[Στερεότυπα] Η επιστροφή της βίας

Τις τελευταίες μέρες, ζούμε μια έξαρση της βίας υποτίθεται με πολιτικά κίνητρα. Βία ασκούν αγανακτισμένοι αγρότες στα μπλόκα, ιδίως εναντίον στελεχών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, για υποσχέσεις που τους είχαν δώσει και δεν τις τήρησαν. Βία, επίσης, άσκησαν στη διάρκεια της μεγάλης συγκέντρωσης της Πέμπτης, στην Αθήνα, κουκουλοφόροι εναντίον ρεπόρτερ ραδιοφωνικού σταθμού που μετέδιδε όσα συνέβαιναν στη μεγάλη συγκέντρωση. Ενώ, στην αντίστοιχη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης, βία άσκησαν επίσης κουκουλοφόροι εναντίον διαδηλωτών σε μεταλλεία.

Η χώρα βρίσκεται, ακόμα μία φορά, στα όρια. Τα προβλήματα και ο χειρισμός τους και από τη δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, τη μνημονιακή δηλαδή κυβέρνηση της Αριστεράς με τη βοήθεια της Ακροδεξιάς, οδηγούν τη χώρα σε νέες εντάσεις που απειλούν όχι μόνο την κοινωνική συνοχή αλλά και την ευρωπαϊκή της ταυτότητα.

Στο πλαίσιο αυτό, φαίνεται ότι για άλλη μία φορά οι εντάσεις που σοβούν στην ελληνική κοινωνία οδηγούν σε νέα έξαρση της βίας.

Οι αιτίες, κατά τη γνώμη μου, είναι δύο. Η μία έχει να κάνει με τη διάχυτη κουλτούρα της ανομίας, που εμπεδώθηκε σε όλη τη διάρκεια της αντιπολίτευσης ως «προοδευτική» συμπεριφορά. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή των πραγμάτων, επειδή «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», βίαιες συμπεριφορές των δρόμων μπορούν να υποκαθιστούν και τον πραγματικό νόμο και όσους είναι υπεύθυνοι για τη διαφύλαξή του. Η επίθεση κατά του δημοσιογράφου του ραδιοσταθμού, μέρα μεσημέρι, με μια διμοιρία των ΜΑΤ σε κοντινή απόσταση να έχει ρόλο παρατηρητή, απλώς επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια επικράτεια αυτοδικίας, με τις αστυνομικές δυνάμεις να μη δικαιούνται να παρέμβουν. Η ευθύνη, προς τούτο, του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη Νίκου Τόσκα είναι μεγάλη. Οι δομές της δημόσιας τάξης δεν μπορεί να μην επεμβαίνουν όταν κινδυνεύει η ζωή ενός ανθρώπου στο κέντρο της Αθήνας.

Η άλλη αιτία είναι σοβαρότερη. Η βία, σε μεγάλο βαθμό, δικαιολογήθηκε στο όνομα δήθεν της αντίστασης στα Μνημόνια. Ολο αυτό το διάστημα προπηλακίστηκαν, απειλήθηκαν και χτυπήθηκαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι, συνήθως επειδή αυτοί που τους χτύπησαν διαφωνούσαν με τις απόψεις εκείνων που χτυπούσαν. Ακόμα και πρόσφατα, στη γιορτή για τον έναν χρόνο στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, κατονομάστηκαν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι και ΜΜΕ ως «εχθροί του λαού». Στην πραγματικότητα, δηλαδή, το κυβερνών κόμμα αντιμετωπίζει την πολιτική κριτική όχι με επιχειρήματα αλλά στοχοποιώντας όποιους την ασκούν από θέσεις μεγάλης εμβέλειας.

Αυτή η νοοτροπία, στην ουσία, συνεχίζει να δημιουργεί εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους. Η κυβέρνηση έχει σπείρει πολλούς ανέμους και, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν μπορεί να διαχειριστεί τις θύελλες, που πλέον, ως μνημονιακή δύναμη, απειλούν την ίδια και τα στελέχη της.

Χρειάζεται, λοιπόν, να το λέμε συχνά: η βία για πολιτικούς λόγους δεν έχει λόγο στη δημοκρατία. Ακόμα και όσοι την ανέχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν πρέπει να επιτρέψουμε τώρα να την υποστούν. Αλλά αυτό προϋποθέτει η κυβέρνηση να δει κατάματα και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα – αν την ενδιαφέρει να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα.