[Αγιογραφίες] Γουνάκια

Το πρώτο πράγμα που ομολόγησε ο Γιαν Φαμπρ όταν εμφανίστηκε ενώπιον των δημοσιογράφων για να αναλάβει επισήμως τα ηνία του πρώην Φεστιβάλ Αθηνών ήταν ότι δεν ξέρει και πολλά πράγματα για την Ελλάδα. Μόνο τα στοιχειώδη. Συρτάκι, σουβλάκι. Λιτότητα και προσφυγική δυστυχία – στην οποία ξεναγήθηκε φροντίδι του Αριστείδη Μπαλτά, προκειμένου να έρθει σε επαφή με ανθρώπινο υλικό που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τις μελλοντικές του εμπνεύσεις.

Αν ο Φαμπρ ήξερε την Ελλάδα, δεν θα πήγαινε στο Μαξίμου, μια μέρα μετά τη συζήτηση στη Βουλή για τη Δικαιοσύνη, φορώντας γουνάκι. Θα ήξερε τα γουνάκια τι σημαίνουν.
Ακόμη κι αυτό όμως θα μπορούσε να είναι ένα μεταμοντέρνο σχόλιο, μια αθέλητη περφόρμανς του βέλγου σταρ της παγκόσμιας εικαστικής και παραστατικής πρωτοπορίας. Γι’ αυτό άλλωστε τον επιστράτευσε το υπουργείο Πολιτισμού. Για να κατατροπώσει τους καχύποπτους που προεξοφλούσαν ότι η εκπαραθύρωση του Γιώργου Λούκου θα σήμαινε υποτροπή στον ελληνικό επαρχιωτισμό. 

Ο Βέλγος μετονόμασε το Φεστιβάλ σε Διεθνές. Θα ταίριαζε ωστόσο περισσότερο να το βάπτιζε «Φάμπρεια 2016», αφού χρησιμοποιεί τον θεσμό ως όχημα για να συστήσει στο ελληνικό κοινό τις προσωπικές του δημιουργίες, πλαισιωμένες από ένα απάνθισμα βελγικής τέχνης. Από τον ελληνικό επαρχιωτισμό γλιτώσαμε. Αλλά μας προέκυψε επαρχιωτισμός της Φλάνδρας.

Η επιτυχία του υπουργείου Πολιτισμού ήταν, ας πούμε, ολοσχερής. Κατάφερε να τους εξοργίσει όλους. Και τους πιστούς του Λούκου – που είχαν αρχικώς μπερδευτεί με το κοσμοπολίτικο στίγμα της επιλογής Φαμπρ. Και τις κλαδικές του σκληρού και του σοφτ ΣΥΡΙΖΑ – που ήλπιζαν στη ΔΕΚΟποίηση του Φεστιβάλ. Και τους αστράτευτους καλλιτέχνες – που εξέλαβαν τον εξοβελισμό τους ως αιτία πολέμου.
Για να μη μιλήσει κανείς για τους εθναμύντορες. Για εκείνους που λύσσαξαν να αντικαταστήσουν τη μεταμοντερνιά του Λούκου με κατιτίς παρνασσικότερο. Tώρα η Βελγοβίζιον απειλεί να τους αφήσει με τα ελληνόμετρα στο χέρι.

Ο Φαμπρ ήρθε να χτίσει στην Ελλάδα σαν να μην υπήρχε εδώ τίποτε. Σαν να ερχόταν στο πολιτιστικό γούπατο της Ευρώπης. Βεβαίως δεν φταίει εκείνος για την παρεξήγηση. Φταίει η πτωχαλαζονεία της ηγεσίας του ΥΠΠΟ – η αγωνία της να φανεί αβανγκάρντ, που εκπυρσοκροτεί τώρα με τα αντίθετα αποτελέσματα. Φταίει κυρίως η συριζαϊκή μανία να ξηλωθεί ό,τι υπήρχε πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ και είχε αδιακρίτως καταγγελθεί ως σάπιο σύστημα. Να ξηλωθεί έτσι. Χωρίς σχέδιο. 

Ο Ιμρέ Κέρτες, που πέθανε χθες, έγραφε κάπου στα ημερολόγιά του ότι η περίοδος του γενικευμένου αναλφαβητισμού ήταν ευεργετική για τη λογοτεχνία. Ισως αυτό να είναι το μεγαλοφυές συριζαϊκό σχέδιο. Να μας εξαγνίσουν πολιτιστικά διά της αγρανάπαυσης. Να αναπαρθενεύσουν τα βλέμματά μας διά του μπλακάουτ.