Μαυραγορίτες στο συρματόπλεγμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά «Ως επαγγελματίας, βλέποντας την κατάσταση αυτών των ανθρώπων στο συρματόπλεγμα καταλάβαινα πως το δαχτυλίδι δεν θα τους χόρταινε. Αν το αντάλλασσαν με ένα κομμάτι ψωμί θα επιβίωναν για μία, δύο ημέρες. Αν μπορούσα να πάρω κάτι με 100 μάρκα ενώ ήξερα ότι αξίζει 5.000 μάρκα θα ήμουν ανόητος αν δεν το έκανα».
Δημοσιογράφος: «Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πλουτίζατε εξαιτίας της δυστυχίας και της φτώχειας των ανθρώπων των γκέτο».
«Η απάντηση είναι θετική. Ολοι, Πολωνοί και Γερμανοί πλούτιζαν. Κάποιοι με χρυσό και ασήμι, άλλοι με φαγητό. Ηταν θέμα επιβίωσης. Ετσι είναι η ζωή».
Την άνοιξη του 1940 οι Ναζί μετέφεραν στην πολωνική πόλη Λοτζ, σε μια έκταση μόλις τριών τετραγωνικών χιλιομέτρων, 160.000 Πολωνο-Εβραίους.
Την περιέφραξαν δημιουργώντας ένα από τα μεγαλύτερα γκέτο.
Ανάμεσα στα «κοράκια» που μύρισαν αίμα και έσπευσαν στο συρματόπλεγμα ήταν ο γερμανικής καταγωγής πολωνός μαγαζάτορας Αϊγκαν Ζίλκε και η οικογένειά του.
Δεκαετίες αργότερα, ο Ζίλκε μιλώντας σε δημοσιογράφο του BBC – απ’ όπου και η συνέντευξη που παρατίθεται στην αρχή – εμφανίστηκε αμετανόητος.
Συναισθηματικά ακρωτηριασμένος, με πρόσωπο από πέτρα, ένα κοινωνικό περίτριμμα έτοιμο να ρουφήξει ξανά αίμα, να μετρήσει τα δάκρυα σε ευρώ.
Οσο μεγαλύτερη είναι η απόγνωση τόσο αυξάνεται το κέρδος. Τα όνειρα των σιδηροδέσμιων του σκότους αξίζουν πολύ ακριβά. Περισσότερο και από την ίδια τη ζωή τους.
Η ειρωνεία: παρά την ασύδοτη ηθική τους, κανένας μαυραγορίτης δεν θέλει να αφαιρεθούν ζωές. Γιατί ο πρώτος που θα χάσει θα είναι ο ίδιος.
Και όταν πια δεν υπάρχει τίποτε άλλο για να αρπάξουν, επικεντρώνονται στην αναστήλωση της χαμέρπειάς τους, στη συσκότιση του παρελθόντος. Οι παλιές συνήθειες όμως δεν αλλάζουν. Το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι οι δικαιολογίες τους.
Google news
