[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Μπλέξαμε με τα νούμερα

Στην Ελλάδα ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά με τα νούμερα. Η αποκάλυψη ότι το πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 ήταν 15,2% του ΑΕΠ άνοιξε τις πύλες της κολάσεως για τη χώρα. Αλλά και η εποχή των Μνημονίων είναι μια ιστορία χρεοκοπίας στόχων και εκτιμήσεων για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Τα νούμερα δεν έβγαιναν ποτέ. Ούτε σήμερα βγαίνουν.

Και ακόμη χειρότερα, αλλιώς τα βλέπει η κυβέρνηση, αλλιώς ο Τόμσεν και διαφορετικά η Κομισιόν.

Η κυβέρνηση ήλπιζε ότι λίγο με την υπεραπόδοση κατά 1,9 δισ. ευρώ (λόγω υπερφορολόγησης των πολιτών) των εσόδων το 2015, λίγο με την πολιτική του «δεν πληρώνω» τις υποχρεώσεις του Δημοσίου στην αγορά – την οποία, ελέω διαπραγμάτευσης, ακολουθεί ευλαβικά πάλι από τον Ιανουάριο – θα εξαφανίσει το δημοσιονομικό κενό του 2016. Και δεν θα πέσει στην πολιτική παγίδα μαζί με το Ασφαλιστικό να λάβει νέα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολη την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Τα νούμερα όμως την προδίδουν. Η αρχική πρόβλεψη για ύφεση μηδέν το 2015, μετά τις πρώτες αναθεωρήσεις των στοιχείων, έχει μετατραπεί σε πρόβλεψη συρρίκνωσης του ΑΕΠ  0,7%, που μπορεί να γίνει και 1%, προβλέπουν έγκυροι οικονομικοί αναλυτές. Εξέλιξη που ανατροφοδοτεί τις εκτιμήσεις για αποκλίσεις στους δημοσιονομικούς στόχους του 2016 και  κάνει τους δανειστές να μη βάζουν νερό στο κρασί τους για τα νέα μέτρα.

Στα νούμερα του δημοσιονομικού κενού έχει μπλέξει και η επιστροφή της τρόικας στην Αθήνα. Αυτά περιμένει ο Τόμσεν από την ελληνική κυβέρνηση για να ανάψει το πράσινο φως και να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση. Ομως, άλλα νούμερα βάζει στο τραπέζι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και άλλα νούμερα έχει στο μυαλό του ο Τόμσεν. Αλλού φαίνεται να έχει το μυαλό του ο Τόμσεν, λένε πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες ερμηνεύοντας το νούμερο – σοκ των μέτρων 9 δισ. ευρώ, μέχρι το 2018, που ζήτησε με την επιστολή του για να βάλει το Ταμείο την υπογραφή του στην αξιολόγηση. Η αναμενόμενη επανεκλογή Λαγκάρντ στη θέση του επικεφαλής του ΔΝΤ και οι ισορροπίες που πρέπει να διατηρηθούν μεταξύ των ισχυρών χωρών-μελών του αναγκάζουν το Ταμείο να υιοθετήσει, προς τα έξω, σκληρή στάση για το ελληνικό ζήτημα, λένε οι ίδιοι κύκλοι. Και αποδίδουν στον ισχυρό παράγοντα του ΔΝΤ παιχνίδι με τα νούμερα. Αν η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε τροχιά ανάπτυξης, όπως η υπόλοιπη Ευρώπη, η συνταξιοδοτική δαπάνη ως προς το ΑΕΠ δεν θα ήταν 10% που λέει ο Τόμσεν, αλλά 7%. Και επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι το  πρόβλημα των Ταμείων είναι τα λιγότερα έσοδα που εισπράττουν λόγω ύφεσης και ανεργίας και όχι οι δαπάνες για συντάξεις, που έχουν ήδη περικοπεί 8-9 δισ. ευρώ με τα Μνημόνια.

Κάπως έτσι δεν βγαίνουν τα νούμερα στην Ελλάδα; Θα βγει το 150 συν 1 στην κάλπη της Βουλής;