[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Η μεγάλη τρικυμία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Βιαζόμαστε ν’ αλλάξουμε/ την κοινωνία/ αλλά όχι τον εαυτό μας/ Βιαζόμαστε ν’ αλλάξουμε/ τη χώρα/ αλλά όχι το κόμμα
Κ. Πανορμίτης, «Ανταπόκριση από την επικαιρότητα»
Η Αριστερά σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία πρέπει ν’ ανοίγει διάπλατα το παράθυρο της Ιστορίας κι όχι να μοιράζει τα λάφυρα της εξουσίας σε «μικροβασίλεια» (συνιστώσες) ή σε υπασπιστές του Βασιλέως (διορισμοί).
Προσοχή. Κίνδυνος.
Η ξιπασιά, η ψευδ-αίσθηση της «ανωτερότητας» (των ιδεών ή και των ανθρώπων που τις υπηρετούν;) οδηγεί συχνά σε μια «ιεροποίηση των σκοπών του αγώνα» που καταλήγει σε μη παραδοχή της (ενδεχόμενης) ήττας και συνακόλουθα σε διαρκείς αν-οριακές συγκρούσεις.
Η όποια Συριζο-φροσύνη ως ιδεολογία ενοχοποίησης όλων των άλλων και η όποια ακρατοπανουργία δεν συνιστούν υψηλή στρατηγική ούτε δείχνουν ότι «το άρμα έχει άξονα». Η γραμμή προσμονής (του από μηχανής Θεού, δηλαδή του Διεθνούς ή Ευρωπαϊκού Κατεστημένου) δεν δικαιολογεί τη Διπλωματία χωρίς όπλα, την Εξουσία ως καταφύγιο ανομίας (κι όχι ως ορμητήριο συναινέσεων).
Πολλοί ιθύνοντες αγνοούν την πολιτική γραμματική και το συντακτικό και αναζητούν ψήγματα επαλήθευσης της γραμμής στη θεωρητική Ιστορία και στη στρατευμένη διανόηση (sic).
Ενα είδος αριστερού αρχοντοχωριατισμού παράγει έναν εξίσου ιδιόρρυθμο αυλικό πολιτικό πολιτισμό (über alles) δίχως να είναι προφανές ποιος ακριβώς «κάνει παιχνίδι», ποιος δηλαδή είναι ο καθοδηγητικός εγκέφαλος.
Αλλο ο άνθρωπος της Αριστεράς κι άλλο ο άνθρωπος στην Κυβερνώσα Αριστερά. Από τις ρίζες της λαϊκοδημοκρατικής πολιτικής (ηθική, δίκαιο, νομιμότητα, διαφάνεια, λογοδοσία) δεν φαίνεται να φυτρώνουν άνθη ελευθερίας, συναίνεσης κι ευτυχίας ούτε καλλιεργούνται αλήθειες.
Σχήματα, ιδεολογήματα και συστήματα υποκαθιστούν ευθύνη και συνέπεια προκαλώντας αμηχανία και χάος στους ρομαντικούς αριστερούς της κοινωνίας (κι όχι της καμαρίλας).
Κομματικός ευδαιμονισμός, κοινωνικός πεσιμισμός: πόσο αυτοί οι ασύμβατοι όροι μπορεί να συν-υπάρχουν ειρηνικά;
Η αισιοδοξία (της Κυβέρνησης) δεν απορρέει από τη δύναμη του σοφού στρατηγού αλλά περισσότερο μοιάζει με αυτοαναφορική παρεκκλίνουσα πολιτική συμπεριφορά.
Το Κράτος-είδωλο (με τους Μάγους ταχυδακτυλουργούς) αντανακλά «συντροφισμούς» του παρελθόντος που θυμίζουν ιδεολογικούς φετιχισμούς ή και οιονεί πολιτικούς επιτρόπους (του δογματολοκληρωτισμού).
Από το μικρό κόμμα στο κόμμα των «μικρών» η απόσταση διανύεται εύκολα αν βγεις έξω από τη συνταγματική τάξη και κινηθείς στα αβαθή των παραμυθιών.
Η πολιτική της διαπραγμάτευσης στην πίσω όψη της δεν έχει αόριστα ιδεολογήματα αλλά τη συγκεκριμένη πολιτική ευθύνη.
Η εξουσία διαφθείρει. Ο φόβος φθείρει. Ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας εξουθενώνει. Ολους. Κι αυτούς που έχουν λόγο να κρύβονται κι αυτούς που έχουν λόγο να ντρέπονται.
Google news
