[Στίγμα] Εμφύλιος

Δεν ήταν τυχαίο ό,τι συνέβη προχθές το βράδυ στα Ιλίσια, με τους οπαδούς της Λαϊκής Ενότητας που προσπάθησαν να εισβάλουν στο κινηματοθέατρο όπου θα μιλούσε ο υπουργός Παππάς. Δεν είπαν δηλαδή καμιά πενηνταριά λαφαζανικοί και άλλοι τόσοι  της ΑΝΤΑΡΣΥΑ «δεν πάμε μια βόλτα από Ζωγράφου να κράξουμε τον Παππά και μετά για κανένα τσίπουρο στα γύρω;». Καθόλου μάλιστα. Γνωρίζω, από ενημέρωση που μου έγινε, ότι η Λαϊκή Ενότητα έχει πάρει απόφαση να κοντράρει στα ίσα τους συριζαίους όπου τους βρίσκει, επιχειρώντας να «τσιμπήσει» κόσμο ο οποίος έχει απογοητευτεί από τις δεξιόστροφες (ναι, μα τον Θεό, έτσι μου το είπαν) πολιτικές της κυβέρνησης Τσίπρα.

«Τέρμα στην ανοχή, τέλος στα ψέματα» είναι – θα μπορούσα να περιγράψω σχηματικά – η απόφαση της ΛΑΕ, η οποία επιδιώκει με τον τρόπο αυτό να κερδίσει την είσοδό της στη Βουλή στις επόμενες εκλογές.

Για τον λόγο αυτόν δεν μου κάνει την παραμικρή εντύπωση το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να απαντήσει στη ΛΑΕ με τον ίδιο τρόπο, ότι η πολιτική της παραπέμπει σε… δεξιές πρακτικές. Αντιγράφω από την απολαυστική ανακοίνωση  του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία δεν πρόλαβα να σχολιάσω χθες λόγω του προχωρημένου της ώρας που εξεδόθη:

«Η εισβολή μελών της ΛΑΕ σε χώρο όπου ήταν προγραμματισμένη κομματική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, με σκοπό τη ματαίωσή της, είναι μια πράξη εκτός αριστερής αντίληψης και ιδεολογίας (…) η παρεμπόδιση κομματικών εκδηλώσεων δεν έχει καμία σχέση με τις μαζικές κοινωνικές διεργασίες και προσιδιάζει σε πρακτικές άλλων πολιτικών χώρων, ξένων στην Αριστερά».

Εμφύλιος για τον οποίο φυσικά στενοχωριέμαι. Θλίβομαι τρομερά, για να είμαι απολύτως ακριβής αναφορικά με τα συναισθήματα που με διακατέχουν. Διότι όλοι αυτοί, λαφαζανικοί και συριζαίοι, όλοι κάτω από την ίδια ομπρέλα, των τάχα μου «αγανακτισμένων», έδρασαν το διάστημα 2010-2012 εις βάρος του ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο να διεξάγονται εκλογές, να λαμβάνει κανονικά μέρος σε αυτές ένα κόμμα, αλλά να του απαγορεύεται στην πράξη να πραγματοποιήσει προεκλογικές εκδηλώσεις. Να επικοινωνήσει με τους πολίτες. Είναι η περίοδος εκείνη όπου τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν υπό διωγμόν και οι καταδρομικές επιχειρήσεις «αγανακτισμένων» συριζαίων στην ημερήσια διάταξη. Και ήταν τότε που ο ίδιος ο Τσίπρας  κάλυπτε αυτές τις επιχειρήσεις δηλώνοντας ότι πρόκειται για τη δίκαιη έκφραση της κοινωνικής οργής!

Προχθές όμως, που θύμα αυτής της κοινωνικής οργής ήταν ο Παππάς, όλο αυτό ήταν «μια πράξη εκτός αριστερής αντίληψης και ιδεολογίας».

Συγχαρητήρια για τη σταθερότητα των απόψεών σας, κύριε πρόεδρε…

(Στην Ηπειρο πάλι λέμε ότι «όσα έκανες κάποτε θα ‘ρθει  κάποια μέρα που θα τα λουστείς όλα»…)

