[Στίγμα] Ανατριχίλα

Ο καθένας έχει την ιστορία, τη διαδρομή του. Μικρή, μεγάλη, μικρότερη. Εχει μια πορεία. Στη διάρκεια της οποίας συνάντησε ανθρώπους, συμπορεύτηκε με αυτούς, μετά τους άφησε, βρήκε άλλους, συμπορεύτηκε και με αυτούς, διαδρομές κάνουμε όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου.

Ο πρόεδρος Αλέξης έχει και αυτός τις διαδρομές του. Δεν προήλθε από παρθενογένεση. Αντιθέτως. Από την εποχή που η φίλη μου η Αννα (Παναγιωταρέα) τον ρωτούσε αν θέλει να γίνει πρωθυπουργός, ως πρόεδρος 15μελούς στις καταλήψεις του ’92, γνώρισε κόσμο, άφησε κόσμο, γνώρισε άλλους.

Προχθές, συνάντησα έναν από αυτούς που «άφησε». Μου μίλησε για το «αριστερό αγόρι» Αλέξη και τις απόψεις του. Για το τι έλεγε τότε, στις αρχές της νέας χιλιετίας που ήταν ακόμη ένα στρουμπουλό αγόρι με αλογοουρά και αντί να πηγαίνει στη σχολή του, στο ΕΜΠ, άραζε σε πέντε καρέκλες στα γραφεία του Συνασπισμού, πίνοντας φραπεδιές (γιατί πέντε; Απλό. Τέσσερις για κάθε ένα από τα τέσσερα άκρα και μία για να κάθεται – τι εξηγώ τώρα;). Αμπελοφιλοσοφώντας. Για το τι είναι ο άνθρωπος, ποιος ο προορισμός του στη ζωή και άλλα πολλά και διάφορα υπαρξιακά, και όχι μόνο.

Ο άνθρωπος που συνάντησα και μου μίλησε, μου ανέφερε μια συζήτηση με τον Αλέξη σε μια σημαδιακή ημερομηνία 11/9/2001 – την ώρα που ο κόσμος ολόκληρος είχε παγώσει  από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης. Είχε «παγώσει» ο κόσμος ολόκληρος, αλλά όχι το αριστερό αγόρι. Κάθε άλλο. Και είναι το μόνο που έχω να πω για τον άνθρωπο που δεκαπέντε χρόνια μετά διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας. Αν και χωρίς να χρειάζεται να είναι κανείς δικαστής θα έπρεπε να (του) αναγνωρίσει το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας, είναι πράγματι λυπηρά τα όσα άκουσα. Και ανατριχιαστικά.

Και το κόβω εδώ…

Επιλογές

Το δεύτερο που θέλω να πω ως γενική παρατήρηση είναι το ακόλουθο: καθένας που αποχωρεί από κάπου δίπλα σε κάποιο σημαίνον πρόσωπο, κουβαλάει μαζί του και τις καλές και τις κακές στιγμές που έζησε  εκεί. Και όσο και να δείχνει ή να είναι «υπεράνω» έρχονται κάποιες φορές που «αφήνεται». Σε φίλους ή γνωστούς. Και εκείνοι με τη σειρά τους τα μεταφέρουν παραπέρα. Σε κάποιους άλλους. Και αυτοί οι άλλοι σε κάποιους τρίτους. Και φθάνουν τα «νέα» σε κάτι «καθάρματα» του Τύπου (δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, φυσικά), που όλα αυτά τα αποθηκεύουν σε μια δεξαμενή. Για πάσα χρήση.

Τι θέλω να πω: το πρώτο και καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος όταν αναλαμβάνει μια θέση είναι να επιλέγει με προσοχή τους ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστεί. Για να μην είναι αύριο έρμαιο στα χέρια τους…

Απορία

Παρέβην έναν βασικό κανόνα της δημοσιογραφίας, που λέει ποτέ μην αφήνεις για την επομένη αυτό που έμαθες – γράψ’ το (ή αντιστοίχως πες το) με το που το πληροφορήθηκες, και αφού φυσικά το διασταυρώσεις. Την ιστορία του διορισμού του συναδέλφου μου Γιώργου Χριστοφορίδη στο Μέγαρο Μαξίμου, παρά την κυβερνητική εκπρόσωπο Ολγα Γεροβασίλη, τη γνώριζα από εβδομάδων. Είχα δε την επιπρόσθετη πληροφορία ότι ο νεοδιορισθείς με ισχυρούς δεσμούς με τον πρόεδρο Πάνο (Καμμένο), υποψήφιος με το κόμμα του οποίου είχε κατέλθει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ήταν ειδικών καθηκόντων: θα λειτουργούσε ως σύνδεσμος ανάμεσα στην κυβερνητική εκπρόσωπο και στον υπουργό Παππά, διότι ως γνωστόν ο τελευταίος – τα έχουμε ξαναπεί αυτά – «συνομιλεί μόνο με τον Θεό» και είναι υπεραπασχολημένος με την εξόντωση της διαπλοκής.

