Αγρότες, εργάτες και επιστήμονες όλοι μαζί στους δρόμους

Καθημερινά βρίσκονται στους δρόμους: Εξω από τη Βουλή, έξω από τα υπουργεία, αποκλείοντας τις εισόδους δημόσιων οργανισμών, χιλιάδες εργαζόμενοι από διάφορους επαγγελματικούς κλάδους διαμαρτύρονται για το νέο Ασφαλιστικό αλλά και την οικονομική ύφεση που, όπως λένε, τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ανεργία και την εξαθλίωση.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό: Εκτός από τις δυναμικές κινητοποιήσεις των αγροτών στα μπλόκα των εθνικών οδών, κάθε μέρα εργαζόμενοι, δημιουργώντας για πρώτη φορά κοινό μέτωπο, πραγματοποιούν πορείες διαμαρτυρίας. Την περασμένη εβδομάδα κλιμάκωσαν τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι σε ασφαλιστικά ταμεία, εκπαιδευτικοί, λιμενεργάτες αλλά και επιστημονικοί φορείς.

Την ίδια ώρα, τα στοιχεία για την απασχόληση στη χώρα μας είναι απογοητευτικά. Πιο συγκεκριμένα, τον περασμένο Ιανουάριο, σύμφωνα με στοιχεία του πληροφορικού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, καταγράφηκε μείωση της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα. Είναι ενδεικτικό πως οι αναγγελίες πρόσληψης για τον συγκεκριμένο μήνα ανήλθαν σε 110.490, ενώ οι αποχωρήσεις σε 120.444, εκ των οποίων οι 65.658 προήλθαν από καταγγελίες συμβάσεων αορίστου χρόνου ή λήξεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου.

Αλλά και οι εκτιμήσεις για την ανεργία το 2016 είναι δυσοίωνες: Σύμφωνα με έκθεση του ΙΟΒΕ, η ανεργία φέτος αναμένεται να φτάσει το 25,5%, τη στιγμή που το 2015 ήταν 25%. Στην ίδια έκθεση εκτιμάται ότι και οι επενδύσεις θα μειωθούν κατά 4%.

Δρακούλης Καψοκόλης, οδηγός στον ΟΛΠ

«Φοβόμαστε ότι θα φθάσουμε σε μεσαιωνικές καταστάσεις»

«Οι κινητοποιήσεις μας στρέφονται εναντίον της πώλησης του λιμανιού. Εμείς οι εργαζόμενοι φοβόμαστε  ότι θα φθάσουμε σε μεσαιωνικές καταστάσεις. Εργάζομαι στον ΟΛΠ επτά χρόνια και είμαι οικογενειάρχης πατέρας δύο παιδιών, ηλικίας 5 και 7 ετών, και δυστυχώς αυτά θα πληρώσουν όλη αυτή την κατάσταση. Αυτό που με απασχολεί είναι το δικό τους παρόν και κυρίως το μέλλον τους. Η σύζυγός μου δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και εκεί υπάρχουν πολλά προβλήματα. Στην ουσία το βασικό εισόδημα που μπαίνει στο σπίτι μας είναι ο μισθός μου. Εργαζόμαστε και οι δύο, αλλά είναι σαν να δουλεύει ένας. Και αυτό το εισόδημα δεν είναι σίγουρο. Ζούμε στην ανασφάλεια και εγώ και η σύζυγός μου. Αν δεν είχαμε δικό μας σπίτι, δεν υπήρχε περίπτωση να τα βγάλουμε πέρα. Όπως όλοι οι εργαζόμενοι και εμείς έχουμε χάσει πολλά χρήματα. Το κυριότερο είναι ότι δεν βλέπω κανένα αποτέλεσμα. Κανείς δεν ξέρει πια τι θα φέρει η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού. Αυτή τη στιγμή όλα είναι μετέωρα. Εγώ δουλεύω από 13 χρονών. Αντέχω στα δύσκολα. Σκέφτομαι όμως τη νέα γενιά που θα περάσει πολύ άσχημα και υπάρχει κίνδυνος να στερηθεί ακόμα και τα πολύ βασικά».

Δημήτρης Γαβαλάκης, συντονιστής ασφαλιστικών συμβούλων

«Η δουλειά μου είναι να εκπαιδεύω ασφαλιστικούς συμβούλους. Να φέρνω δηλαδή νέους στο επάγγελμα. Πιστεύω ότι είναι ένα επάγγελμα που έχει κάποιες προοπτικές ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Αυτό που συμβαίνει με το θέμα του Ασφαλιστικού, όμως, είναι ότι ακόμα και η διαδικασία να βάζουμε νέους ανθρώπους στο επάγγελμα θα γίνει απείρως πιο δύσκολη. Παράλληλα, καλλιεργείται και ένας επικοινωνιακός μύθος, ότι δηλαδή κάποιος που βγάζει 20.000 και 25.000 ευρώ ταυτίζεται με κάποιον εύπορο. Είναι λάθος γιατί αν αφαιρέσεις την Εφορία και όλα τα άλλα, αυτός ο εργαζόμενος καταλήγει να πηγαίνει στο σπίτι του με 800 ευρώ τον μήνα. Με τα νέα μέτρα τον κατατάσσεις κάτω και από τον κατώτατο βασικό μισθό. Οι άνθρωποι του επαγγέλματός μας που βρίσκονται στους δρόμους και διαμαρτύρονται είναι άνθρωποι σε αυτά τα εισοδήματα. Το νέο Ασφαλιστικό καίει τον μέσο και με χαμηλό εισόδημα εργαζόμενο. Εγώ είμαι 25 χρόνια στο επάγγελμα, ξεκίνησα από φοιτητής. Είχα καταφέρει να κάνω μια καλή διαδρομή, δουλεύοντας 12 και 14 ώρες την ημέρα. Πριν από την κρίση μπορούσα να ζω ευπρεπώς. Από εκεί και μετά, όμως, μπήκαμε σε ένα τούνελ και κάθε χρόνος που περνούσε δεν ήξερες τι ακριβώς θα σου φέρει».

