ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Από όλα τα πεδία υψηλής πολιτικής, η διπλωματία είναι το πλέον ασύμμετρο. Μικρές λεπτομέρειες μπορεί να έχουν πολύ σοβαρές συνέπειες. Μια λέξη, μια φράση, μια διατύπωση μπορεί να κάνουν τεράστια διαφορά. Γι’ αυτό και πριν από κάθε Σύνοδο Κορυφής έχουμε πολυήμερες, εντατικές και συχνά εξαντλητικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα διπλωματικά επιτελεία των κρατών. Μάλιστα, μια συντηρητική σχολή διπλωματικής σκέψης προτιμά το status quo από το ρίσκο μιας ακόμη και μικρής μεταβολής που μπορεί μελλοντικά να οδηγήσει σε ανατροπές.

Φυσικά, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια κυβέρνηση που όλα τα σφάζει και όλα μαχαιρώνει – εδώ πέρσι κοντέψαμε να βγούμε από την ευρωζώνη. Ο Πρωθυπουργός κάνει πολιτική φωτογραφίας στα εξωτερικά από Τεχεράνη μέχρι Αγκυρα, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών φαίνεται να ασχολείται περισσότερο με το πώς θα καταστεί η λίστα Μπόργιανς όπλο του ΣΥΡΙΖΑ στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση παρά με το πού πάνε τα πράγματα στα ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό ή το Σκοπιανό, καθώς το Προσφυγικό εμφανίζεται ανεξέλεγκτο.

Στο ασαφές και ανησυχαστικό αυτό περιβάλλον εγγράφεται η χθεσινή δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Θυμίζει το – δυστυχώς – αυτονόητο, ότι η διατύπωση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου μπορεί να αποβεί μοιραία για τις εθνικές μας θέσεις. Το 1999 στο Ελσίνκι αποφασίστηκε ότι κάθε υποψήφιο κράτος για ένταξη στην ΕΕ πρέπει να εισάγει ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης συνοριακές διαφορές που έχει με κράτος – μέλος της Ενωσης. Ηταν μια εμβληματική δήλωση στο ιστορικό ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων της Αγκυρας με την ΕΕ. Και η σημασία της για τα ελληνοτουρκικά ήταν οφθαλμοφανής. Αν δεν επαναβεβαιωθεί μεθαύριο με κάποια σχετική δήλωση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τότε η Τουρκία θα μπορεί να επανεκκινήσει την ευρωενταξιακή της πορεία χωρίς αυτή τη δέσμευση. Και θα μπορεί να προβάλει απαιτήσεις έναντι της Ελλάδας.  

Η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο στο Προσφυγικό. Τείνει όμως παράλληλα και να απολέσει μέσα λίγες εβδομάδες κρίσιμα διπλωματικά κεκτημένα της τελευταίας δεκαπενταετίας. Για να αποδείξει με τρόπο τραγικό πως στην πολιτική ο χρόνος γυρίζει πίσω.