Στο μεταξύ, η κυβέρνηση προχωρεί περήφανα στην υλοποίηση όλων των προγραμματικών της δεσμεύσεων. Αντλώ συγκεκριμένο παράδειγμα από τον χώρο των αστικών συγκοινωνιών, όπου το αίτημα συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ για δημόσιες δωρεάν μεταφορές βρήκε ευήκοον ους από τη διοίκηση του μετρό. Διότι πώς αλλιώς μπορώ να εξηγήσω το γεγονός ότι ξήλωσαν τα ακυρωτικά μηχανήματα από την είσοδο των σταθμών υπό τον φόβο, λέει, της καταστροφής τους από τις ομάδες εκείνες που επιμένουν ότι δεν πρέπει να πληρώνουμε εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Και εγώ υπέρ αυτής της άποψης είμαι, αλλά είναι εκείνα τα ελλείμματα από τους τζαμπατζήδες του μετρό που με κάνουν να το σκέφτομαι ωριμότερα πριν πάρω τη βαριοπούλα και εισβάλω σε κανένα σταθμό. Κοντά στα 50  εκατ. ήταν πέρυσι το έλλειμμα από αυτούς, το οποίο φυσικά καλύφθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό. Και όλα αυτά γιατί; Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ μποϊκοτάρισε ανοιχτά,  έως και μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή, την απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης να τοποθετήσει ηλεκτρονικές εισόδους στους σταθμούς του μετρό, κατά το πρότυπο όλων των μετρό του κόσμου! Μα όλων, όμως…

Με αφορμή τη σημερινή… παρέλαση, εγώ θυμήθηκα το θέμα Μουζάλα! Θα ερωτηθώ φυσικά από ψύχραιμο αναγνώστη «πόθεν» η σχέση. Και σε τι συνίσταται. Και θα απαντήσω αυθωρεί και άνευ ετέρας, «γιατί έχει σχέση η παραμονή ή όχι στην κυβέρνηση του Μουζάλα με τη συζήτηση της προσεχούς Τρίτης για τη διαπλοκή;».

Κατά τον πρόεδρο Πάνο (Καμμένο), προφανώς και έχει. Αυτός εισήγαγε τον σχετικό προβληματισμό  στη δημόσια συζήτηση. Την περασμένη εβδομάδα δεν έφυγε ο Μουζάλας, τον οποίο στηρίζει μεν ως πρόσωπο αλλά όχι ως υπουργό, διότι μεσολαβούσε η συζήτηση για τη διαπλοκή και τη Δικαιοσύνη στη Βουλή και δεν ήθελε να διαταράξει την επιχειρούμενη προσπάθεια της κυβέρνησης να αποδείξει ότι το νούμερο 1 πρόβλημα της χώρας είναι τα δάνεια των  εκδοτών από τις τράπεζες. Η συζήτηση δεν πραγματοποιήθηκε – και ορθώς – λόγω των γεγονότων στις Βρυξέλλες. Θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Τρίτη, πρώτα ο Θεός. Το οποίο σημαίνει ότι την Τετάρτη Μουζάλας τέλος. Θα κάνει παρέλαση, αλλά δεν θα τον βρει η Πρωταπριλιά.

Τους προπονητές, πάντως, τον παλιό καιρό τους έδιωχναν είτε προ της παρελάσεως της 28ης Οκτωβρίου είτε προ της παρελάσεως της 25ης Μαρτίου, γι’ αυτό και υπήρχε η γνωστή ατάκα «αυτός δεν θα κάνει παρέλαση». Αν επιβίωναν των παρελάσεων, την έβγαζαν καθαρή στη συνέχεια. Ας το προσέξει ο πρόεδρος Πάνος…

Διαβάζω εδώ κι εκεί για το πόσο θέλουν μερικοί (εμένα μου λες) να ανασυγκροτηθεί η Κεντροαριστερά και ειλικρινά με πιάνουν τα γέλια. Πλην της προέδρου Φώφης, η οποία πραγματικά η γυναίκα το προσπαθεί με ενεργητικό τρόπο και πρωτοβουλίες, δεν νομίζω ότι άλλος κανείς το θέλει.

Θα αναφέρω μικρό παράδειγμα, καθυστερημένο – του περασμένου Σαββάτου. Σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, ο πρόεδρος Γιώργος (Παπανδρέου) έχει συγκαλέσει σε σύσκεψη τα στελέχη του προκειμένου να τους εξηγήσει γιατί επιμένει στον μοναχικό του δρόμο. Η σύσκεψη πραγματοποιείται στον 6ο όροφο του ξενοδοχείου, όπου υπάρχει καφέ με θέα – το τερπνόν μετά του ωφελίμου δηλαδή.

Στο ισόγειο του ίδιου ξενοδοχείου την ίδια ώρα πραγματοποιείται ανοιχτή συνεδρίαση της ΔΗΜΑΡ, κοινοβουλευτικού εταίρου του ΠΑΣΟΚ, στην οποία έχει κληθεί να παραστεί και η πρόεδρος Φώφη, η οποία και ανταποκρίνεται.

