Μαραθώνιος με τον «δικό μου» εθελοντή

Είναι 8 το πρωί. Στην Αρχαία Ηλιδα, λίγο πίσω από την αφετηρία του 2ου Μαραθωνίου της Αρχαίας Ολυμπίας, κάνουμε ζέσταμα, λέμε αστεία, βγάζουμε φωτογραφίες. Πρέπει με κάποιον τρόπο να περιορίσουμε το άγχος, που δεν είναι και λίγο. «Μην ανησυχείς» ακούω μια φωνή δίπλα μου. Είναι ένας ποδηλάτης, από τους εθελοντές της διοργάνωσης, που μου κάνει κομπλιμέντο. «Μην ανησυχείς» ξαναλέει. «Θα σου κάνω παρέα στον αγώνα». Του χαμογελάω ευγενικά, μα δεν δίνω και ιδιαίτερη σημασία. Το μυαλό μου βρίσκεται μόνο στις ανηφόρες – τέρατα που με περιμένουν.

Η εκκίνηση δίνεται. Κολλάω σε ένα γκρουπάκι που ταιριάζει ο ρυθμός μας και μένω μαζί τους. Και να σου στο 5ο χλμ. ο νεαρός με το ποδήλατο που εμφανίζεται μπροστά μου! «Σ’ το είπα, θα είμαι κοντά σου!» μου φωνάζει. Γελάω, τον χαιρετώ και προχωρώ. Στο 10ο χλμ. είναι πάλι εκεί να με χαιρετάει. Το ίδιο και στο 15ο χλμ., με περιμένει σταματημένος και μου φωνάζει.

Επειτα, όπως συμβαίνει συχνά, το γκρουπάκι αρχίζει να σπάει. Αλλος επιταχύνει, άλλος μένει πίσω. Από το 19ο χλμ. βρίσκομαι να τρέχω μόνη. Βάζω το κεφάλι κάτω. Τα χιλιόμετρα περνούν το ένα μετά το άλλο. Οπως και οι εθελοντές ποδηλάτες του αγώνα που τσεκάρουν αν είμαι καλά. Μετά το 30ό χλμ. τους βλέπω όλο και πιο συχνά. Αλλωστε ο πραγματικός Μαραθώνιος αρχίζει εκεί. Τότε είναι που θες έναν δικό σου άνθρωπο να εμφανιστεί σαν από μηχανής Θεός να σε τραβήξει από το χέρι. Να σκέφτεται αυτός τα πάντα και εσύ μόνο τον ρυθμό που πρέπει να ακολουθήσεις. Πόσο θα ήθελα έναν τέτοιον εκείνη τη στιγμή!

Και όπως το μελετάω, εμφανίζεται. Ο ίδιος τύπος, με το ποδήλατό του, με περιμένει στο 35ο χλμ.! «Μα δεν σ’ το είπα; Θα είμαι κοντά σου!» γελά. «Πάρε τζελάκι, πλησιάζεις στην τελευταία δύσκολη ανηφόρα». Το κάνω και ρίχνομαι μπροστά. Προχωρά κι εκείνος. Κρίμα, σκέφτομαι. Κι όμως, όταν φτάνω στην ανηφόρα, στο 38ο χλμ., έρχεται ξανά, αυτή τη φορά για να μείνει. «Πιες νερό, κράτα ρυθμό και πάμε να τερματίσουμε μαζί! Φύγαμε!». Σε κάθε δύσκολο βήμα τον ψάχνω με τα μάτια. Θέλω να βεβαιωθώ πως είναι κοντά μου. Λίγο πριν από τον τερματισμό, τον βλέπω να ανοίγει πετάλι. Δεν πρόλαβα να τον ευχαριστήσω, σκέφτομαι απογοητευμένη. Οπ, επιστρέφει! Πήγε απλά να τσεκάρει δύο άλλους δρομείς και ήρθε ξανά. Βλέπουμε τον τερματισμό. Τον κοιτάω και του λέω δυνατά: «Σου χρωστάω, ε;». Χαμογελά ξανά: «Ενα φιλάκι!». «Εγινε!». Στα τελευταία μέτρα χαλαρώνω και ζω έναν ξεχωριστό τερματισμό, με τον δικό μου εθελοντή να τερματίζει μαζί μου. Και το χρέος μου το πλήρωσα. Μου έδωσαν μετάλλιο, έδωσα ένα γλυκό φιλί.

Πόσο σπουδαίο ρόλο παίζουν οι εθελοντές! Είναι οι φίλοι, τα αδέρφια, οι γονείς, οι συγγενείς όλων των δρομέων. Ειδικά σε μικρούς Μαραθωνίους, που οι συμμετοχές είναι λίγες, αποτελούν τη δύναμη, το κουράγιο, τον καλό λόγο, τη ζεστή αγκαλιά, το «πάμε», όλα αυτά που χρειάζεσαι στα μοναχικά χιλιόμετρα για να συνεχίσεις. Είναι αυτοί που μπορούν με την παρουσία τους να απογειώσουν μια ωραία διοργάνωση. Αξίζουν τον σεβασμό μας και την αγάπη μας.

Η Παναγιώτα Δόγκα είναι υπερμαραθωνοδρόμος. Ετρεξε την περασμένη Κυριακή τον 2ο Μαραθώνιο της Ολυμπίας στο πλαίσιο της προετοιμασίας της για αγώνες υπεραποστάσεων. Ευχαριστεί πολύ όλους τους εθελοντές και κυρίως τους συλλόγους φίλων ποδηλάτου Ηλιδας και Πύργου.