[Επιφυλλίδα] Αυλαία ανηλίκων

Ωρα  περίπου ενάτη βραδινή, ώρα που λαχταράει ασύνειδα κανείς ό,τι κι αν έχει προγραμματίσει να κάνει, ενώ είναι ήδη στον δρόμο, να δει μιαν εικόνα που θα τον παρηγορήσει για τον ρυθμό μιας πόλης που ουσιαστικά την αισθάνεται ξένη και εχθρική. Και  η ζωή, πολύ πιο γενναιόδωρη απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε, την επιφυλάσσει την εικόνα αυτή στην είσοδο ενός κεντρικού θεάτρου που παίζει ένα σοβαρό, βαθιά προβληματισμένο, έργο.

Με τους γονείς τους, δύο αγοράκια – αδέλφια – οκτώ με δέκα χρόνων, ωραία ντυμένα, καλοχτενισμένα, με μια διάχυτη αλλά ευγενική αδημονία στα πρόσωπά τους και στο σώμα τους, αναφωνούν μπαίνοντας πια μέσα στην καθαυτό αίθουσα του θεάτρου ένα παρατεταμένο «α». Ενα «α» κατάπληξης, συγκίνησης και θαυμασμού. Κοιτάζει το ένα το άλλο σάμπως να τους αποκαλύφθηκε ταυτόχρονα και αιφνίδια κάτι μυστικό, κάτι που ονειρεύονταν να το κοινωνήσουν, χωρίς όμως να πιστεύουν ότι θα ήταν δυνατόν να συμβεί αν και είχε έρθει η στιγμή της πραγματοποίησής του. Με τους γονείς τους μαζί, των οποίων τα ρούχα ήταν κάθε άλλο παρά ακριβά – όπως και των παιδιών άλλωστε – αλλά πεντακάθαρα, ένιωθες να σχηματίζουν όλοι τους μπροστά στα κατάπληκτα μάτια σου την εικόνα μιας παλαιικής ελληνικής οικογένειας που σχεδόν πίστευες ότι έχει πάψει να υπάρχει.

Εποχές κατά τις οποίες μιας μέτριας ή και ανύπαρκτης εκπαίδευσης ο πατέρας και η μητέρα θεωρούσαν το καλό θέατρο – όπως και το καλό βιβλίο – σαν ένα συμπλήρωμα στην εγκύκλια εκπαίδευση που Κύριος οίδε με πόσες θυσίες εξασφάλιζαν τώρα στα παιδιά τους. Δεν είδαμε τη συνέχεια, προλάβαμε όμως να χαϊδέψουμε το κεφαλάκι του ενός παιδιού σε μια ενστικτώδη κίνηση μήπως και μας μετέφερε κάτι από την ευλογία που είχε το ίδιο δεχθεί μαζί με τον αδελφό του. Και να αποσπάσουμε το νοήμον βλέμμα των γονιών πώς για να προκαλεί αυτή τη συγκίνηση η θέα των παιδιών τους, τα παιδιά τους βρίσκονταν ήδη σε έναν καλό δρόμο.

Υπάρχουν συναντήσεις, πάντα τυχαίες, που αν δεν λογαριαζόταν ως υπερβολή θα έλεγες ότι νιώθεις να σπαράζεις στη σκέψη πως δεν θα επαναληφθούν. Για να σου θυμίζουν όμως πως μόνο ό,τι δεν επαναλαμβάνεται μπορεί να έχει αποκαλυπτικό χαρακτήρα. Αν γινόταν να ξανασυναντηθείς ύστερα από χρόνια με τα δύο αγοράκια, ενήλικοι άνδρες πια, σε ένα άλλο θέατρο, ακόμα και αν τους αναγνώριζες και τους θύμιζες τη σκηνή όπως είχε συντελεστεί, σίγουρα η αμηχανία που θα αισθανόσασταν, τόσο εσύ όσο και οι ίδιοι, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από τη συγκίνηση που θα πιστεύατε κάποτε πως θα νιώσετε.

Σοφή η ζωή αφού με το να θέλει το θαύμα της αποκάλυψης στιγμιαίο διαιωνίζει την προοπτική του. Οπως ακριβώς η αυλαία ενός θεάτρου που ανοίγει για να κλείσει πάλι ώστε να αναρωτιέσαι αν πραγματικά επικοινώνησες μ’ έναν κόσμο που ήχησε μαγικός, ενώ αρκεί το παρατεταμένο «α» δύο μικρών παιδιών για να κάνει το θαύμα της επιστροφής στην ηλικία τους για δευτερόλεπτα πραγματικό. Εστω κι αν ήταν μόνο τον πατέρα που είχες δίπλα σου αφού η μητέρα σου είχε πεθάνει.