[Ενστάσεις] Η αθώωση του Ρίχτερ

Η αθώωση του καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μάνχαϊμ Χάιντς Ρίχτερ έσωσε την τιμή της ελληνικής δικαιοσύνης. Ηταν βάσιμος ο φόβος να συνδυαστεί παγκοσμίως η Ελλάδα με μια χώρα που διώκει την ελευθερία της έκφρασης – ίσως σε συνδυασμό με την κυβερνητική προσπάθεια να χειραγωγήσει την πληροφόρηση μέσω του νομοσχεδίου για τις τηλεοπτικές άδειες, που από αύριο θα συζητείται με έμφαση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Οι κατήγοροι διεκδίκησαν μια τοπικιστική αντίληψη για τα ιστορικά γεγονότα. Διεκδίκησαν την τοπική και την εθνική φενάκη ως τελεσίδικη αντίληψη για ιστορικά συμβάντα τα οποία έχουν να κάνουν με προγόνους – λες και η ιστορία γράφεται από απόγονους ή από εθνικά σύνολα.

Η αντίληψη αυτή, δυστυχώς, δεν είναι απλώς ένας μύθος που τον επικαλούνται οι αμαθείς. Υπήρξαν καθηγητές που επέτρεψαν τον φανατισμό (και ένας καθηγητής Ιστορίας, ο Γιώργος Μαργαρίτης, ο οποίος ζητούσε την καταδίκη του συναδέλφου του!). Υπήρξαν πολιτικοί που διεκδίκησαν αυτή την καταδίκη, όπως ο βουλευτής της ΝΔ Λευτέρης Αυγενάκης – ο οποίος έπαψε να είναι λαλίστατος όταν κατανόησε ότι ο θόρυβος του κάνει ζημιά ή, ενδεχομένως, επειδή του το υπέδειξε η νέα ηγεσία του κόμματός του.

Ευτυχώς, αντέδρασε η κοινωνία των πολιτών, χάρη στην οποία έσπασε το κλίμα σιωπής μέσα στο οποίο άρχισε αυτή η δίκη. Επίσης ευτυχώς, ο πρόεδρος της έδρας Ιωάννης Καργόπουλος επισήμανε την ουσία της υπόθεσης: μια τέτοια δίκη την επέτρεψε «το σκέλος του νόμου που παραπέμπει σε γενοκτονίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από τη Βουλή των Ελλήνων», το άρθρο 2 δηλαδή του Νόμου 4285/14 που ποινικοποιεί τον λόγο όσων αρνούνται τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα. Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αναγνωρίζονται από την ανθρωπότητα, από τους διεθνείς οργανισμούς και τα αρμόδια διεθνή δικαστήρια. Οχι από διάφορα εθνικά Κοινοβούλια, ούτε από τις κατά καιρούς τυχαίες πλειοψηφίες τους.