Τις μέρες που η προπόνηση δεν βγαίνει

Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο». Ο Μουρακάμι, εκτός από δημοφιλής συγγραφέας, είναι και παθιασμένος δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου λοιπόν γράφει πως, όσο κι αν του αρέσει το τρέξιμο, υπάρχουν κάποιες μέρες – αρκετά συχνά μάλιστα – που αισθάνεται να βρίσκεται σε λήθαργο και δεν έχει καμία όρεξη να τρέξει. Εκείνες τις μέρες μάλιστα προσπαθεί να εφεύρει κάθε είδους δικαιολογία για να το γλιτώσει.

Σου θυμίζει κάτι; Μήπως εκείνη τη μέρα που το ξυπνητήρι χτύπησε κι εσύ με τα χίλια ζόρια σηκώθηκες από τα ζεστά σκεπάσματα, ντύθηκες τα δρομικά σου και βγήκες με μισή καρδιά στον δρόμο; Ενιωθες εξαρχής βαρύς, αδύναμος, νωθρός. Και τερμάτισες ακόμη χειρότερα. Δεν κατάφερες να διώξεις τη μιζέρια σου ούτε λεπτό, ενώ το μυαλό και το σώμα συντονισμένα σού φώναζαν συνέχεια «Γιατί; Γιατί το κάνεις αυτό;». Οι ενδορφίνες σου σε απεργία, καμία ικανοποίηση, καμία δρομική χαρά, μια σκέτη ταλαιπωρία! Θύμωσες, εκνευρίστηκες.  Μη βιάζεσαι. Κατ’ αρχάς, ψυχραιμία. Πολύ συχνά υπάρχουν λόγοι που οδηγούν σε τρεξίματα χαμηλότερα των προσδοκιών μας:

Μετά την άσκηση, οι μύες μας χρειάζονται χρόνο τόσο για να αφομοιώσουν το έργο που έκαναν, άρα να δυναμώσουν, όσο και για να ξεκουραστούν ώστε να μην τραυματιστούν. Προσπάθησε να αφήνεις τουλάχιστον 24 ώρες χρόνο αποθεραπείας ανάμεσα στις προπονήσεις ίδιων μυϊκών ομάδων. Εν τω μεταξύ, κάνε καλή διατροφή αποκατάστασης με επιπλέον πρωτεΐνες και χαλάρωνε τους μυς σου με χειρομαλάξεις ή χρησιμοποιώντας foam roller.

Μια προπόνηση δεν θα προσφέρει πολλά σε έναν εξασθενημένο οργανισμό, αντιθέτως μπορεί να δημιουργήσει δυσάρεστες επιπλοκές. Αν νιώθεις αδιάθετος, τότε καλύτερα να φυλαχτείς για να αναρρώσεις ώστε να επανέλθεις γρηγορότερα. Ο δρ Ντέιβιντ Νίερμαν, πανεπιστημιακός στο Appalachian State University στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ και μαραθωνοδρόμος, προτείνει στο περιοδικό «Runner’s World» τον «κανόνα του λαιμού». Αν τα συμπτώματα που έχεις περιορίζονται πάνω από τον λαιμό (συνάχι, φτερνίσματα κ.λπ.), τότε προπονήσου σε μέτρια ένταση. Αν πρόκειται για συμπτώματα κάτω από τον λαιμό (βρογχίτιδα, βήχας, κρυολόγημα στο στήθος, πόνοι στο σώμα), τότε μην το ρισκάρεις.

Πολλοί δρομείς δεν λαμβάνουν υπόψη την ανάγκη του σώματος για προθέρμανση. «Το ζέσταμα είναι απαραίτητο ειδικά για το τρέξιμο», λέει στην ιστοσελίδα www.rodalewellness.com ο αμερικανός ειδικός στο φίτνες και δρομέας Τζο Χόλντερ. «Χρειάζεται να προετοιμαστούν ο εγκέφαλος και το σώμα για να τρέξουμε. Αν αρχίσει να τρέχει κανείς χωρίς ζέσταμα προκαλεί ένα μικρό σοκ στον οργανισμό».

