές συνοικίες γι’ αυτό. Απλώς, θεσμικά επανεμφανίστηκε, εξοπλισμένη με θράσος. Και στην πλάτη ενός κράτους, μιας κυβέρνησης που δεν περιφρουρεί τα αυτονόητα. Η στιγμή, καθόλου τυχαία. Οι ευρύτερες διεργασίες στα δεξιά του πολιτικού άξονα και η πρόθεση από μέρους κέντρων να εμφανιστεί «κρατικό κενό» απασφαλίζουν τις ορδές. Ξαναβάζουν στο παιχνίδι το αφήγημα της σιδερένιας πυγμής. Να θυμηθούμε με μελαγχολία την περασμένη Παρασκευή ως τη συμπύκνωση ενός συνολικού συμπτώματος. Και να την ξεχάσουμε γρήγορα, με πρωτοβουλίες σοβαρότητας των κυβερνώντων. Γιατί ο χρόνος τελειώνει.