[Εμπιστευτικά] Φασαρία

2 λεπτά
Αν κρίνω από τη φασαρία για το Wikileaks, μεγάλη απελπισία πρέπει να επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου.
Οχι για όσα φέρονται να συζητούν μεταξύ τους τα στελέχη του ΔΝΤ. Υποθέτω πως κάτι τέτοια λένε διότι κάπως έτσι σκέφτονται και πάνω – κάτω έτσι δουλεύουν. Σιγά την αποκάλυψη.
Αλλά επειδή καμιά σοβαρή κυβέρνηση καμιάς κανονικής χώρας δεν έχει ποτέ ασκήσει πολιτική με όσα δημοσιεύει το Wikileaks – κι ένας Θεός ξέρει πόσα έχουν δημοσιευτεί!..
Η απελπισία είναι εύλογη.
Η κυβέρνηση κλυδωνίζεται, η οικονομία βουλιάζει, οι πρόσφυγες βρίσκονται στα πρόθυρα της εξεγερσης και στις συνθήκες αυτές το πολιτικό κόστος της αξιολόγησης φαντάζει ασήκωτο.
Με έξι ή οκτώ μονάδες πίσω στις δημοσκοπήσεις και μετά το φιάσκο της Βουλής, μόνο το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί να κυκλοφορεί non paper του τύπου «η ΝΔ βρίσκεται σε δυσχερή πολιτική και ιδεολογική θέση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ» – μάλλον τα λένε μεταξύ τους για να παίρνουν κουράγιο!..
Η φασαρία είναι λιγότερο κατανοητή.
Σε τι αποσκοπεί άραγε; Να εκβιάσει το ΔΝΤ για να αλλάξει θέσεις; Ή μήπως να εκβιάσει τους Ευρωπαίους για να διώξουν το ΔΝΤ;
Ιδιαίτερα φιλόδοξα σχέδια για κάποιους που δεν μπορούν να βρουν διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών.
Αντί λοιπόν να επωφεληθούν της συγκυρίας του βρετανικού δημοψηφίσματος ώστε να κλείσουν την αξιολόγηση με το μικρότερο δυνατό κόστος, συντηρούν μια φασαρία για την οποία το μόνο που ξέρουμε είναι ποιος θα την πληρώσει.
Διότι απέναντι στην πολιτική και τις επιδιώξεις του ΔΝΤ, η καλύτερη απάντηση δεν είναι οι τσιρίδες αλλά μια σοβαρή άλλη πολιτική. Ποιος έχασε όμως σοβαρότητα για να τη βρουν οι δικοί μας;
Εκτός κι αν η κυβέρνηση νομίζει ότι η σύγκρουση προσφέρει την αφορμή για μια αξιοπρεπή απόδραση από την εξουσία.
Καλή ιδέα αλλά περιττή. Μπορεί να φύγει κι από μόνη της, δεν βλέπω να την κρατάει κανείς.
Μόνο που εκεί ακριβώς είναι το ζήτημα: δεν θέλει να φύγει. Σε σημείο που η παραμονή στην εξουσία λειτουργεί περίπου ως αυτοσκοπός. Με όποιο μέσο και όποιο κόστος.
Για να είμαι ειλικρινής, ας πούμε, αγνοώ παντελώς από ποιους υπεκλάπη η υποτιθέμενη συνομιλία των στελεχών του ΔΝΤ και πώς έφτασε στο Wikileaks.
Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία όμως ότι οι ενδιαφερόμενοι το γνωρίζουν. Με λεπτομέρειες – ίσως και πριν ακόμη δημοσιευτεί.
Και θέλω ειλικρινά να ελπίζω ότι η υπόθεση αυτή δεν θα αποδειχτεί κάτι αντίστοιχο με εκείνη την περίφημη δήλωση Βαρουφάκη ότι μαγνητοφωνεί τις συζητήσεις στο Eurogroup.
Κάτι δηλαδή σαν την αρχή του τέλους.