Δεν αρκεί να πίνουμε αρκετό νερό μόνο κατά τη διάρκεια της προπόνησης, αλλά και να την ξεκινάμε επαρκώς ενυδατωμένοι. Ο καλύτερος τρόπος να το ελέγξουμε αυτό είναι παρατηρώντας το χρώμα των ούρων μας, το οποίο θα πρέπει να είναι στο χρώμα της λεμονάδας: ελαφρώς υποκίτρινο.

Είναι πολύ απλό: ο οργανισμός χρειάζεται περισσότερο χρόνο και ενέργεια για να χωνέψει μεγάλες ποσότητες τροφών ή τροφές που θεωρούνται βαριές. Ναι, ακόμη και τα γαλακτοκομικά, η σοκολάτα, το αλκοόλ, αλλά και κάποιες υγιεινές τροφές (ξηροί καρποί, μπρόκολο, όσπρια κ.λπ.) είναι πολύ πιθανό να ταράξουν το γαστρεντερικό μας σύστημα και να μας προκαλέσουν δυσφορία. Ομως κι ένα άδειο για πολλές ώρες στομάχι ενδεχομένως να διαμαρτυρηθεί έντονα. Επομένως, το γεύμα που θα προηγηθεί της προπόνησής μας ας προσπαθήσουμε να είναι όσο το δυνατόν σωστότερο ποιοτικά και χρονικά.

Χρειάζεται να το εξηγήσουμε; Ο καθένας μας χρειάζεται συγκεκριμένες ώρες ύπνου για να ξεκουραστεί ψυχικά και σωματικά. Λιγότερος ύπνος δεν δίνει τη δυνατότητα στο σώμα μας να επανέλθει, το ανοσοποιητικό μας σύστημα αποδυναμώνεται και φυσικά νιώθουμε νωθροί και κουρασμένοι. Ξενύχτια και τρέξιμο δεν είναι και πολύ καλός συνδυασμός.

Το τρέξιμο θεωρείται ένα από τα πιο δυνατά αντίδοτα στο καθημερινό άγχος. Οχι πάντα όμως, ειδικά όταν προπονείσαι για έναν σημαντικό για σένα στόχο (π.χ. τον πρώτο σου Μαραθώνιο). Το άγχος προκαλεί ανισορροπία στον οργανισμό τόσο σε σωματικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Πονοκέφαλοι, αυχενικό σύνδρομο, ανορεξία ή βουλιμία, στηθάγχη, αυξημένη αρτηριακή πίεση, κρίσεις πανικού κ.ά. συχνά είναι συμπτώματα υπερβολικού άγχους. Είναι πολύ πιθανό το τρέξιμό σου να επηρεαστεί από τέτοιες καταστάσεις και όχι να βοηθήσει.

Ακόμη όμως και χωρίς να ισχύει τίποτε από τα παραπάνω, ενδέχεται κάποιο τρέξιμό μας να αποδειχθεί βατερλώ! Σε όλους μας έχει συμβεί. Είναι σημαντικό να το αξιολογήσουμε λογικά και να το αποδεχτούμε όπως ακριβώς ήταν: ένα κακό τρέξιμο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού.

Δεν χρειάζεται απογοήτευση ούτε υπερβολικός προβληματισμός. Και φυσικά, αν η προπόνηση που δεν βγήκε καθόλου καλά ήταν ποιοτική (π.χ. διαλειμματική, τέμπο κ.λπ.), μην προσπαθήσεις την επόμενη μέρα να την επαναλάβεις για να… ρεφάρεις. Το πιο πιθανό είναι να τραυματιστείς. Ασε την κακή προπόνηση πίσω σου και ξεπέρασέ το. Απλά βγήκες για τρέξιμο και συνειδητοποίησες πως όλες οι (δρομικές) μέρες δεν είναι ίδιες. Και θα ξαναβγείς, φυσικά. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο!