[Κραυγές και ψίθυροι] Το παλιόπαιδο τ’ ατίθασο

Ας φαντασθούμε ένα σόι με πολλά αδέλφια και ξαδέλφια. Ενωμένο και φαινομενικά αδιάρρηκτο παρά τις διαφορές που ενώνουν τα μέλη μιας οικογένειας. Ενα από τα πιο μικρά αδέλφια, που αυτοαποκαλείται «μαγκάκος», δεν έχει κάνει καλό κουμάντο στα οικονομικά του και έμεινε ταπί αλλά καθόλου ψύχραιμος. Γιατί ενώ ξέρει ότι για να επιβιώσει πρέπει να ζητήσει δανεικά από τους συγγενείς του (οι οποίοι του έχουν ξαναδανείσει στο παρελθόν) με το πάνω χείλος ζητάει χρήματα και με το κάτω τους βρίζει. Τους κουνάει το δάχτυλο, τους κάνει μαθήματα ηθικής, τους λέει ότι «θα τους δείξει αυτός», τους απειλεί ότι θα σκίσει γραμμάτια προηγούμενων δανείων ή ότι θα δανειστεί από εξωοικογενειακούς. Αλλά εξακολουθεί να ζητά δανεικά. Και όταν του ξαναδίνουν, ο μαγκάκος τα τσεπώνει αλλά μόλις βγαίνει από το δωμάτιο φωνάζει ότι του έκαναν πραξικόπημα επειδή του ζήτησαν εγγυήσεις. Και συνεχίζει το βρισίδι. Διότι, όπως ισχυρίζεται, αυτός είναι εξ αντικειμένου άτιμος ενώ οι συγγενείς του εξ αντικειμένου ανέντιμοι. Πού θα πάει όμως, θα τους αλλάξει. Και όταν, κάποια στιγμή, κινδυνεύει να πλημμυρίσει η οικογενειακή πολυκατοικία και οι συγγενείς φροντίζουν πρώτα τα δικά τους σπίτια, το «παλιόπαιδο, τ’ ατίθασο» τους κατηγορεί για έλλειμμα αλληλεγγύης.

Αυτή περίπου είναι, σε οικογενειακό κάδρο, η κατάσταση που ζούμε. Μόνο που οι βεριτάμπλ μάγκες, τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα, από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Τσιφόρου, δεν ουρούσαν στο πηγάδι από το οποίο ήπιαν νερό. Ή, αν είχαν ουρήσει, έψαχναν άλλο πηγάδι να τους ποτίσει. Ή έμειναν διψασμένοι. Και αξιοπρεπείς.