[Θεωρειό] Η αξιολογική αδιαφορία

Τι είναι χειρότερο από το να προσλαμβάνεις στο γραφείο στρατηγικού σχεδιασμού της κυβέρνησής σου έναν σερβιτόρο, θαυμαστή του Μπιν Λάντεν και λάτρη της Ελένης Μενεγάκη με γνώμονα την εμπιστοσύνη που σου εμπνέει ως παλιός σου φίλος; Μα το να εντάσσεις στο οικονομικό επιτελείο του κόμματός σου έναν, κατά δήλωσή του, αποτυχημένο πρώην υπουργό Οικονομικών με γνώμονα την εμπειρία του από τις ολιγόμηνες επαφές που είχε με το ΔΝΤ ή την Κομισιόν.

Ο ένας είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο άλλος ο Τζέρεμι Κόρμπιν. Ο έλληνας Πρωθυπουργός προσέθεσε το πιο αστείο λιθαράκι στην αντίληψη που διακατέχει τον ίδιο και τους υπουργούς του ότι πρόσωπα εμπιστοσύνης για τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού είναι μόνο οι στενοί συγγενείς και οι προσωπικοί φίλοι. Μπορεί να διέψευσε τον προεκλογικό εαυτό του που έλεγε ότι ως πρωθυπουργός θα εμπιστευθεί τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά. Ο ηγέτης των Εργατικών, πάλι, επέτρεψε στους Συντηρητικούς να κάνουν πάρτι. Ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον και ο υπουργός Οικονομικών Τζορτζ Οσμπορν έκαναν περισσότερη πλάκα στη Βουλή ακόμη και από την πλάκα που έκαναν οι έλληνες χρήστες των σόσιαλ μίντια για την πρόσληψη του πρωθυπουργικού φίλου. Μια πλάκα στην οποία χώρεσαν από τον Μάο και τον Μίκι Μάους μέχρι την Ακρόπολη.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να προσλαμβάνεις έναν παλιό σου φίλο που έχει διαπρέψει ως τηλεθεατής των μεσημεριανών εκπομπών ή έναν πρώην υπουργό ο οποίος διακρίθηκε για την ενόχληση που προκάλεσε στους άλλους – από τους ομολόγους του ώς τον πρωθυπουργό του – η εκκεντρικότητά του. Είναι η αξιολογική αδιαφορία. Γιατί ο Καρανίκας μπορεί να μην έχει γράψει ακόμα στο twitter. Αλλά ο Βαρουφάκης απάντησε στον Οσμπορν από το CNBC. Κι όπου να ‘ναι θα κάνει δηλώσεις για τα μποτάκια της Χόλι Ουίλοουμπαϊ.