Με το σήμερα, με το αύριο, το αμέλησα. Κυρίως γιατί δεν μπόρεσα να διασταυρώσω αν αυτός ο Γιώργος (Χριστοφορίδης) είναι ο Γιώργος που αποτέλεσε την αιτία που χάλασε μια ωραία φιλία, αυτή του προέδρου Πάνου με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, γιο του σεβαστού σε όλους εμάς τους παναθηναϊκούς, Παύλο. Θυμίζω εν τάχει ότι ο Γιαννακόπουλος απαιτούσε να γίνει υφυπουργός στην κυβέρνηση αυτός ο «Γιώργος», αλλά ο Καμμένος δεν τα κατάφερε να τον τοποθετήσει.

(Ακόμη θυμάμαι τα SMS των δύο ανδρών που είχαν γίνει γνωστά μερίμνη του προέδρου Πάνου, σε μια, ακόμη, μνημειώδη ομιλία του στη Βουλή…).

Το κακό, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, δεν είναι ότι έχασα τη σοβαρή αποκλειστικότητα, είναι ότι έχω μείνει με την απορία…

Υποχώρηση

Εντελώς στο κλίμα της κρίσης που βιώνει η χώρα και ο καιρός δεν επέτρεψε να πετάξουμε αετό χθες, αλλά δεν φαντάζομαι ότι κανείς από την κυβέρνηση θα διατυπώσει την παραμικρή μεμψιμοιρία: το «πετάω αετό» (σε γλώσσα slang να αναζητηθεί παρακαλώ η εξήγηση) είναι γι’ αυτούς τρόπος ζωής πια, οπότε κανένα θέμα. Πρωταθλητές στο… πέταγμα!

Πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις. Δυσκολεύομαι να βρω έστω και μία (αριθμός 1) απόφαση ή ενέργεια η οποία να σε κάνει να πεις «ιδού κάτι το οποίο πράγματι είναι σωστό». «Σοβαρό». «Ακριβές». «Αποτελεσματικό».

«Πετάνε αετό» από το πρωί έως το βράδυ. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό το πράγμα. Αετό και μεγαλεπήβολες ιδέες. Για το πώς θα κατισχύσουν των αντιπάλων. Των εσωτερικών, φυσικά. Την αντιπολίτευση. Το ότι σκίζουν τη χώρα νυχθημερόν, ποσώς (τους) ενδιαφέρει.

Ευκαιρίας δοθείσης και έπειτα από όσα τραγικά διακινούνται για το Προσφυγικό, θα μας πει κανείς τι ακριβώς συμφωνήθηκε στη Σμύρνη την προηγούμενη εβδομάδα; Γιατί, ας πούμε, δεχθήκαμε την παρουσία τούρκων παρατηρητών στα ελληνικά νησιά και δεν απαιτήσαμε την παρουσία δικών μας παρατηρητών στις τουρκικές ακτές, όπου οι διακινητές κάνουν πάρτι με την ανοχή των αστυνομικών και λιμενικών Αρχών της χώρας;

Ποιος μας εξανάγκασε; Διότι άκουσα την απίστευτη εκδοχή ότι ήταν μια απαίτηση της madame Μέρκελ, την οποία αποδέχθηκε ασμένως ο δικός μας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η παρουσία τούρκων παρατηρητών στα νησιά είναι μια πρώτη, μικρή μεν, αλλά σημαντική υποχώρηση απέναντί τους…

Το μήνυμα

Για όσους απορούν για την παρουσία του προέδρου Αλέξη στη σύνοδο των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών ηγετών στο Παρίσι, με πρόσκληση Ολάντ, ρώτησα, έμαθα και μεταφέρω.

Ο Ολάντ, μου είπε κορυφαίο στέλεχος της αντιπολίτευσης (της ελληνικής, όχι της γαλλικής διευκρινίζω…), θέλησε με τον τρόπο αυτόν να αναγνωρίσει στον Τσίπρα ότι είναι «χρήσιμος» για την Ευρώπη. Και πως δεν τον έχουν απομονωμένο, αλλά αντιθέτως το ότι συμφώνησε προ εβδομάδος να τους κρατήσει τους πρόσφυγες στην Ελλάδα είναι μια μεγάλη προσφορά για την Ευρώπη και τους ίδιους.

Το ίδιο στέλεχος μου ανέφερε ότι «δεν τίθεται θέμα» ένταξης ή έστω σύνδεσης του ΣΥΡΙΖΑ με το κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Δημοκρατών, διότι υπάρχει η ισχυρή αντίδραση και του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Αλλά σημείωσε, επί του παρόντος ούτε από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει τέτοια συζήτηση.

Κατά τα λοιπά, μεθαύριο Πέμπτη θα συγκληθεί σύνοδος των ηγετών των σοσιαλιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης στις Βρυξέλλες, και θα λάβει κανονικά μέρος η πρόεδρος Φώφη (Γεννηματά)…