Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω: σε τι ακριβώς ευνόησε την κυβέρνηση η συζήτηση στη Βουλή; Γιατί την επιδίωξε και γιατί τη διαφήμισε με τέτοια ένταση;
Αναρωτιέμαι επειδή, ούτως ή άλλως, η χώρα αποκλείεται να ευνοήθηκε.
Κι επειδή επί της ουσίας, η λάσπη απεδείχθη άνθρακες.
Ηταν μια γαργαλιστική (;) ανακύκλωση χιλιοειπωμένων κατηγοριών και χιλιοσυζητημένων υποθέσεων – απλώς τώρα έχει και η κυβέρνηση τους σκελετούς της.
Η μόνη πολιτική είδηση τελικά είναι ότι ο Μητσοτάκης ζήτησε την παραίτηση της κυβέρνησης και εκλογές.
Αλλά ούτε αυτό είναι ζήτημα ουσίας, πέραν των εντυπώσεων της στιγμής. Το χαρτί των εκλογών εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Είναι ασφαλώς μια δήλωση προθέσεων που οριοθετεί τις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά δεν νομίζω ότι ο Πρωθυπουργός ζήτησε τη συζήτηση για να του ζητήσουν να παραιτηθεί!..
Θα προτιμούσα να μην μπω στην ουσία της κουβέντας διότι η λειτουργία της δικαιοσύνης δεν αποτελεί φυσιολογικά αντικείμενο ενασχόλησης ενός ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – αν μη τι άλλο, για να μην ακούμε και τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής να παραδίδει μαθήματα διαφάνειας και ανεξαρτησίας!..
Από την άλλη όμως δεν μπορώ να μην εντυπωσιαστώ με την ενημερότητα του Πρωθυπουργού για σειρά ποινικών υποθέσεων που βρίσκονται στα χέρια της Δικαιοσύνης. Ακόμη και το αποτέλεσμα ενός πειθαρχικού ελέγχου κατά δικαστικού προανήγγειλε.
Γιατί όμως τον απασχολούν όλα αυτά; Ξημεροβραδιάζεται συζητώντας για δάνεια, τράπεζες, τηλεοράσεις, άδειες, δικογραφίες, επιχειρηματίες, εισαγγελείς;
Να δεχτώ ότι τον ενδιαφέρουν, αν τον διασκεδάζουν. Αλλά είναι αυτή η δουλειά ενός Πρωθυπουργού μιας χώρας που βουλιάζει;
Ποιον θα έβρισκε άραγε απέναντί του αν ζητούσε απλώς από όλους να στηρίξουν μια προσπάθεια εξυγίανσης του δημόσιου βίου χωρίς πολιτικό και κομματικό πρόσημο; Πάνω σε μία σειρά από αρχές και όχι σε έναν κατάλογο προσωπικών περιπτώσεων.
Αλλά δεν νομίζω ότι το θέλει.
Ακριβώς όπως ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι η κυβέρνηση «δεν είναι ταξικά αμερόληπτη», περίπου το ίδιο εξήγησε χθες και ο Πρωθυπουργός. Η κυβέρνηση δεν είναι αμερόληπτη γενικώς!
Το δηλώνει και το διεκδικεί. Δεν κάνει, λέει, παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, αλλά απλώς «άσκηση εξουσιών» που της δίνει το Σύνταγμα. Ποιες είναι αυτές, παιδιά; Να υποδύεται ο υπουργός τον εισαγγελέα;
Ακόμη όμως κι αν δεχτώ ότι πρόκειται για μια τυπική αριστερή αντίληψη πολιτικού ελέγχου, είναι βέβαιο ότι υπηρετεί μια λογική θεμελιωδώς αντίθετη με το γράμμα και το πνεύμα κάθε σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.
Κι αυτό ακριβώς το γράμμα και το πνεύμα δεν έχει εκχωρηθεί σε καμία κυβέρνηση να το διαχειρίζεται κατά το κομματικό της συμφέρον!..