Δύο εικοσιτετράωρα πέρασαν από τη συζήτηση στη Βουλή κι ακόμη να εκδιώξει ο Πρωθυπουργός από την κυβέρνηση τον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης.
Οχι για όσα του καταμαρτυρούν οι άλλοι. Αλλά για όσα του απέδωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.
Τι είπε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή;
Είπε πολύ απλά ότι ο Παπαγγελόπουλος «την παρακίνησε (σ.σ.: την αρμόδια εισαγγελέα) να μη βάλει στο αρχείο μια υπόθεση που απασχολεί την κυπριακή Δικαιοσύνη και την ελληνική κοινή γνώμη».
Εξ όσων γνωρίζω ουδείς πρωθυπουργός δημοκρατικής χώρας έχει ποτέ παραδεχθεί, και δη από το βήμα της Βουλής, ότι υπουργός του παρενέβη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στον χειρισμό μιας δικογραφίας.
Κι επειδή το επίπεδο των νομικών γνώσεων του Πρωθυπουργού είναι μάλλον χαμηλό, να του εξηγήσουμε τι ακριβώς παραδέχτηκε.
Πρώτον, ότι ο υπουργός του παρακίνησε την εισαγγελέα «να μη βάλει στο αρχείο», δηλαδή να ασκήσει ποινική δίωξη σε έλληνα πολίτη. Από πότε σε αυτήν τη χώρα οι ποινικές διώξεις ασκούνται από την κυβέρνηση;
Δεύτερον, ότι ο Πρωθυπουργός θεωρεί εύλογη την παρέμβαση του υπουργού επειδή η εν λόγω υπόθεση «απασχολεί την κυπριακή Δικαιοσύνη και την ελληνική κοινή γνώμη».
Κάποιος θα έπρεπε να του εξηγήσει ότι στη δημοκρατία μας (έως τώρα τουλάχιστον) η Δικαιοσύνη λειτουργεί στη βάση της αξιολόγησης των πραγματικών στοιχείων κάθε υπόθεσης από τους αρμόδιους δικαστικούς που τη χειρίζονται.
Αλλη διαδικασία δεν προβλέπεται. Και συνεπώς ως προς την απονομή Δικαιοσύνης, σκασίλα μας τι θέλει η κυπριακή Δικαιοσύνη, σκασίλα μας τι λέει και η κοινή γνώμη.
Διότι αν η Δικαιοσύνη απονεμόταν με βάση τις απόψεις της κοινής γνώμης τότε δεν θα χρειαζόμασταν δικαστές. Θα κάναμε δημοσκοπήσεις – και αντί για τον Αρειο Πάγο θα πηγαίναμε στην MRB και την GPO!..
Πολύ λυπάμαι αλλά όσα λέει κι όσα κάνει η κυβέρνηση στο όνομα κάποιας «κάθαρσης» που επινόησε πλήττουν ευθέως τον πυρήνα του κράτους δικαίου και του νομικού πολιτισμού μιας δημοκρατικής χώρας.
Και δεν το κάνει τυχαία. Το κάνει σκοπίμως. Από επιλογή.
Ο ίδιος ο Παπαγγελόπουλος είχε εξηγήσει στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις ότι «η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή αλλά δεν πρέπει να είναι κουφή».
Πώς αλλιώς να πουν οι άνθρωποι ότι η Δικαιοσύνη οφείλει να υποτάσσεται στην πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης, η οποία (κατά την ίδια) εκφράζει τις απαιτήσεις της κοινής γνώμης;
Ακριβώς δηλαδή ό,τι έγινε με την ουσιαστική κατάργηση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης ή με τη νομιμοποίηση παράνομων αποδεικτικών στοιχείων.
Και να σκεφθεί κανείς ότι όλα αυτά λέγονται και γίνονται χωρίς να είναι καν Πρωταπριλιά!