[Κραυγές και ψίθυροι] Χρώμα ασπρόμαυρο

Πριν από δυο μέρες, σε συνθήκες έντονης πολιτικής ειδησεογραφίας, το θέμα που αναδύθηκε και σχολιάστηκε περισσότερο στο Διαδίκτυο ήταν ο επιχρωματισμός με ψηφιακή τεχνολογία της ταινίας του Γιώργου Τζαβέλλα «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Θα πρέπει ωστόσο να ομολογήσω ότι βλέποντας τα έγχρωμα πλάνα καθώς σκρόλαρα αφηρημένα στην οθόνη αρχικά δεν συνειδητοποίησα για ποιο λόγο έπαιζε στην επικαιρότητα. Προφανώς γιατί στην κινηματογραφική μου μυθολογία την είχα ασυναίσθητα χρωματίσει προ πολλού εγώ η ίδια. Ημουν, ας πούμε, σίγουρη ότι το σακάκι της Κοντού καθώς κατέβαινε τα σκαλιά στην Πλάκα και της σφυράγαν τα ναυτάκια ήταν γαλάζιο. Η ρόμπα της πρασινωπή. Και οι τοίχοι του σπιτιού σε αυτό το μουντό καφέ – χακί. Δεν πάει να την έβλεπα τόσο καιρό ασπρόμαυρη! Η νοσταλγία μου είχε ανάγκη από χρώματα και μάλιστα από χρώματα εκείνης της εποχής. Τα παλιά, τα «συνεσταλμένα». Ως προς αυτό συμπέσαμε απόλυτα με τον επιχρωματιστή. Το μοβ είναι περισσότερο μπλε – γκρι, το κίτρινο στο φουστάνι της Λιλής Παπαγιάννη δεν «φωνάζει» και το «φέσι» της κουμπαρομπεμπέκας – Δέσπως Διαμαντίδου δεν είναι ακριβώς ροζ. Μάλλον σάπιο μήλο.

Οι πινελιές σε αυτήν την ταινία ευτυχώς πέτυχαν. Δεν ξέρω τι θα γίνει αν αρχίσουν οι ελαιοχρωματισμοί με ταβανόβουρτσα και δούμε, ας πούμε, την Μπέργκμαν στην «Καζαμπλάνκα» με χείλη βαμμένα στην πολύ τρέντι απόχρωση «kinky strawberry». Εξάλλου, το χρώμα στις ασπρόμαυρες σεκάνς ήταν πάντα μια φρεναπάτη. Αλλιώς δεν θα είχαμε αγαπήσει τόσο μια ασπρόμαυρη ταινία με τίτλο και βασικό «πρωταγωνιστή» ένα ζευγάρι «Κίτρινα γάντια».