Οι Γερμανοτσολιάδες του Μαξίμου

^«Go back μαντάμ Μέρκελ, go back κύριε Σόιμπλε, κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης. […]  Go back μαζί με την τρόικά σας, τους τοκογλύφους σας, τη σκληρότητά σας, την αλαζονεία σας, την περιφρόνηση προς τον ελληνικό λαό, που τόσα χρόνια έχει γίνει αντικείμενο της χλεύης και της εκμετάλλευσής σας».

Με αυτό το ηρωικό λογύδριο που εκφώνησε μερικές εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές του 2014, ο Αλέξης Τσίπρας έβαζε πλώρη για τη διακυβέρνηση, αφού στον αντιγερμανισμό κεφαλαιοποιούσε την αντιμνημονιακή ρητορική που είχε υιοθετήσει αμέσως μετά τη χρεοκοπία της χώρας.

Η συγκυρία χρειαζόταν δίπολα, οξύνσεις, διλήμματα «ή αυτοί ή εμείς», εχθρούς. Αλλά αν η μαντάμ Μέρκελ και ο κύριος Σόιμπλε ήταν οι Γερμανοί, τουτέστιν οι βασικοί ξένοι εχθροί, η συγκυρία χρειαζόταν και τους έλληνες «εκπροσώπους» τους, αυτούς που «αντικειμενικά» (κατά την έκφραση που χρησιμοποιείται για να σημάνει τις αριστερές νομοτέλειες) λειτουργούν σαν Πέμπτη Φάλαγγα του «νέου Ράιχ». Οι άνθρωποι αυτοί ούτως ή άλλως υπήρχαν. Βρίσκονταν στις μειοψηφίες που, ήδη πριν από τη χρεοκοπία, προειδοποιούσαν για τον σπάταλο και ανορθολογικό κρατισμό και, αμέσως μετά την έναρξη της διεθνούς επιτήρησης της χώρας και την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, ζητούσαν συναινέσεις προκειμένου να μεθοδευτεί όσο λιγότερο επώδυνα ήταν δυνατόν η εκ νέου έξοδος της χώρας στις αγορές.

Οι μεταρρυθμιστές όμως ήδη είχαν μπει στο στόχαστρο του ογκούμενου κύματος εσωστρέφειας που ξεκίνησε ως ταξική εθνική διαμαρτυρία στην πλατεία της Αγανάκτησης το καλοκαίρι του 2011 και δημιούργησε την αντιμνημονιακή πλειοψηφία του Κοινοβουλίου. Εκπρόσωποι της μεταρρύθμισης, συγγραφείς, καθηγητές, δημοσιογράφοι και κάποιοι πολιτικοί του «παλαιού συστήματος» είχαν γίνει ήδη στόχος προπηλακισμών. Την εποχή που ο Σόιμπλε απεικονιζόταν σαν στρατοπεδάρχης σε στρατόπεδα θανάτου, οι «εσωτερικοί εχθροί» εύκολα βαπτίστηκαν εκπρόσωποι του «νέου Ράιχ» και με τη βοήθεια του εμφυλιοπολεμικού λόγου αναγορεύτηκαν σε Γερμανοτσολιάδες. Οι νέοι εχθροί απέκτησαν ταυτότητα και στολή.

Οι Γερμανοτσολιάδες ήταν οι βασικοί εχθροί ολόκληρου του επταμήνου της «πρώτη φορά Αριστεράς» και της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Ηταν εκείνοι που αντιτάχθηκαν στα σχέδια δήμευσης της περιουσίας του Ινστιτούτου Γκαίτε για να εισπραχθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις, όσοι έβλεπαν σχετλιαστικά την επιτροπή για τις πολεμικές αποζημιώσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, τις κιτς τελετές της με τον Πάνο Καμμένο ή τη χρήση του μετρό για αντιγερμανική προπαγάνδα στο όνομα του «κατοχικού δανείου». Ηταν όσοι βρέθηκαν στους δρόμους με την κίνηση Μένουμε Ευρώπη πριν από το δημοψήφισμα του περσινού καλοκαιριού.

  

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Τίποτα ωστόσο δεν είναι στατικό στην πολιτική. Η επανεκλογή του ΣΥΡΙΖΑ μετά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου ενίσχυσε την αίσθηση των εταίρων, και ιδιαίτερα της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι το χρήσιμο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση. Xάρη στους κομματικούς μηχανισμούς, στη χειραγώγηση των συνδικάτων, στην προνομιακή σχέση του πελατειακού κράτους με τον ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση αυτή απορροφά ευκολότερα τους κοινωνικούς κραδασμούς.

