[Εισαγωγικά] Για την εξουσία, ρε γαμώ το

Στην πολιτική όλα είναι πολιτικά. Ακόμη και τρομοκρατικά χτυπήματα όπως αυτά των Βρυξελλών. Το αμείλικτο ερώτημα λοιπόν είναι ποιος ωφελείται. Θεωρητικά, τα γεράκια και οι λαϊκιστές όπως ο Ντόναλντ Τραμπ που έχει ψωμοτύρι το Προσφυγικό από Μεξικό μέχρι Συρία. Στην πράξη όμως τέτοιες καταστάσεις δεν λειτουργούν μονόδρομα. Ας πούμε η 11η Μαρτίου, η φοβερή αιματοχυσία στον σταθμό Ατόσα της Μαδρίτης, δεν πριμοδότησε τη Δεξιά. Εβγαλε τον ήπιο Σοσιαλιστή Θαπατέρο πρωθυπουργό και την Ισπανία εκτός πολέμου στο Ιράκ.

***

Φυσικά, τα χτυπήματα στο Βέλγιο – ή πέρυσι τον Νοέμβριο στη Γαλλία – δεν προέκυψαν μερικά εικοσιτετράωρα πριν από εκλογές όπως έγινε το 2003 στην Ισπανία. Ο πολιτικός χρόνος τρέχει με πιο αργό ρυθμό, άρα τα όσα συνέβησαν θα ενσταλαχθούν πιο βαθιά στην κοινή γνώμη. Σε πρώτη ματιά, η ανάλυση επιμένει ότι η ισλαμική τρομοκρατία ενισχύει τη σκληρή Δεξιά και την Ακροδεξιά και δίνει επιχειρήματα σε όσους θέλουν να λυγίσει το καθεστώς προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων υπέρ της καταστολής, με στόχο την πρόληψη και την προστασία. Φάνηκε ήδη στην υπερσυντηρητική στροφή σε θέματα νόμου και τάξης του Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ κόντρα στα προοδευτικά ρεφλέξ του κόμματός του. Αλλά και στην επίσπευση του κλεισίματος των βόρειων χερσαίων συνόρων της Ελλάδας από την Αυστρία και τις ανατολικές χώρες της ΕΕ. Στη Γερμανία, το Προσφυγικό είναι βαρίδι στο παλτό της Ανγκελα Μέρκελ – που τόλμησε μια προοδευτική στάση πέρυσι το φθινόπωρο. Στη Βρετανία φοβούνται μήπως – εν συνδυασμώ με την τρομοκρατία – το Μεταναστευτικό επηρεάσει αρνητικά, υπέρ του όχι δηλαδή, το δημοψήφισμα του Ιουνίου για το Brexit.

***

«Και η Ελλάδα, κύριε;» – που ρωτούσε και το κοριτσάκι τον δάσκαλο στο πολυσυζητημένο διαφημιστικό που είχε σπρώξει η σαμαρική Συγγρού στα social media στις εκλογές του Ιουνίου 2012. Στα καθ’ ημάς το Προσφυγικό είναι ακόμη εν τω γίγνεσθαι. Πρόσφυγες και μετανάστες συνεχίζουν και θα συνεχίζουν για ένα διάστημα να έρχονται. Η Συμφωνία των Βρυξελλών για διευκόλυνση της επαναπροώθησής τους στην Τουρκία δεν φαίνεται, όπως αναμενόταν άλλωστε, να μπορεί να λειτουργήσει εύκολα και άμεσα. Η αποτροπή θα προέλθει από τον φράχτη προς Βορράν. Κάτι που σημαίνει ότι θα περάσουμε από μια φάση έντασης, λόγω της υπερσυσσώρευσης μεταναστών και προσφύγων που θα προκαλέσει απογοήτευση, απελπισία, οργή και επεισόδια. Το είδαμε ήδη τις προηγούμενες ημέρες.

***

Το πώς θα λειτουργήσει το Προσφυγικό εν Ελλάδι, ευρισκόμενο μάλιστα κάτω από το σύννεφο της ισλαμικής τρομοκρατίας, δεν είναι αυτονόητο. Θεωρητικά θα ενισχύσει τις δεξιόστροφες ροπές της κοινωνίας. Σημαίνει αυτό ότι θα ενισχύσει και τα δεξιά ή ακροδεξιά κόμματα; Πριν βιαστεί κανείς να απαντήσει, δεν πρέπει να αποκλείσει μια άτυπη στροφή της κυβέρνησης προς τα δεξιά σε θέματα ασφάλειας που σχετίζονται με το Προσφυγικό. Η μεταγωγή με πλοίο στον Πειραιά πακιστανών παράτυπων μεταναστών, στους οποίους είχαν φορέσει χειροπέδες – έστω και πλαστικές – κάτι λέει. Οπως δεν πρέπει να υποτιμηθεί το γεγονός ότι τη χώρα κυβερνά ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε συνασπισμό με ένα ακραίο Δεξιό κόμμα. Αρα περιθώρια για δεξιά αναδίπλωση σε θέματα ασφάλειας, με πεδίο το Προσφυγικό, υπάρχουν.

***

Ενα πιο προσεκτικό συμπέρασμα θα έλεγε ότι η συνθήκη που δημιουργεί ο συνδυασμός του τρομοκρατικού χτυπήματος των Βρυξελλών και των προσφυγικών ροών, δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε ακόμη μια μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Οπως έγινε, τηρουμένων των αναλογιών, πέρυσι το καλοκαίρι στην οικονομία με το Μνημόνιο ΙΙΙ. Ολα αυτά με το σιωπηλό σύνθημα: «Για την εξουσία, ρε
γαμώ το» από μια κυβέρνηση που δεν έχει χάσει την ορμή να βρει τον διασκελισμό που θα της επιτρέψει να υπερπηδά τα εμπόδια.