[Εισαγωγικά] Κυνηγώντας φαντάσματα

Υπάρχει ένας τύπος πολιτικού που η προσωπικότητά του διαμορφώνεται από τις ήττες του. Είναι κάτι που δεν το ξεπερνά, ακόμη κι όταν έρχεται η ώρα της νίκης. Το αποτελέσματα είναι καταστροφικά.

Το κλασικό παράδειγμα είναι ο Ρίτσαρντ Νίξον. Δεν ξεπέρασε ποτέ την οριακή ήττα του στις εκλογές του 1961 από τον Τζον Κένεντι. Την απέδιδε στο ότι το, κατ’ έκφρασή του, «προοδευτικό κατεστημένο της Ανατολικής Ακτής», ενσαρκωμένο κυρίως από τα ΜΜΕ, ήταν απέναντί του. Φυσικά, η πολιτική έχει γυρίσματα. Ο Νίξον κέρδισε το 1968 και ήρθε στην εξουσία. Παρ’ όλα αυτά, δεν ησύχασε μέσα του. Παρότι ήταν απόλυτο φαβορί και στις εκλογές του 1972, όπου όντως νίκησε, ενεργοποίησε έναν παρακρατικό μηχανισμό, τους περίφημους «υδραυλικούς», για να ελέγχει τις κινήσεις των Δημοκρατικών. Είναι το περιβόητο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Το αποκάλυψε η εφημερίδα «Ουάσιγκτον Ποστ», ερχόμενη σε απόλυτη αντίθεση με τον Λευκό Οίκο. Βλέποντας τα φαντάσματα των προοδευτικών εχθρών του να ζωντανεύουν, ο Νίξον αντέδρασε βίαια τόσο κατά της εφημερίδας όσο και απέναντι στην αμερικανική Δικαιοσύνη που δέχθηκε άγαρμπες παρεμβάσεις από την κυβέρνηση. Τελικώς, έπειτα από δύο χρόνια μεγάλης ταλαιπωρίας των θεσμών στις ΗΠΑ, ο Νίξον οδηγήθηκε στην έξοδο από τη Γερουσία και το Κογκρέσο που ψήφισαν ότι έπρεπε να παραπεμφθεί σε δίκη.

Εν Ελλάδι, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ πίστεψαν ότι έχασαν οριακά τις εκλογές του 2012 διότι είχαν απέναντί τους το ελληνικό κατεστημένο, με αιχμή του δόρατος τα ΜΜΕ. Τίποτε όμως δεν εμπόδισε τον ΣΥΡΙΖΑ να πάρει κεφάλι το 2014 και να επικρατήσει το 2015, ενώ οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της ελληνικής πολιτικής είναι σε θέση να ξέρουν ότι, στο μεταξύ, με την ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου είχαν έρθει σε επαφή αι γενεαί πάσαι της ελληνικής ελίτ. Η διακυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου βρέθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο το 2015 όχι γιατί συνάντησε την αντίσταση του εγχώριου κατεστημένου. Αλλά γιατί εξελέγη υποσχόμενη μια οικονομική πολιτική που δεν θα μπορούσε να υλοποιήσει παραμένοντας στην ευρωζώνη. Βρήκαν απέναντί τους την Ευρώπη και τελικά δεν αποφάσισαν να ανοίξουν την πόρτα για να βγουν έξω. Απλώς το παράξενο επεισόδιο του δημοψηφίσματος τα μπέρδεψε όλα και, κυρίως, μπέρδεψε τους ρόλους. Ο Τσίπρας έκανε καμπάνια για το Οχι, αλλά μετά πήγε κι έκανε συμφωνία με την Ευρώπη. Κάτι όμως που δεν τον εμπόδισε να τα βάλει με όσους είχαν πάρει θέση υπέρ του Ναι – δηλαδή τα ΜΜΕ.

Το ταραγμένο καλοκαίρι του 2015 ζωντάνεψε στο μυαλό των μεγαλοσυριζαίων τα φαντάσματα του 2012. Και ενεργοποίησε τον κακό εαυτό τους. Η νίκη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ερμηνεύτηκε λοιπόν στο περιβάλλον του Τσίπρα ως έναυσμα εκκαθάρισης του τραπεζο-μιντιακο-επιχειρηματικού κατεστημένου. Η κυβέρνηση προκάλεσε, παραγγέλνοντας στην Τράπεζα της Ελλάδος πορίσματα για τον δανεισμό των ΜΜΕ, εισαγγελικές έρευνες – τις οποίες προκατέλαβε μιλώντας δημόσια για «θαλασσοδάνεια». Με απλά λόγια, η διάκριση των εξουσιών πήγε περίπατο στα παρτέρια του Εθνικού Κήπου. Το τοπίο συμπληρώθηκε από τον βολονταρισμό του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών – βολονταρισμό που ασκήθηκε εις βάρος του Συντάγματος. Και από πολλές και ποικίλες παρεμβάσεις στα τραπεζικά και την αγορά εν γένει.  

Κυρίαρχος πολιτικά το φθινόπωρο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έδρασε ως ηττημένος του 2012. Το πλεονέκτημά του είναι ότι, σε μια αδύναμη δημοκρατία όπως η ελληνική, δεν έχει βρει ως κυβέρνηση θεσμικά αντίβαρα. Το μειονέκτημά του, ή μάλλον η δική του αδυναμία, είναι ότι ανοίγει ένα μέτωπο με αυτό που δαιμονοποιεί ως κατεστημένο, χωρίς έτσι να κλείνει ούτε κατ’ ελάχιστον τα ρήγματα που έχει ανοίξει στη σχέση του με τη συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή ρημάζεται από το σκληρότερο Μνημόνιο και βιώνει τη φτωχοποίησή της παρακολουθώντας τη νομή της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Στην αριθμητική της ύφεσης και όχι στα ΜΜΕ καθρεφτίζεται η κατάρρευση των κυβερνώντων στις δημοσκοπήσεις, η οποία προοιωνίζεται άσχημα ξεμπερδέματα στις επόμενες εκλογές.  

Ακόμη όμως κι αν οι Τσιπραίοι κλείσουν τα ΜΜΕ, ακόμη και αν ελέγξουν, όπως θέλουν, μέχρι και τις ιστοσελίδες, δεν μπορούν να κατεβάσουν τον διακόπτη του Διαδικτύου και να σταματήσουν την πολιτική τους αιμορραγία στο facebook, στο twitter και στους τοίχους της ηλεκτρονικής δημοκρατίας, όπου μπορεί να γράφει όποιος θέλει ακόμη και στα πιο σκληρά ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είναι κάτι για το οποίο δεν έχει λύση ούτε ο Βερναρδάκης!

Αραγε, αν βρεθούν απέναντι σε ένα hashtag του τύπου #χούντα ΣΥΡΙΖΑ, τι θα κάνουν; Στριμωγμένη στη γωνία από γεγονότα που η ίδια δημιούργησε – στην οικονομία ή στο Προσφυγικό -, η κυβέρνηση αντεπιτίθεται λέγοντας όλο και περισσότερα ψέματα για να αντεπεξέλθει. Θα ήταν θλιβερό, αν δεν ήταν καταστροφικό.