[Θεωρείο] Ο Πουαρό στο FBI

Γίνεται να έχεις αστυνομική λογοτεχνία αν σου λείπει η αστυνομική παράδοση; Το Βέλγιο απέδειξε ότι γίνεται. Η χώρα του Ζορζ Σιμενόν και του Ηρακλή Πουαρό έχει μια αστυνομία που μέσα σε επτά ημέρες, σε όσες δηλαδή έχουν περάσει από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, έχει διαπράξει καμιά δεκαριά σοβαρά λάθη. Βαριέται κανείς να μετράει: από το γεγονός ότι αγνοήθηκαν οι τουρκικές προειδοποιήσεις για τη δράση ενός από τους τρομοκράτες μέχρι τον νόμο που απαγορεύει τις έρευνες στα σπίτια από τις εννέα το βράδυ έως τις πέντε τα ξημερώματα, οι βελγικές γκάφες σκιαγραφούν στην ουσία μια τρύπα στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Μόνο που μια τρύπα θα υπήρχε ακόμη κι αν κάθε βέλγος αστυνομικός έκρυβε μέσα του έναν Πουαρό. Και θα ήταν μεγαλύτερη. Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται σε αυτό που ένας βέλγος βουλευτής περιέγραψε ως δομική αδυναμία της χώρας του, αλλά στην απουσία μιας ευρωπαϊκής αστυνομίας που θα λειτουργεί κατά τα ομοσπονδιακά πρότυπα του FBI. Η τρύπα ανοίγει από την έλλειψη μιας ευρωπαϊκής υπηρεσίας που θα διασφαλίζει τον κοινό συντονισμό των ερευνών, την ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τη διασταύρωση στοιχείων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Η απειλή της τρομοκρατίας όπως και η προσφυγική κρίση υπενθύμισαν με μάλλον δυσάρεστο τρόπο ότι με την κατάργηση των εσωτερικών συνόρων δημιουργήθηκαν αυτομάτως εξωτερικά σύνορα, που είναι αδύνατον να φυλαχτούν χωρίς κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Οι λόγοι που επιβάλλουν την υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής δεν είναι ιδεολογικοί αλλά πρακτικοί. Τους βλέπει κανείς στο Βέλγιο και στην Ελλάδα, τους δύο αδύναμους κρίκους της ευρωπαϊκής ασφάλειας σύμφωνα με μια εκτίμηση. Και τους βλέπει ακόμη κι αν δεν έχει το αστυνομικό δαιμόνιο του Ηρακλή Πουαρό.