Μια χώρα που παριστάνει ότι εφαρμόζει το Μνημόνιο, ωστόσο, αυτή τη στιγμή δεν ενοχλεί τη Γερμανία – και αυτό δίνει περιθώριο στον Πρωθυπουργό να κάνει ό,τι ξέρει, να αναβάλλει δηλαδή διαρκώς τη βασική του υποχρέωση, να κυβερνά. Οι εκκρεμότητες των προαπαιτουμένων – το Ασφαλιστικό, η φορολογία των αγροτών, οι οριστικές ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια, το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων/Χρέους – παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες. Η αξιολόγηση που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο, εξαγγέλλεται από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο για τις 22 Απριλίου και βλέπουμε. Στο μεταξύ, η φτώχεια καλπάζει, αλλά οι εταίροι το μόνο που ζητούν από την Ελλάδα είναι στοιχειώδης σταθερότητα. Τα άλλα, στο μέλλον.

Ολα τα άλλα; Οχι. Το προσφυγικό/μεταναστευτικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή έχει προτεραιότητα για την Ευρώπη. Ιδίως οι Γερμανοί χρειάζονται μια χώρα όπως η Ελλάδα σε ανασχετικό ρόλο των προσφυγικών πληθυσμών που πολιορκούν την Ευρώπη. Πιεσμένη από τις συνέπειες της στρατηγικής επιλογής της για μετεγκατάσταση προσφύγων από τη Συρία και το Ιράκ παντού στην Ευρώπη, η Μέρκελ κλυδωνίζεται σοβαρά. Σύμφωνα με την ανάλυση της Σεσίλ Ντικουρτιέ που δημοσιεύθηκε στη «Μοντ», η καγκελάριος δεν μπορεί να μην εμμείνει στο αρχικό σχέδιό της (το οποίο, μεταξύ άλλων, προβλέπει «τη συμφωνία με την Τουρκία για περιορισμό των μεταναστευτικών ροών και την ενίσχυση των εξωτερικών συνόρων Σένγκεν»), αλλά γι’ αυτό έχει ανάγκη τον Αλέξη Τσίπρα. (Από την πλευρά του, ο Σόιμπλε δεν έχει θέμα να δηλώσει ότι «αν δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο ελιγμών στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση» θα μπορούσε σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση να βρουν κάποια άλλα ισοδύναμα, άλλοι πληρώνουν, τα ελληνικά υποζύγια που ακόμα εργάζονται και παράγουν.

Η συγκυρία προσέφερε τη Γερμανία ανέλπιστο σύμμαχο στον Αλέξη Τσίπρα και αυτός αρπάχτηκε από πάνω της όπως ο ναυαγός αρπάζει τη σανίδα σωτηρίας. Είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η Γερμανία δεν είναι πλέον Ράιχ, που οι γελοιογράφοι ξύρισαν το μουστάκι του Χίτλερ, που ο Μπαλασόπουλος και οι εκπρόσωποι των ΟΤΑ δεν θα κατεβούν στους δρόμους σαν ηθοποιοί στις ταινίες του Τζέιμς Πάρις). Ο τυχοδιωκτισμός της ελληνικής κυβέρνησης συναντά το πολιτικό ένστικτο επιβίωσης της Μέρκελ, γι’ αυτό αναζητούνται νέοι χαρακτηρισμοί για τους πρώην Γερμανοτσολιάδες – αφοί οι νέοι κινούνται πλέον με άνεση στου Μαξίμου. Θα βρεθούν, οι προπαγανδιστές της κυβέρνησης (όπως τους περιέγραψε ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης) έχουν άφθονο χρόνο για να τους επινοήσουν. Μερικές προτάσεις: φιλελέδες, φιλελέρες, διαπλεκόμενοι, νεοταξίτες, παπαγαλάκια του συστήματος.

Στο μεταξύ, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του εμπεδώνουν τη νέα γραμμή, την εμπνευσμένη από τον πιο γνωστό ρόλο του μακαρίτη Δήμου Σταρένιου: «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας». Αναμένεται η ημέρα της ηρωικής πρόσκλησης του Πρωθυπουργού στην καγκελάριο: «Come back, μαντάμ Μέρκελ».