[Κραυγές και ψίθυροι] Λακιές

Από προχθές το βράδυ η αναφορά του Λάκη Λαζόπουλου στα άτομα που είναι καθηλωμένα σε καροτσάκι έχει εκτοπίσει από την ειδησεογραφία ακόμη και το Προσφυγικό. Δεν θα σταθώ σε αυτήν αφού, πέρα από το ότι έχει υπεραναπαραχθεί, δεν είναι κάτι που δεν θα περίμενα από τον συγκεκριμένο, τον οποίον παρακολουθώ εδώ και δεκαετίες – αρχικά ως καλλιτέχνη, στη συνέχεια ως φυσικό μιντιακό φαινόμενο. Ωστόσο, πιο ενδεικτική ακόμη και από το σχόλιο, θεωρώ την απάντησή του στον Γιάννη Βαρδακαστάνη, πρόεδρο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, ο οποίος με μία ήπια δήλωσή του στον Βήμα FM τού ζήτησε να απευθύνει συγγνώμη στα άτομα με κινητικά προβλήματα.

Μόνο σε αυτόν και σε όσους εκπροσωπεί, λοιπόν, θεωρεί ο Λαζόπουλος ότι οφείλει μια απάντηση, λες και ο ρατσισμός αφορά μόνο τα άμεσα θύματά του και όχι το σύνολο της κοινωνίας στην οποία αναπτύσσεται. Αλλά και αυτό το περίμενα. Οπως και το ότι δεν ζητά συγγνώμη, απλά δηλώνει έτοιμος να το κάνει, αλλά και το ότι συνεχίζει με προστακτική («μην επεκτείνετε τη σκέψη σας…»). Ο Λάκης «λακιές» θα πει. Ομως η δικαιολογία ότι η αναφορά του αφορούσε μόνο τον Σόιμπλε, την περίμενα – δεν την περίμενα, είναι παραπάνω από επικίνδυνη διότι δίνει ένα αυθαίρετο και κατά περίσταση ερμηνευόμενο άλλοθι στον ρατσισμό. Οταν ξεχωρίζεις τους ανάπηρους σε «καλούς» και «κακούς», το αβγό του φιδιού έχει ήδη αρχίσει να κρακελάρει. Ασε που αποδίδοντας την πολιτική του Σόιμπλε στην αναπηρία του, με κάποιον τρόπο, τον αθωώνεις. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για σατιρικές χοντράδες.