Η μοίρα των ανθρώπων

Η μάνα μου, αρχόντισσα στα νιάτα της, παραδόθηκε αμαχητί στις πρώτες επιθέσεις του χρόνου. Σχεδόν κατάκοιτη πια, σκιά του ευκλεούς εαυτού της, κυκλοφορούσε υποβασταζόμενη στο στενό δωμάτιο που για καιρό ήταν ο μικρόκοσμός της. Κάποτε κι ενώ την κρατούσαν δυο άνθρωποι από τις μασχάλες για να σταθεί στα πόδια της, έπεσε η θολή ματιά της σ’ έναν νοτισμένο καθρέφτη, όπου αντίκρισε αναπάντεχα τα κάτασπρα λιγοστά  μαλλιά της, το χαρακωμένο της πρόσωπο, τα νιάτα που την είχαν εγκαταλείψει.

Για μια στιγμή βρέθηκε κατάντικρυ στην απειλητική πραγματικότητα. Σκοτείνιασε το βλέμμα της και κατάφερε να ψελλίσει: Κοίτα πώς κατάντησα!

Τόσο καιρό δεν είχε καταλάβει την κατάστασή της, δεν είχε νιώσει πως τα τελευταία οχυρά τής ζωής της είχαν καταθέσει τα όπλα· έπρεπε να σταθεί απέναντι στον καθρέφτη για να αντιληφθεί τον ζόφο που την περιέβαλλε.

Πολλές ομάδες στον τόπο μας αδυνατούν να συλλάβουν την ανεπάρκειά τους· εθελοτυφλούν ή βαυκαλίζονται με των κολάκων τα απατηλά λόγια και πορεύονται στον μικρόκοσμό τους υποβασταζόμενες, μέχρι να σταθούν απέναντι στον πρώτο θρασύ καθρέφτη που θα τους αποκαλύψει την πραγματική τραγική εικόνα τους.

Ο Ολυμπιακός ο μπασκετικός, για παράδειγμα, από την αρχή της φετινής περιόδου έδειξε πως κάπου δεν πατάει σωστά. Φάνηκε από τα πρώτα ματς πως οι Ερυθρόλευκοι δεν ήταν η ομάδα η περσινή που έλαμπε, που πατούσε στο παρκέ και έπαιρνε ό,τι ζητούσε. Ο χρόνος ο πολύτιμος έφυγε και πριν από μια εβδομάδα ο καθρέφτης – Μπαρτσελόνα έδειξε στην ομάδα του Σφαιρόπουλου πόσο είχε «γεράσει» μέσα σε έναν χρόνο. Ο προπονητής δήλωσε: για όλα φταίω εγώ, αλλά δυστυχώς ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν παραχωρεί άφεση αμαρτιών. Ο χρόνος είναι αμείλικτος τιμωρός.

Τρέχει τώρα ο Ολυμπιακός βαριανασαίνοντας να προλάβει. Μπορεί και να τα καταφέρει.

Ο Γιάννης Αλαφούζος, την Τετάρτη το μεσημέρι, ομολόγησε με καθαρή φωνή ενώπιον του πράσινου ακροατηρίου: εγώ φταίω για όλα! Η ειλικρίνεια, λέει ο ποιητής είναι το τελευταίο ανάχωμα όταν όλες οι άλλες γραμμές αμύνης έχουν καταρρεύσει. Ειλικρινής ο Γιάννης Αλαφούζος, αλλά κι αυτός εννόησε την κατάντια του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού, στον οποίο ηγείται, όταν βρέθηκε με τα μάτια καρφωμένα όχι σε έναν αλλά σε πολλούς καθρέφτες που αντικατόπτριζαν την τραγική πραγματικότητα.

Η ομολογία ενός εγκλήματος είναι ταυτόχρονα και η εξιλέωση για τον θύτη.

«Τι έκανες στον εαυτό σου, είναι η πρώτη αντίδραση. Δεν υπάρχει κανένας στον κόσμο δυστυχισμένος σαν κι εσένα». Η φράση του Ντοστογέφσκι από το «Εγκλημα και Τιμωρία» είναι χαρακτηριστική. Κυρίως όλοι αυτοί που δεν είδαν τότε που έπρεπε, που δεν άκουσαν, που δεν κατάλαβαν τον εαυτό τους ζημίωσαν. Και ο μπασκετικός Ολυμπιακός θα ξαναβρεί τον δρόμο του με ή δίχως Σφαιρόπουλο και ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός με ή χωρίς Αλαφούζο. Αυτή είναι η μοίρα των ομάδων: τα κύτταρά τους διαρκώς αναπαράγονται και οι ίδιες αναγεννιούνται μέσα από τις στάχτες των λαθών τους· σε αντίθεση με τους ανθρώπους που όταν παραδεχτούν μπροστά στον καθρέφτη τους «πώς κατάντησα έτσι» δεν έχουν πια γυρισμό…