Φτάνει στο ξενοδοχείο, χαιρετάει έναν – δυο του Γιώργου που  βρίσκονται στο lobby και κατευθύνεται στην αίθουσα όπου συνεδριάζει η ΔΗΜΑΡ. Μένει εκεί αρκετή ώρα. Τόση που ο μεν Γιώργος θα μπορούσε να κατέβει να τη συναντήσει ή εκείνη να ανέβει στον 6ο μαζί με τον Θεοχαρόπουλο της ΔΗΜΑΡ να πάρουν έναν καφέ και οι τρεις μαζί και να τα πουν με θέα τους στύλους  του Ολυμπιείου.

Δεν έγινε τίποτε από αυτά. Προτιμούν να συνομιλούν δι’ επιστολών.

Ναι, αλλά άμα την ανασυγκροτήσουν ποτέ την Κεντροαριστερά δι’ αυτού του τρόπου, να μου στείλουν κι εμένα μία. Επιστολή. Κοινώς να μου γράψουν…

Εκρηκτικές κοινωνικές ανισότητες
Τα τρομερά γεγονότα των Βρυξελλών λογικά θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και θετικά για την Ελλάδα – όσο  αποκρουστικό και να ακούγεται κάτι τέτοιο, όταν υπάρχουν τόσα θύματα από τις επιθέσεις των τζιχαντιστών. Ομως αυτές οι επιθέσεις, και εκείνοι που τις εκτέλεσαν, δείχνουν ότι το πρόβλημα για την Ευρώπη δεν είναι η Ελλάδα και τα ανοιχτά ή κλειστά σύνορα, αλλά οι θύλακοι των τζιχαντιστών που έχουν εγκατασταθεί από ετών στις πιο αναπτυγμένες χώρες της. 
Και επειδή σε καμιά ιστορική περίοδο οι όποιες ακραίες αντιδράσεις δεν έχουν μόνο θρησκευτικά ή φυλετικά χαρακτηριστικά, οι χώρες της Ευρώπης θα πρέπει να αναζητήσουν τις αιτίες στην εγκατάσταση και ανάπτυξη των θυλάκων αυτών εκεί που πραγματικά βρίσκονται: στην οικονομική εξαθλίωση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων οι οποίες δεν μπορούν να συμβαδίσουν με το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που έχουν επιλέξει αυτές οι χώρες.
Θα πρέπει ίσως να θυμηθεί κανείς ότι προ ετών η Γαλλία κλονίστηκε σοβαρά από τις αντιδράσεις μεγάλων ομάδων του πληθυσμού που ζουν πίσω από τις βιτρίνες των μεγάλων πόλεων της χώρας. Επί εβδομάδες συνταράχθηκε από βίαιες εκδηλώσεις τις οποίες προκάλεσαν ομάδες οικονομικών μεταναστών από την Αφρική κυρίως, που πλήττονται άγρια από την ανεργία και τις πολιτικές της λιτότητας. 
Θέλω να πω δηλαδή ότι οι θύλακοι των τζιχαντιστών στη Γαλλία ή στο Βέλγιο δεν θα μπορούσαν να αναπτυχθούν αν δεν έβρισκαν γόνιμο έδαφος στις κοινωνικές ανισότητες που υπάρχουν στις χώρες αυτές. 
Με την έννοια αυτή, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα τελειώσει αυτή η τραγωδία, αν τελειώσει ποτέ. Αλλά είναι απολύτως προβλέψιμη η συνέχεια: οι κυβερνήσεις των χωρών της Βόρειας Ευρώπης θα επιχειρήσουν να μετατοπίσουν το πρόβλημα  στις χώρες του Νότου και στον εύκολο στόχο που είναι η Ελλάδα, διότι δήθεν δεν περιφρουρούν τα σύνορά τους ώστε να πάψει η τροφοδοσία των θυλάκων των τζιχαντιστών. 
Πρόκειται για πραγματικό στρουθοκαμηλισμό. Ακόμη και αν σφραγιστούν ολοσχερώς τα σύνορα, ακόμη και αν η Ελλάδα μετατραπεί σε έναν απέραντο καταυλισμό προσφύγων, το πρόβλημα της Ευρώπης με την τυφλή βία δεν πρόκειται να λυθεί. Γιατί είναι εσωτερικό της πρόβλημα και εδράζεται στις κοινωνικές ανισότητες που έχουν δημιουργήσει οι πολιτικές της λιτότητας…