Χρήστος Βαγενάς, εργαζόμενος στον Ο.Α.Ε.Ε.

«Οι κυβερνήσεις απαξιώνουν»

«Εργάζομαι στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών εδώ και 15 χρόνια και με την κατάργηση των δώρων και τη μείωση του μισθού κατά 40% ο μισθός μου – όπως και των περισσότερων εργαζομένων με προϋπηρεσία τουλάχιστον μία δεκαετία – δεν ξεπερνά τα 800 ευρώ. Με αυτά τα χρήματα δεν μπορεί να ζήσει κάποιος χωρίς στήριξη από την ευρύτερη οικογένεια, όταν θέλει να είναι εντάξει στις συνεχώς αυξανόμενες υποχρεώσεις του. Υπάρχει ανασφάλεια για το αν αύριο θα είμαστε στη δουλειά και όλο αυτό το κλίμα επιδεινώνει και την ψυχολογία. Πολλοί συνάδελφοι αντιμετωπίζουν κατάθλιψη εξαιτίας της γενικής κατάστασης. Η κατάργηση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης τσακίζει τις συντάξεις και ταυτόχρονα επηρεάζει και τις εργασιακές σχέσεις των υπαλλήλων στα ασφαλιστικά ταμεία. Μας αφήνει κυριολεκτικά στον αέρα και μας απειλεί ακόμη και με απολύσεις. Οι κυβερνήσεις απαξιώνουν τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, με αποτέλεσμα και εμείς ως εργαζόμενοι του Ταμείου να γινόμαστε σάκος του μποξ και κυματοθραύστης και να δεχόμαστε τις επιθέσεις των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων, χωρίς να ευθυνόμαστε εμείς για τα προβλήματα αυτά».

Αθηνά Κουτρουμάνη, ιδιωτική υπάλληλος

«Το εισόδημά μας έχει πέσει τουλάχιστον 45%»

«Εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα εδώ και 15 χρόνια. Ο σύζυγός μου τα τελευταία 28 χρόνια εργάζεται στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά ως χειριστής αερογέφυρας. Δεν ξέρω ποιες ανατροπές θα συμβούν στη ζωή της οικογένειάς μου με την ιδιωτικοποίηση. Τα πράγματα όμως και στον ιδιωτικό τομέα είναι πλέον πολύ άγρια. Εχουμε οικογένεια, δυο παιδιά μεγάλα. Η μία είναι φιλόλογος και η άλλη ασχολείται με τα ναυτιλιακά. Τουλάχιστον είμαστε τυχεροί γιατί προλάβαμε να σπουδάσουμε τα παιδιά μας. Δουλεύουν με ελάχιστα, βέβαια, χρήματα της τάξης των 360 και 400 ευρώ, αλλά έχουν το χαρτζιλίκι τους. Τα προβλήματα δεν ξεκίνησαν τώρα. Ολα αυτά τα χρόνια της κρίσης το εισόδημά μας έχει πέσει τουλάχιστον 45%. Και για μένα η κατάσταση αφού δουλεύω στον ιδιωτικό είναι πολύ ρευστή, ασταθής, αβέβαιη. Μέχρι να βγούμε στη σύνταξη, τι θα κάνουμε; Και η αλήθεια είναι ότι η σύνταξη με τα νέα μέτρα είναι μακριά. Τι θα γίνει, θα συντηρούμαστε από τα παιδιά μας;»

Έλενα Ψωμά, εργαζόμενη στον ΟΛΠ

«Κάθε μέρα ξυπνάς και δεν ξέρεις με τι φόρο θα επιβαρυνθείς»

«Το θέμα της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ δεν αφορά μόνο εμάς τους εργαζομένους αλλά και όλη την πόλη του Πειραιά. Εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε δει πώς λειτουργεί αυτό το μοντέλο και έχουμε βάσιμους φόβους ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε καλή κατάσταση. Είμαι λογίστρια κι εργάζομαι στον ΟΛΠ 8 χρόνια, έχω μπει μέσω ΑΣΕΠ. Έχω μέλη της οικογένειας που δεν εργάζονται. Με τον μισθό μου βοηθώ τη μητέρα μου που είναι συνταξιούχος και παίρνει ψίχουλα, μιλάμε για 400 ευρώ που δεν της φθάνουν. Η αδελφή μου είναι άνεργη και ο αδελφός μου και αυτός φυτοζωεί. Ο σύζυγός μου είναι ελεύθερος επαγγελματίας και έχω ανάγκη από αυτόν τον μισθό που παίρνω για να προσφέρω μια κάποια βοήθεια. Είναι χρήματα για να βοηθηθεί μια ολόκληρη οικογένεια, όπως γίνεται σε όλη την Ελλάδα. Κάθε μέρα ξυπνάς και δεν ξέρεις με τι φόρο θα επιβαρυνθείς. Αν μας κόψουν κάτι παραπάνω, δεν ξέρω τι θα συμβεί».